Tagarchief: Zelfstandig

Op weg naar zelfstandigheid

Lees voor met webReader

Door Zarah Bootsman

Zelfstandig worden. Dat is hetgeen wat ik graag wil. Zelfstandig over straat kunnen.

Ik ben naar een revalidatiearts geweest, maar zij kon mij niet helpen. Er was al teveel gedaan, te weinig bereikt. Volgens haar. Ik ben het er niet mee eens. Ik bereik echt wel dingen. Alleen gaat alles een beetje langzamer.

Sinds kort ga ik met de stadsbus naar mijn dagbesteding. Ik heb zelf uitgezocht welke bus ik kan nemen, ik loop zelf naar de bushalte en stap in. Vervolgens stap ik bij de juiste halte uit en loop naar mijn dagbesteding. Best wel veel stappen voor iemand met autisme en hersenletsel, maar ik krijg het voor elkaar. Nu moet wel gezegd worden dat ik niet gevaarlijk over hoef te steken, dus mijn zichtprobleem wordt uitgeschakeld.

Ik hoop steeds verder te groeien in mijn zelfstandigheid. Ik hoef echt niet alles te leren, maar de basisvaardigheden om me staande te houden in dit leven zijn toch wel handig om te kunnen. Want afhankelijk zijn….. Daar houd ik niet van!

zelfstandigheid-280x3001

Vakantie a la Annika

Lees voor met webReader

Door Annika Korving

Op het moment dat jullie deze blog lezen zit ik in de bus op weg naar Italië. Samen met mijn VGW-familie. Inderdaad dezelfde organisatie waarover Evelien en Cynthia ook eens over geblogd hebben. Samen met 62 andere mensen ga ik een geweldige week tegemoet. Skiën, feesten, plezier, grenzen verleggen en een hoop andere dingen en dat allemaal zonder de bezorgde blik van mijn ouders. Wees gerust er gebeuren geen gekke dingen, beloofd.

Ik ben echt even toe aan even een weekje plezier. Want hier in Nederland is er de laatste maanden zoveel gebeurd, iets waar ik nog steeds niet echt over kan praten (of bloggen). Dus deze kans pak ik echt even aan. Even genieten, samen zijn met andere jongeren, en de boel de boel laten en nergens aan denken, behalve dan aan mijn eigen veiligheid en het hebben van plezier.

Twee jaar terug stapte ik voor het eerst de bus in. Ik vond het echt wel een beetje eng. Zou ik het wel leuk vinden, in hoeverre was dat ‘samen-uit, samen-thuis-gevoel’ er? Ik was al wel eens eerder wezen skiën, maar ten eerste was dat met een andere organisatie, ten tweede was ik toen der tijd een heel stuk jonger en ten derde heb ik toen staand geskied. Het was dus helemaal niet te vergelijken.

Maar ik kwam thuis met de wildste verhalen. Wat was dat leuk geweest, zeg. Het was slopend geweest, maar dat was het waard. Ik had een top week gehad en zou het liefst zo snel mogelijk weer op de bus ernaar toe stappen. Helaas kon dat pas weer een jaar later. En hoewel dat een hele andere week geweest was, heb ik genoten en het was net zo slopend.

Ik verwacht dan ook niet dat ik dit jaar minder kapot thuis kom. Want in deze week zijn er even heel weinig (lees: geen) grenzen. Het liefst zou ik helemaal niet slapen om alles mee te maken, maar helaas geeft mijn lichaam echt wel het seintje, stop. Op een manier die met geen pen te beschrijven valt. Dat ga ik dan ook niet proberen. Maar de afgelopen twee jaar is het best goed misgegaan.

Dat willen we dit jaar niet meer. Ik heb daarom besloten om toch eens toe te geven aan mijn grenzen. Ik heb om ADL-hulp gevraagd. Hoewel ik het liefst alles zelf doe, blijkt het niet te kunnen en als ik hiermee mijn gespook kan voorkomen zullen we dat doen. Of dat echt helpt? Over een week kan ik je het vertellen. Ik ga er in ieder geval een top week van maken, tot over een week!

