Tagarchief: Willem

Levend haaienaas, oh nee sorry gatenkaas

Lees voor met webReader

Door Willem

Al een tijdje heb ik niets van mezelf laten horen, en heb ik eigenlijk best wel weinig voor Brainstormt gedaan. Graag had ik me meer ingezet, maar dat ging helaas niet. Nu klinkt het misschien alsof het slecht me gaat, maar het tegenovergestelde is waar. Het gaat juist beter dan ooit met me.

Inmiddels ben ik al een tijdje bezig met mijn opleiding ‘Juridisch medewerker’ en zit ik daar helemaal op mijn plek. De resultaten zijn goed, structuur is goed voor mij, dus wat wil je nog meer.
Dit ging niet zonder slag of stoot: stress, slecht slapen, emotioneel en soms onrustig zijn om een heleboel zaken. Hier heb ik mee leren omgaan, maar weg is het nog steeds helemaal niet.

Na vele sessies met een psycholoog moet ik misschien ook maar accepteren dat dit nooit helemaal weg zal gaan. Ik zou het weg willen toveren, mijn hersenletsel, maar dat gaat simpelweg niet. Pas wist ik door een uitspraak van me dat ik een enorme stap had gemaakt:

‘De onrust in mijn hoofd is er nu eenmaal, vervelend is het nog steeds, maar ik heb er geen problemen meer mee dat het er is.’

In de tijd hierna werd ik ook een stuk rustiger. Al met al een periode met veel vooruitgang en waarin er veel op mij af kwam. Veel leuke nieuwe mensen ontmoet en eentje waarmee ik na gesprekken via Tinder en Whatsapp zelfs ga afspreken.

Mijn kop was dus met van alles bezig waardoor ik verschillende dingen, waaronder Brainstormt, soms vergat. Mijn geheugen was dus soms een gatenkaas, hier ga ik aan werken. Het zal mij hoe dan ook niet beperken.
En wat de titel betreft, dat mogen jullie best weten. Die verbinding tussen haaienaas en gatenkaas ben ik vergeten.

Geen geduld terwijl de hulpverlening lult

Lees voor met webReader

Door Willem

In deze blog is het niet mijn bedoeling om een specifieke hulpverlener aan te vallen. Ik wil juist de hulpverlening en ons land in het algemeen kritisch onder de loep nemen. Het is niet mijn bedoeling om mensen boos te maken, maar ik kan me voorstellen dat jullie haren recht overeind gaan staan van wat ik schrijf. Graag ga ik met jullie de discussie aan.

Natuurlijk ben ik geen medisch specialist, maar al een tijdje vraag ik me af wat nu het grootste probleem is: ‘het hersenletsel’ of de ‘cultuur’ en het land waar ik in leef. Dit zit namelijk als volgt. Toen ik in Zuid-Afrika was, merkte ik dat er een hele relaxte sfeer in het land hing. Het land was minder snel en niet iedereen was steeds aan het jagen. Hoe het ging daar, had ik nooit voor mogelijk gehouden. Ik had heel vaak het idee dat ik het hersenletsel niet meer had.
Natuurlijk hebben wij het in Nederland met de zorg en alle mogelijkheden heel goed, het is echt niet zo dat ik een ander land verheerlijk ten opzichte van mijn geboorteland. Zuid-Afrika is ook beslist niet perfect.
Toen ik terug kwam in Nederland, had ik erg veel moeite om weer te kunnen wennen en liep ik alweer vrij snel tegen mijn hersenletsel aan. Hierdoor was ik erg verrast omdat het daar juist zo goed ging. Kortom voor mij was er een punt aangetoond: ‘Het land en de cultuur zijn van sterke invloed’ en ‘Als men in Nederland meer aandacht zou hebben van wat onze snel, snel, snel cultuur doet, dan zouden de problemen voor mensen met hersenletsel misschien een heel stuk minder kunnen zijn.’

Natuurlijk kan het zo zijn dat ik bepaalde dingen niet heb opgepikt, maar als ik een hulpverlener hoor praten over hersenletsel, heeft hij of zij het bijna nooit over de invloed die ons eigen land en cultuur hebben.
Ik krijg goede hulp waar ik echt zeker wat aan heb. Ze doen echt wel goed hun werk, maar soms heb is het een beetje gedaan met mijn geduld. Dan lijkt het of ik of misschien blind ben, terwijl er eentje van ons lult.

De problemen van een ander zal ik echt niet kleiner maken dan ze zijn. De cultuur is namelijk lange na niet het enige. Een ander zal ik daarom ook altijd respecteren en serieus nemen. Toch denk ik dat er voor ons allemaal nog heel veel te behalen is, als we samen met de hulpverlening kritisch zouden kijken naar hoe onze cultuur nu in elkaar zit.

Het is niet mijn bedoeling om het land compleet te veranderen. Ondanks alles ben ik een trotse Nederlander. Door mijn ervaringen met verschillende culturen vraag ik me af: ‘hoe kan mijn probleem gevoel op de ene plek zo anders zijn als op de andere?’ ‘Hoe kan ik in een gevaarlijker land zo goed functioneren?’

De problemen van hersenletsel kunnen we niet weg toveren, maar stilstaan is zeker niet nodig. Recht vooruit, zonder te balen, valt er uit een versplinterende ruit nog veel te halen.

