Tagarchief: zelfstandigheid

Ik moet vechten als een leeuw

Lees voor met webReader

Het gaat zo als het gaat zeggen ze wel eens, maar wat nou als ik dat helemaal niet wil? Wat nou als ik het heel anders had willen hebben? Moet ik dan nou achterover leunen en zeggen ”ik wacht wel af” of moet ik vechten tegen alles? Ik heb jarenlang tegen alles wat me niet beviel gevochten, het mocht niet zo zijn dat ik mijn zin niet kreeg. Ik kreeg alles wat ik wou dus dat ook. Maar helaas ben ik daar steeds meer van aan het terug komen. Ook ik krijg niet alles wat ik wil, waarom het toen der tijd het me wel aan kwam waaien? Ik heb geen idee.

Ik heb in die jaren best wel wat geluk gehad of ik heb gewoon niet meekregen dat mijn ouders vochten om wat voor mij het beste was. Mensen vinden mij slim, maar ik heb hard moeten knokken voor mijn diploma’s. Helaas denken er een hoop dat als de docent je wel mag dan komt het vast wel goed. Ze zouden medelijden met mij gehad hebben. Nou ik ben er van overtuigd dat ik (bijna) alles op eigen kracht behaald heb. Ik gevochten als een leeuw en ik heb gewonnen. Maar het kostte me een hele hoop. Energie en verdriet want de strijd was zwaar.

Op het moment gaat het gevecht over het wonen nog steeds door. Ik slaap er slecht door, de stress is torenhoog. Maar stoppen met de strijd dat kan niet. Want mijn thuissituatie is niet ideaal. Ik moet gewoon mijn eigen plekje krijgen dat is het beste. Angst overheerst met regelmaat. Iedereen roept dat het wel goed komt, maar wanneer en hoe? Ten koste van wat? Er zijn mensen die roepen dat ik naar Fokus moet gaan, maar ik ben niet rolstoelafhankelijk en helaas heb ik teveel cognitieve problemen voor Fokus. Ik moet helaas net een stap verder.

Alleen zie dat maar voor elkaar te krijgen in deze tijd. Je krijgt dat stempel alleen nog als je 24 uur per dag toezicht nodig hebt. Waar ik vind dat eigenlijk nodig heb, heeft het CIZ daar een andere mening over. Ik moet met de bewijzen over de brug komen. Bewijzen die ik nu niet heb, en als ik ze straks wel heb is het maar de vraag of het CIZ hun mening gaat herzien. Want als ze dat niet doen, dan is het nog maar de vraag of ik ooit van mijn zolderkamertje af kom of ik ooit het huis gaat. Maar niet alleen in die vorm hangt mijn toekomst van hun mening af.

Ik mag misschien ook geen behandeling volgen voor andere problemen. Ik heb namelijk geen stabiele thuissituatie en het is daardoor niet verstandig om die behandeling te volgen. Want dan heb ik geen plek om goed tot rust te komen in het weekend. Iets wat een vereiste is voor een behandeling. Het CIZ heeft mijn toekomst veranderd met hun beslissing en ik moet hoop houden dat het allemaal wel goed komt? Ik zou het wel willen, maar het kost me heel veel moeite. Want het komt me op het moment allesbehalve aanwaaien. Ik moet vechten als een leeuw.

Nieuw is eigenlijk helemaal niet zo eng

Lees voor met webReader

Nieuw is eigenlijk niet zo eng maar gewoon spannend…

In een eerdere blog schreef ik dat ik nieuwe dingen eng vind

Sinds ik ben begonnen met bloggen zijn er veel nieuwe dingen op mijn pad gekomen.

Zo heb ik al bijna 2 jaar mijn eigen schoonheidssalon. Ik heb nog geen moment spijt van dit besluit gehad. Ondertussen heb ik al aardig wat nieuwe klanten. In het begin had ik nog moeite met plannen, nu plan ik afspraken in wanneer het mij uitkomt!

Afgelopen voorjaar ben ik 2 weken alleen op vakantie geweest naar Curaçao. Heel spannend natuurlijk maar door mijn ervaring met Rome was het minder eng. Ik was nog nooit buiten Europa geweest, langer dat 10 dagen van huis en al helemaal nooit alleen.

Maar alleen op vakantie! Wat heerlijk was dat! Ik heb me prima vermaakt en genoeg leuke contacten gehad. Ook ben ik van de zomer gewoon ergens heen gereden en daar ter plekke een hotel gezocht.

Ik ben begonnen met rijlessen, ik volg een paar cursussen per jaar en ik heb sinds een aantal maanden heb ik ook een hele lieve vriend.

Ook dat is best een grote verandering want opeens moet ik rekening met iemand houden. En veranderd heel de weekindeling weer, waar ik me al jaren aan hield.

Sinds 9 maanden heb ik geen woonbegeleiding meer.