Skiën

Goed plan?!

Lees voor met webReader

Door Tess

”Je wilt op jezelf gaan wonen. Goed plan.”, zei mijn arts. ”Maar ik zou wel beginnen met wonen met 24 uur de mogelijkheid tot zorg.” 24 uur zorg? Ik? Tess? Dat heb ik toch niet nodig. ”Ja, beginnen hé. ”, zei de arts. ”Dan kun je daar leren om structuur aan te brengen, koken zonder de keuken in de fik te steken en je energielevel op peil te houden, ondanks alle taken die je erbij hebt gekregen.” Ik zal er over nadenken, was mijn antwoord. Eigenlijk was ik boos en gekwetst.

Na het bezoek aan de arts moest ik binnen een half uur naar mijn werk fietsen. Daar had ik een vergadering. Gelukkig fietste ik keihard, vanwege alle woede die eruit kwam. Binnen kwartier stond ik op mijn werk. Ik moest dit aan iemand kwijt en dus belde ik mijn vader. Toen ik eindelijk uitgeraasd was vroeg hij:
”Wie heeft de regie over jouw leven?”
”Ik, natuurlijk.”
”En wat vindt de regie er van?”
”Slecht plan, maar dat had je vast nog niet door.”
”Nou dan.”
”Maar zie ik het verkeerd? Ff eerlijk pap. Hoe denk jij erover?”
”Ik ga graag achter de regie staan. En ik weet zeker dat je moeder dat ook doet.”
”Ik ga het tegendeel bewijzen! Enne… nu moet ik aan het werk. Thanks, pap. Doei!”

En nu een jaar later woon ik op mijzelf. Anti-kraak in een voormalig bejaardentehuis. Met slechts twee uur ambulante begeleiding per week. Samen met vijftien gezellige leeftijdsgenoten, waarbij nooit getwijfeld is of ze hun keuken in de fik zouden steken en of ze wel structuur konden aanbrengen.
Mijn keuken staat er nog steeds.
De buurman heeft zijn oven al opgeblazen.
Mijn servies is op één glas na nog in tact.
Ik heb de buurvrouw alweer in de Ikea gespot.
De structuur aanbrengen gaat best goed.
Zo goed, dat de buurman mijn handige planner wilde kopiëren.
Mijn energiepeil schommelt.
Die van de buurvrouw ook na een paar drankjes.

En als het echt niet gaat. Dan geef ik de regie even aan mijn ambulant begeleider of ouders. Om hem weer zo snel mogelijk terug te pakken. Goed plan!

PS: Ik besef dat zo weinig zorg niet voor iedereen is weggelegd. En dit is dan ook echt geen blog om de bezuinigingen in de zorg goed te praten. Het is puur gebaseerd op mijn situatie en mogelijkheden.

Koopwoning

Iets anders dan water, graag!

Lees voor met webReader

Door Kimberley Tseng

De behoefte om het huis uit te gaan wordt steeds groter. Mijn eigen plekje, de vleugels uitslaan en een nieuw hoofdstuk tegemoet gaan. Ontdekken, leren, je eigen leven vormen. Het gevoel wordt steeds sterker.
Even voor de duidelijkheid, ik kom niks tekort thuis. Maar op een gegeven moment wil je op eigen benen gaan staan.

Nu is het voor mij niet helemaal nieuw. Een jaar of drie geleden woonde ik op mezelf. Een jaar lang. Helaas was dit niet zo vanzelfsprekend. Er komt veel kijken bij het runnen van een eigen huishouden: wassen, boodschappen doen, eten koken, afwassen, administratie bijhouden e.a. Het verdere huishouden, zoals stofzuigen en schoonmaken werd overgenomen door de huishoudelijke hulp.
Echter was het lichamelijk, en daardoor uiteindelijk ook geestelijk, toch te zwaar. En dan had ik nog geen eens een baantje.

