Tagarchief: Zwanger

7 jaar

Lees voor met webReader

Door Lindsay Pelt

Afgelopen 18 september was het alweer 7 jaar geleden dat mijn leven veranderde. En dat van de mensen om mij heen. Ieder jaar sta ik er op 18 september even bij stil. Ik zie deze datum niet als nieuwe verjaardag o.i.d., maar vind het prettig om even bewust bezig te zijn met wat er allemaal gebeurd is sinds het ongeluk en specifiek het afgelopen jaar.

Op sommige momenten voelt die vakantie in 2007 en het “hernieuwd wakker worden” als de dag van gisteren. Die angst, de onzekerheid en hulpeloosheid van toen kan ik me nog zó goed indenken.
Op andere momenten lijkt het weer alsof ik nooit een ander leven heb gehad, dan het leven met beperkingen wat ik nu heb.

Het is raar dat het leven door is gegaan. Ik wilde namelijk toentertijd dat het stopte. Of dat ik op zijn minst de tijd terug kon draaien. Ik wilde dit nieuwe leven niet. Had er niet om gevraagd en wist niet wat ik ermee moest. Maar ik had niets te willen. Het leven ging door en ik moest door. En dat is gelukt. Na veel vechten, vallen en opstaan kan ik nu zeggen dat ik blij ben dat ook mijn leven doorging.

Mijn 7e na-het- ongeluk-jaar was een heftig jaar. Ik werd zwanger en tegelijkertijd werd mijn zus opgenomen in het ziekenhuis, omdat een dubbele longtransplantatie voor haar nodig is om te kunnen (over)leven. Een jaar vol leven en dood. Een levend wezentje wat in mijn buik groeide en een zus die ligt te vechten om te overleven/niet dood te gaan. Heel dubbel.

Gelukkig is dit 7e na-het-ongeluk-jaar anderhalve week geleden ten einde gekomen.
Mijn grootste les dit jaar? Soms is het leven ronduit k*t en kl*te. Mijn zus ligt nog steeds in het ziekenhuis te wachten…
Maar soms is het leven ook verschrikkelijk mooi, want afgelopen juli heb ik met de liefde van mijn leven een prachtige dochter gekregen!

Op naar een mooi (en hopelijk minder heftig) 8e na-het-ongeluk-jaar!

7, arabic numeral

 

Erbij horen

Lees voor met webReader

Door Lindsay Pelt

Ik was 22 toen alles in Griekenland in één klap veranderde. Letterlijk en figuurlijk.
Van een actieve, levenslustige vrouw veranderde ik in een onzeker hoopje mens. Ineens kon ik niet meer wat anderen van mijn leeftijd ook kunnen. Uitgaan en werken en studeren en sporten en een sociaal leven onderhouden ging niet meer. Het was niet langer meer “en en” maar “of of”. Ik wilde wel, maar het lukte niet. Ik voelde me een buitenstaander van en in mijn eigen leven. Ik vond het verschrikkelijk en wilde er weer bij horen. Weer normaal zijn. In de jaren erna leerde ik mijn leven weer op te pakken. Ik leerde er -op mijn manier- weer bij te horen.

Toen ik zwanger werd, was ik bang dat ik opnieuw buiten de boot zou vallen. Dat ik niets kon, niets mocht en onder strenge controle zou staan. Gelukkig is niets minder waar. Alles verloopt op dit moment prima en volgens de verloskundige ben ik “gewoon” een gezonde zwangere. Gewoon? Gezond? Yes! Met deze woorden kon je mij op dat moment niet blijer maken! Ik ben gezond zwanger. Eindelijk weer even normaal. Ik hoor er weer bij! Dacht ik.