De eerste maanden zonder woonbegeleiding gingen goed. Maar ik merkte wel dat mijn planning niet meer zo fantastische was. Dat komt ook omdat ik van uitslapen hou! Maar ja door dat uitslapen gaat mijn structuur en planning in de war. En die planning is ongemerkt toch wel veel veranderd door alle nieuwe dingen.

Dus weer even “kinderachtig” de dag planning in mijn agenda zetten en doornemen met mijn ouders. Ik zou dit ook met mijn vriend kunnen doen maar ik vindt dat hij mijn vriend is en niet mijn mantelzorger.

Structuur ik blijf het een stom woordje vinden!

 

 

Hulpverlening bijna het raam uit

Lees voor met webReader

 

Weest niet bang allemaal, ik ben niet zo kwaad geworden dat ik mijn psycholoog het raam uit gooide. Het gaat om iets heel anders, iets waar je niet voor de gevangenis in draait als je een beetje erg veel pech hebt.

De laatste tijd merk ik dat ik minder tijd heb om te bloggen, terwijl ik het maar wat graag doe. Deze blog leverde ik ook te laat in. De afgelopen tijd zat ik in een hele drukke periode, waarin er een heleboel gebeurde. De periode op school zelf was erg druk, maar daarnaast ben ik tot ambassadeur van mijn opleiding gekozen. Helaas werd ik geen uitblinker van mijn school en kon ik niet meedoen met de landelijke campagne, maar toch kan ik met een heel goed gevoel terug kijken. Van alles wat er gebeurde heb ik erg veel mogen leren. Veel ervaringen opgedaan die ik in de toekomst mee zal nemen. De komende tijd zal ik mij voor de volle 100% in gaan zetten als ambassadeur.

Nu zal ik dan eindelijk gaan terugkomen bij de titel van mijn blog. Ik heb er nooit een geheim van gemaakt dat ik het nodig hebben van hulpverlening maar niks vond. Natuurlijk werkte ik wel mee aan behandelingen, omdat ik het simpelweg wel nodig had. Laten we het een noodzakelijk kwaad noemen. Nu ben ik op een punt in mijn leven gekomen dat ik de dingen meer accepteer en alles behoorlijk stabiel is. Van begin augustus 2014 twijfelen over je opleiding tot ambassadeur een aantal maanden later. Ben ook minder bang om over mijn hersenletsel te vertellen, omdat ik een negatieve reactie van een ander niet meer als mijn probleem zie. Negatieve mensen zijn je energie niet, waard je kunt het veel beter aan iets anders besteden.

Gezien het nu goed gaat heb ik eigenlijk geen hulpverlening meer, slechts heel af en toe nog een controle afspraak. De hulpverlening heb ik dus bijna volledig het raam uit kunnen gooien.

Een hele stap verder naar meer zelfstandigheid. In augustus ga ik weer naar Zuid-Afrika, waar ik nauwelijks iets van mijn hersenletsel merkte. Als ik zie wat ik daar al kon een jaar geleden, laat staan wat er dan nu mogelijk is.

Op mijn 30ste verjaardag ga ik zelfstandig wonen/

Lees voor met webReader

 

Sinds ik op mezelf woon heb ik wekelijks bezoek van woonbegeleiding.

Ik had vooral moeite met het zelf aanbrengen en vasthouden van structuur, geen overzicht in mijn hoofd als ik boodschappen ging doen, financiën, post en ik moest veel ventileren enzovoort.

Een tijd geleden zei ze nog tegen me “wat ben jij gegroeid zeg”.

Toen ik bij je kwam was je een opstandige puber die boos was op heel de wereld.

En nu heb je een huis waar je naar je zin woont, je eigen salon en je hebt zoveel meer rust.

We waren al aan het afbouwen omdat mijn behoefte eraan minder werd maar toen brak in mijn enkel. Opeens was de situatie anders (ik heb dan moeite met schakelen) dus besloten we het uit te stellen totdat ik weer op de been was.

Een week voordat ik bericht ontving van het CAK hadden we een plan gemaakt om het weer af te bouwen.

Nu hebben de meeste van jullie ook last van de bezuinigen en eigen bijdrage’s.

Zo ontving ik een brief van het CAK met de nieuwe maximale eigen bijdrage.

Ik geloof dat ik een rolberoerte kreeg toen ik het bedrag zag!

Niet gelijk kunnen bellen want uiteraard krijg je die brief op zaterdag!

Wel heb ik het hele weekend goed kunnen nadenken.

Het is wel een behoorlijk bedrag voor een kopje thee dat ze komt drinken en 1 keer in de maand doen we eigenlijk wat nuttigs.

Dit ga ik nu met mijn ouders oppakken.

Normaal moet ik altijd goed kunnen wennen aan een nieuwe situatie.

Langzaam afbouwen en vinger aan de pols houden.

Nu heb ik besloten het war radicaler te doen en gelijk te stoppen.

Op mijn 30ste verjaardag zijn we lekker samen gaan lunchen of afscheid te nemen.

Weer een stukje zelfstandigheid erbij.

Ze zeggen toch ook “wijsheid komt met de jaren”

Dus er is nog hoop voor me 😉