Een potje wat ik niet open kreeg, drinken wat ik morste tijdens het inschenken of een bakje yoghurt wat ik liet vallen waardoor de hele keuken onder zat. Het lijken soms maar kleine dingetjes. Echter worden deze dingen groot wanneer je helemaal op jezelf aangewezen bent.
Want die kleine dingetjes kosten uiteindelijk bergen energie. Het opruimen van de gevallen producten, het omkleden als ik drinken over mezelf heen heb gegooid en ga zo maar door.

Daarom heb ik opnieuw een indicatie aangevraagd bij het CIZ (Centrum Indicatiestelling Zorg). Op dit moment krijg ik de zorg van de thuiszorg en eens per week individuele begeleiding van de ambulante dienstverlening.
Nu ik thuis woon gaat dit prima. Ik word ’s morgens geholpen met wassen/douche en aankleden en ze maken mijn brood klaar. De boodschappen worden gedaan door mijn moeder en stiefvader en ook de rest van de huishoudelijke taken, zoals koken.
Maar als ik straks uit huis ga wordt het een ander verhaal. Dan is er ’s avonds niemand die mijn eten bereid en mij nog wat anders dan water in kan schenken.

Daar denkt het CIZ anders over en mijn indicatieaanvraag is dan ook afgewezen. Begin december heb ik daar bezwaar tegen aangetekend. Zes brieven lang. Eén van mij en de rest als ondersteuning door mijn therapeuten, begeleiders, moeder en artsen die allemaal van mening zijn dat ik 24-uur per dag aanspraak zou moeten kunnen doen op de zorg.
Inmiddels is het bijna twee maanden geleden dat ik het bezwaar heb opgestuurd en nadat ik de aanvullende informatie die nodig was heb nagestuurd heb ik niks meer gehoord. Daarom heeft mijn begeleidster het CIZ gebeld.
Het bezwaar was binnen, maar het kon zijn dat de nagestuurde stukken tussen de 300 andere bezwaren in de kast hing!

Dat meen je niet! De volgende oneindige strijd.

Uiteindelijk werd voorgesteld dat ik het aanvullende stuk (wat alleen het referentienummer bevat van de brief waartegen ik bezwaar maak), over de mail zou toesturen, zodat het dan alsnog in behandeling kan worden genomen.
Ach, laten we het hopen. Voorlopig probeer ik me op mijn andere activiteiten te focussen, want een eigen huisje, dat zal nog wel even duren.

Geen berg te hoog of te ver!

Lees voor met webReader

Door Cynthia van der Winden

Een reisje naar de maan maken of een wereldleider worden. Het zijn dingen die niet voor iedereen zijn weggelegd. Er zitten nou eenmaal grenzen aan het leven. Als dat niet zo was, zou niemand meer dromen hebben. Het leven zou dan waarschijnlijk wel heel saai worden. Toch ben ik van mening dat grenzen niet altijd een rol hoeven te spelen. Ja, ik heb een beperking, maar dat betekent niet dat mijn leven veel meer grenzen heeft ten opzichte van het leven van een valide persoon. Natuurlijk moet ik er rekening mee houden, bijvoorbeeld met mijn energie. Uitgaan tot diep in de nacht na een lange stagedag zit er voor mij gewoon niet in. Hier ben ik echter niet rauwig om. Op de één of andere manier heb ik die behoefte ook helemaal niet. Er zijn echter ook veel situaties waarin ik geen grenzen ervaar door mijn beperking. Deze volgende twee voorbeelden zullen dit duidelijk maken.