Dankzij het ongeluk leerde ik door de jaren heen naar mijn lichaam te luisteren (om vervolgens alle seintjes en signalen te negeren, omdat ik nou eenmaal wilde doen wat ik wilde doen).
Nu niet.
Nu ben ik zwanger.
Het draait niet meer alleen maar om mij. Er zit een baby in mijn buik. En voor de baby doe ik alles. Ik luister goed naar mijn lichaam en grijp vaak al in voordat mijn lichaam de kans krijgt om een seintje te geven. Daarbij heb ik ook het geluk dat ik nauwelijks last van zwangerschapskwaaltjes heb. Natuurlijk, ik ben zwanger. Ik ben nog meer moe, heb last van rugpijn, (af en toe ;-)) last van hormonen en niet alles gaat nog even soepel.

Om me heen hoor, lees en zie ik de meest vreselijke zwangerschapsverhalen en –kwaaltjes. Van de hele dag door overgeven tot opname in het ziekenhuis en alles wat daar tussen zit.
En ik? Ik voel me eigenlijk prima en kan (gelukkig) niet meepraten over deze zwangerschapsellende. Hoor ik er weer niet bij ;-).

05032014 Lindsay (4)

Zwart-wit

Lees voor met webReader

Door Lindsay Pelt

Voor mijn ongeluk was ik altijd heel flexibel. Ik was overal voor in, plande weinig en zag wel wat er op een dag gebeurde.. Tijdens mijn studententijd, vlak voor het ongeluk, sprak ik regelmatig met mezelf af dat het “nu echt even afgelopen was met alle feestjes en ik de komende tijd echt echt heel hard aan de slag moest voor school”. Ik prentte het mezelf goed in en zwoor mezelf eraan te houden. Maar toch. Eén vraag van vriendinnen later stond ik alweer in de kroeg (Je zou ook kunnen zeggen dat ik geen ruggengraat had ;-)). Ik stond overal voor open en flexibiliteit was “my middle name”.

Na het ongeluk, tijdens mijn revalidatieperiode, leerde ik lopen, eten, praten. Ik ging er vanuit dat ik alleen lichamelijk een klap had gehad. Wist ik veel dat er in mijn hoofd ook het een en ander veranderd/beschadigd was en dat ik mezelf helemaal opnieuw moest leren kennen! Mijn flexibele, oude ik van vroeger bestond niet meer. Daar kwam ik achter toen mijn moeder voorstelde “samen boodschappen te halen bij de Albert Heijn in het winkelcentrum” en ik vervolgens helemaal flipte toen ze na het halen van de boodschappen voorstelde nog even de Hema binnen te lopen. Dat kon niet. We gingen boodschappen doen. Boodschappen. Bij de Albert Heijn (dat was een ander drama, maar dat terzijde). De Albert Heijn. Niet de Hema. Dus we gingen niet naar de Hema. Nee.

Het was ontzettend schrikken dat ik diep van binnen wel flexibel wilde zijn, maar het niet meer kon. Mijn niet-flexibele reactie gebeurde automatisch, zonder dat ik er iets aan kon doen. Mijn hersenen reageerde hetzelfde wanneer je je hand uit reactie terugtrekt van een te hete kachel.

Ik was niet meer overal voor in. Ik moest alles plannen en onverwachte gebeurtenissen zorgden bijna altijd voor drama.

Je begrijpt, zwart & wit zijn niet mijn lievelingskleuren. Met veel vallen en opstaan heeft het niet-flexibele uiteindelijk een plaatsje in mijn leven gekregen. Ik herkende “de symptonen” en mijn omgeving leerde ermee omgaan. Langzaamaan was het niet alleen maar zwart-wit in mijn hoofd, maar kon ik soms het grijs ook een beetje zien. Afhankelijk van mijn bui en de situatie.

En toen eind vorig jaar…….Toen zagen we het mooiste zwart-wit MET grijze beeld ooit: de eerste echo van ons kindje!

Ik voel me geweldig! Zwart? Wit? Grijs? Dat bestaat voor mij even niet meer, want ik bekijk de wereld momenteel door een roze bril! Op naar een mooie zomer!

rozebril