Op mijn achtste stond ik tijdens een kinderfeestje voor het eerst op de ski’s. Mijn moeder ging mee, want we wilden weleens zien wat mijn benen op ski’s gingen doen. Dit bleek het begin te zijn van een groot avontuur! Via mijn revalidatiearts kwam ik in aanraking met de Vereniging van Gehandicapte Wintersporters en inmiddels ga ik al twaalf jaar met deze grote familie op reis. Zelfstandig een piste afkomen is voor mij geen probleem meer. Ik heb weliswaar soms een handje nodig bij het opstaan, maar dat mag de pret zeker niet drukken. Deze reizen hebben nog meer grenzen voor mij doen vervagen. Mensen die in een rolstoel zitten en een beperkte armfunctie hebben, nemen met het grootste gemak zelf een rode piste. Wie deze vereniging niet kent, zou dit nooit voor mogelijk houden.

Vorige maand was ik met mijn vriend op vakantie in Rhodos. Deze vakantie was voor mij al een grote stap. Zoals ik in mijn vorige blog vermeldde, was ik nog nooit zelfstandig met het vliegtuig op vakantie geweest. Echter gingen we op de bestemming aangekomen verder met het opzoeken van het avontuur. Er was namelijk de mogelijkheid om mee te gaan met een Jeep Safari. Deze kans lieten wij natuurlijk niet aan onze neus voorbij gaan. Zelf achter het stuur kruipen, vonden we een stap te ver gaan, maar we hebben ervoor gezorgd dat wij bij een ander Nederlands stel achterin konden kruipen. Op volle snelheid over onverharde wegen, haren in de wind en langs prachtige natuur. Een super ervaring! Je hebt er dan misschien wel wat wilskracht voor nodig, maar dit is voor mij weer een bevestiging dat er meer mogelijk is dan dat je van te voren zou denken.

Terugkijkend op zulke ervaringen, heb ik het gevoel dat ik een geweldig leven heb. Ja, ik zoek de grenzen op, maar dat heeft tot nu toe niet tot negatieve ervaringen geleid, dus ik ga er mee door! Ondanks mijn beperking geniet ik met volle teugen van het leven. Voor mij hoort deze levenshouding daarbij!!!

Cynthia

Mijn recept: 10 ingrediënten om hersenletsel het hoofd te bieden

Lees voor met webReader

Door Marloes van Zoelen

Wat was en is nou eigenlijk mijn recept om uit het hersenletseldal omhoog te klimmen? Wat waren mijn ingrediënten? Dat vroeg ik me af naar aanleiding van mijn voordracht op de werkconferentie NAH en Meedoen. Ik kreeg veel vragen over mijn eigen proces en dat zette me aan het denken. Ik heb de 10 belangrijkste dingen, die mij op weg hebben geholpen, op een rij gezet.

1. Diagnose
Hét keerpunt de afgelopen 10 jaar was zonder twijfel de diagnose hersenletsel in 2008. Eindelijk wist ik wat er loos was in mijn bolletje en had ik duidelijkheid. Mijn gevoel had me niet bedrogen, op drie plekken in mijn hersenen was de doorbloeding niet goed. Terugkijkend was dat moment het absolute dieptepunt en tegelijkertijd ook een nieuw begin. Ik kon gaan revalideren. Alweer, maar nu met meer beleid.

2. Lijf als kompas
Het afgelopen decennium heb ik mezelf en mijn grenzen veel beter leren kennen. Ik ben de signalen van mijn lichaam heel serieus gaan nemen en er vooral ook naar gaan handelen. Inmiddels zijn mijn gevoel en mijn lijf mijn kompas in het leven. Ze wijzen me de weg en ik durf er steeds meer op te vertrouwen.

3. Energiemanagement
Ik heb veel minder energie dan voorheen en het potje dat ik heb, is ook nog eens sneller leeg, dus een goede dagplanning is voor mij essentieel. Om de puzzel zo goed mogelijk kloppend te krijgen, maak ik gebruik van de activiteitenweger. Het heeft heel wat ergotherapiesessies gekost om er mee te leren werken, maar oefening baart kunst. Inmiddels heb ik een soort van automatisch energiemanagementsysteem in mijn hoofd.

4. Praktische trucjes
En dan de praktijk. Omdat er in mijn hersenen niks kapot is, heb ik voldoende “over” om te compenseren. Door dingen aangepast te doen, kan ik het tekort aan innerlijke structuurverlening tot op zekere hoogte goedmaken. Zo kan ik bijvoorbeeld zelf koken en boodschappen doen en mijn administratie bijhouden. Mijn voelsprieten voor praktische trucjes staan altijd aan. Ik vind ze bij de ergotherapeute, op sites van personal organizers, bij bondgenoten en bij goedgeorganiseerde vrienden.

5. Rouwproces
De diagnose was een opluchting maar natuurlijk ook een klap. Mijn hele leven veranderde en dat moest ik verwerken. Er was sprake van een rouwproces. Ik moest afscheid nemen en anders opnieuw beginnen. “Heb jij de pijn tot in je botten gevoeld?”, vroeg een therapeute me eens. Nou, dat heb ik. Boosheid, wanhoop, frustratie en eindeloos verdriet, ik doorleefde het allemaal. Het deed gruwelijk pijn, maar het hoorde erbij, weet ik nu…

6. Communicatie
Hersenletsel heb je helaas niet alleen. Vanaf het moment het tot me doordrong dat ik het niet allemaal in mijn uppie kon en hoefde te doen, is het beter gegaan. Ik ging delen, grenzen aangeven en om hulp vragen. Achteraf een cruciale stap! Communicatie zal altijd een belangrijk aandachtspunt blijven omdat mijn beperkingen nou eenmaal onzichtbaar zijn. Het is aan mij om ze zichtbaar te maken door erover te praten. Alleen dan kunnen mensen er rekening mee houden.

7. Wijlen mijn lief
Pierre was zonder twijfel mijn allergrootste steun en toeverlaat het afgelopen decennium. Hij was er altijd voor me en stond voor me klaar, in goede en in slechte tijden. Negen jaar lang hield hij vertrouwen in een goede afloop en geloofde hij onvoorwaardelijk in mij. Ik vind het daarom onbeschrijfelijk moeilijk te verteren dat hij niet persoonlijk kan zien dat en vooral hoe ik uit de diepe put aan het klimmen ben. Lief, ik mis je!

8. Sociaal netwerk
Sociale contacten zijn zó belangrijk. Ik prijs me gelukkig dat ik op begrip, steun en ruimte van mijn vrienden kon en kan rekenen. Hierdoor heb ik veel vriendschappen kunnen behouden. Sommige vriendschappen verdiepten zich zelfs en daar ben ik enorm dankbaar voor. De komst van sociale media is voor mij een lichtpunt. Via mijn blog houd ik vrienden, familie en bekenden op de hoogte van wat ik uitspook. Twitter blijkt de ideale uitvinding om met een tegenspartelend lijf toch dagelijks iets van sociaal contact te hebben. Ik noem het ‘mijn koffie-automaat’. Ik klets even bij, hoor er nieuwtjes en bouw een netwerk op!

9. Hulpverlening organiseren
“Jij verdient deskundigen om je heen waar je een goed gevoel bij hebt, die weten waar ze het over hebben en die verder kijken dan hun neus lang is. Dat hoort gewoon bij goed voor jezelf zorgen.” Dat zei een verpleegkundige ooit tegen me. Het was een wake up call. Vanaf dat moment ben ik mijn zorgbehoeften gaan inventariseren en er de juiste mensen bij gaan zoeken. Dat doe ik nog steeds en dat bevalt me goed.

10. Mogelijkheden onderzoeken
Mijn leidraad was al die jaren om te kijken wat er nog wél kan en vervolgens hoe dat dan kan. Ik heb van veel dingen afscheid moeten nemen, maar daar ook veel voor terug gekregen. Zo kan ik heel goed prioriteiten stellen en keuzes maken. En menig personal organizer kan aan mij een voorbeeld nemen. Ook heb ik de creatieve kant in mezelf ontdekt: ik ben gek op schilderen en schrijven! Verder ben ik er inmiddels goed in getraind om signalen van mijn lijf aan te voelen. Ik versta de kunst van “dicht bij mezelf blijven” en weet wat er écht belangrijk is in het leven! Het was en is hard werken. “Niemand heeft gezegd dat het leuk of makkelijk zou zijn,” zei een arts laatst. En zo is het maar net. Het was drassig op de bodem van de put maar er lijkt nu voorzichtig ruimte te ontstaan om mijn mogelijkheden verder te gaan onderzoeken en dat voelt als een enorm lichtpunt!

NAH voorlichtingsbrochure

Niet meer zo!

Lees voor met webReader

Door Cynthia van der Winden

Uit mijn vorige blogs weten jullie dat ik elk jaar met lotgenoten op skivakantie ga en dat dit keer op keer een groot succes is. Twee jaar geleden ben ik om die reden ook op zoek gegaan naar een vergelijkbare reis voor in de zomer. Dit bleek nog niet zo makkelijk, maar uiteindelijk ben ik uitgekomen bij MundoRado Reizen. We gingen naar Tenerife en hebben daar een gezellige vakantie gehad. Dit jaar dacht ik bij mezelf: ik ga weer mee met deze organisatie, want de sfeer in de groep was geweldig. Mallorca was dit jaar de bestemming. Toch moet ik na deze reis concluderen dat het voor mij de laatste keer was dat ik op deze manier op zomervakantie ging en ik zal jullie uitleggen hoe dat komt.

De laatste jaren ben ik veel zelfstandiger geworden. Ik woon dan nog wel bij mijn ouders, maar ik zit inmiddels in het derde jaar van mijn opleiding, loop stage en heb mijn eigen sociale leven. Twee jaar geleden was dit nog wel anders. Ik kwam net van de middelbare school en was gewend om mee te gaan in de keuzes van anderen. Op Tenerife had ik er dus ook geen probleem mee om mij aan te passen aan de rest van de groep. Hier kwam nog eens bij dat alles op Tenerife heel goed aangepast was, waardoor we veel activiteiten konden ondernemen.

Op Mallorca was de sfeer ook super. Het contact met lotgenoten is nog steeds iets waar ik veel plezier aan beleef en energie uit put. Ik ben er wel achter gekomen dat deze manier van vakantie houden de laatste keer is geweest. De laatste jaren ben ik fysiek een stuk sterker geworden. De begeleiding die bij deze reis aanwezig was, heb ik eigenlijk niet echt meer nodig. Het is niet zo dat ik me beter voel dan de andere jongeren die met deze reis meegingen, maar ik merk dat ik andere behoeften begin te krijgen. Ik houd ervan om uitdagingen aan te gaan en meer het avontuur op te zoeken. Deze factoren miste ik in de reis naar Mallorca.

Na de reis heb ik er lang over nagedacht. Aan de ene kant voel ik mij deel van de doelgroep, dus vind ik het moeilijk om toe te geven dat het met mijn beperking op dit moment niet meer nodig is om met deze reis mee te gaan. Het voelt namelijk toch een beetje als distantiëren, terwijl dat het laatste is wat ik wil uitdragen. Tegelijkertijd is meegaan met dit soort zomerreizen voor mij nu toch niet de meest geschikte manier als je kijkt naar mijn behoefte. En dat is eigenlijk een mooie conclusie, want het betekent dat ik mezelf ontwikkel naar steeds meer zelfstandigheid.

Uiteindelijk ben ik dus tot de conclusie gekomen dat ik in het vervolg zelf mijn vakanties regel en mijn reisgenoten zelf uitkies, die natuurlijk uit alle doelgroepen mogen komen!
Een uitzondering blijft natuurlijk de skivakantie, maar dat is een ander verhaal, want tijdens het skiën is een handje van een begeleider toch wel handig. En het contact met lotgenoten? Dat komt wel goed! De mensen met wie ik tijdens deze reizen contact had, heb ik inmiddels alweer een keer gezien en die contacten zullen echt niet verwateren. Daar ga ik persoonlijk voor zorgen.

Cynthia

Zelfstandig op skivakantie

Lees voor met webReader

Door Evelien Rookmaker

Bij mijn geboorte heb ik cerebrale parese gekregen. Dat komt doordat ik niet zelf begon te ademen na mijn geboorte. Daardoor heb ik minder controle over mijn spieren, maar met veel oefenen kan ik toch (bijna) alles zelf doen wat ik wil. Een goed voorbeeld daarvan is zelfstandig skiën.

In 2003 ging ik voor het eerst samen met mijn ouders op skivakantie. De vakantie werd georganiseerd door de VGW (Vereniging Gehandicapten Wintersporters). We gingen met negen gezinnen en begeleiders van de VGW, die we van tevoren niet kenden, naar het plaatsje Maria Alm in Oostenrijk. Daar zou ik in een bi-unique gaan skiën. Een bi-unique is een soort zitkuip waaronder twee ski’s zitten. Ik vond het skiën geweldig. ’s Avonds in het hotel was het heel gezellig. Die week was echt geslaagd!!

De jaren die volgden ben ik met die reis mee geweest. Het aantal gezinnen groeide en groeide. Vijf jaar heb ik in de bi-unique geskied. Een nadeel van deze ski is dat ik er nooit zelfstandig mee kan leren skiën, daarom ging ik een andere ski uit proberen. Het was de skicart. Onder de skicart zitten vier korte skietjes. De voorste twee kan ik zelf besturen met mijn armen. Inderdaad heb ik zelfstandig leren skiën. Dat vond ik natuurlijk geweldig! Uiteindelijk had ik alleen nog hulp nodig om er in te gaan zitten en onderaan de lift.

In 2012 was het de laatste keer dat ik met mijn ouders mee mocht met die reis, want de reis is bedoeld voor kinderen van 7 t/m 15 jaar. Dat jaar mocht ik ook een andere ski uitproberen. Want de voordelen zijn namelijk dat hij kleiner is en hij in meer verschillende liften kan. Daardoor zou ik ook in een ander gebied kunnen gaan skiën. Ik kon er wel minder goed mee skiën, maar dat vond ik toen niet zo erg. Het was weer een fantastische week!

Een jaar later ging ik met de jongerenreis van dezelfde vereniging mee. Maar met deze reis mochten mijn ouders niet mee, dus ik ging voor het eerst alleen op skivakantie. Met die reis kon ik adl-hulp inhuren, maar dat vond ik een beetje te spannend. Daarom heb ik iemand meegenomen die ik goed kende. We moesten verzamelen in Utrecht, daar vertrokken we met een touringcar naar Vigo Di Fassa in Italië. De dag nadat we aankwamen gingen we skiën. Het was een prachtig en groot gebied met veel verschillende soorten afdalingen. We hebben die week veel geskied en met elkaar veel lol gehad. Ik besloot dat ik de volgende keer geen adl-hulp meer meenam, maar ik ging het inhuren van de vereniging.

Dit jaar ben ik weer met de jongerenreis mee geweest. Dit keer was bijna helemaal zelfstandig. Ik kreeg alleen hulp bij de dingen die ik zelf niet kan of bij dingen die veel tijd en energie kosten. Want ik wilde mijn energie niet aan verkeerde dingen verspillen zoals aankleden. Het zelfstandig skiën ging aardig goed. Het was weer een fantastische week.

BlogEvelien