Herkennen jullie wellicht dit gevoel of juist helemaal niet? Laat gerust een bericht achter, graag heb ik het er met jullie over.

willem

Slopen, slaan en lekker doorgaan

Lees voor met webReader

Door Willem

De laatste tijd merk ik dat ik mezelf niet zomaar neerleg bij dingen, het rebelse in mij komt weer wat meer naar boven. Iets wat er eigenlijk altijd bij mij wel ingezeten heeft.

Zo heb ik besloten mezelf meer in te gaan zetten voor Zuid-Afrika. Een prachtige tijd heb ik daar beleefd, maar ik heb er ook bittere ellende gezien, waar ik nu soms nog steeds van wakker lig. Daarnaast heeft het me geleerd om dingen nooit van één kant te bekijken. Er is altijd een maar aan een verhaal. Ik heb gemerkt dat de media hier niet altijd eerlijk zijn over Afrika, veel te negatief eigenlijk. Het is niet een land met alleen maar ellende, er zijn juist veel mogelijkheden. Vandaar dat ik mezelf sterk wil maken en het beeld dat mensen hebben van Afrika wil slopen en kapot slaan. Vervolgens kunnen mensen met een positief kijk verder gaan.

Jullie zullen vast denken wat heeft dit nu met hersenletsel te maken, in eerste instantie helemaal niets, maar aan de andere kant juist weer wel.
Wat ik vaak over hersenletsel hoor in de media en waar ik vaker behandelaars over heb horen spreken, zijn de problemen rondom hersenletsel. Wat ik bijvoorbeeld nooit groot op de media zie is wat iemand met een beperking bereikt heeft. Terwijl dit ook juist goed is om te laten zien.

De titel van deze blog is slopen, slaan en lekker doorgaan. Dit is hoe mijn reactie is als mensen horen dat ik hersenletsel heb.
Vaak schrikken ze zichzelf kapot als ze horen dat ik hersenletsel heb, ze verwachten het niet. Het beeld wat ze van mij wordt dan gesloopt. De schrik sla ik vervolgens kapot door ze precies uit de leggen hoe het zit en vervolgens gaan we dan vaak net zo lekker door als daarvoor.

Begin dit jaar ben ik ook aan de opleiding juridisch medewerker op het MBO begonnen. En het gaat gewoon super lekker. Ik zit gewoon op mijn plek.
Mijn gevoel van stoppen op het HBO is gesloopt, mijn negatieve gevoel kapot geslagen en ik ben lekker verder gegaan.

Eigenlijk heb ik echt nu het idee dat ik goed op weg ben, de weg gaat omhoog en zal omhoog blijven gaan.
Natuurlijk zullen er nog tijden het zijn dat ik het liefst uit frustratie echt dingen zou willen slopen en kapot slaan. Dit zal iedereen wel herkennen.

Alleen onthoud één ding: ‘Er is altijd een oplossing voor een probleem, als er geen oplossing is dan is er ook geen probleem’

dsc02500

De waarheid is op vakantie naar China

Lees voor met webReader

Door Willem

Binnen de blog wordt naar China verwezen. Dit is in geen geval bedoeld als beledigend richting mensen van Chinese of anderszins Aziatische afkomst. Bij China kan elk ander land, buiten Nederland, waar ook ter wereld gelezen worden. De vergelijking met landen is puur bedoel om het verschil aan te geven en hoever ik van een bepaald doel af lig.

Vaak zeg ik tegen mezelf dat ik het hersenletsel geaccepteerd heb. Dat ik er vrede mee heb.
Simpel gezegd is dat een leugen. Diep van binnen is dat helemaal niet het geval. De gevolgen wil ik nog niet accepteren, eigenlijk lijk ik soms wel in gevecht met mijn hersenletsel.

Wat ik hierboven beschrijf, beschouw ik zelf niet als een negatieve kijk op de toekomst en nu. Hoe vreemd het ook misschien klinkt, ik zie het juist als een positieve kijk naar de toekomst. Maar er is wel een grote tegenstelling in te vinden. Je zou kunnen zeggen: ‘Willem is in Nederland, maar zijn waarheid is op vakantie naar China’.

Momenteel merk ik dat het erg goed met me gaat na een periode van onrust en onzekerheid. Ik begin steeds meer zelf te merken dat ik beter met m’n hersenletsel omga, in plaats van het alleen van anderen te horen.
Enkele voorbeelden zijn
-Ik deed een maand vrijwilligerswerk in Zuid-Afrika. En ik had bijna geen last van mijn hersenletsel. Het werk ging goed, het contact liep goed en het gebeurde weinig dat ik teveel op me af kreeg en ik niet kon handelen. Wanneer ik hulp nodig had, kon ik dat snel inschakelen om alles toch goed op te lossen. Kortom, ik genoot ontzettend en het ging vele malen beter dan verwacht.

-Ik ben zekerder over mijn beslissingen en twijfel een beetje minder over mezelf.
Vaak kon ik lang twijfelen over beslissingen en zocht ik tot het irritante toe bevestiging bij anderen. Ik ben er nog lang niet, maar ik merk dat het beter gaat. Ik vind het ook minder erg als mensen het niet met me eens zijn en om fouten te maken. Natuurlijk maakt iedereen fouten en gaat een keer op ‘zijn of haar gezicht’. Alhoewel ik nog steeds wel erg bang ben om fouten te maken, kan ik het steeds een beetje meer als deel van mijn leerproces zien.

-Ik geniet meer van de dingen om me heen en zeg als het ware het volgende tegen mijn hersenletsel: ‘ik ben baas over m’n leven, niet jij’.
Hoewel ik nog veel zorgen heb, worden ze steeds minder. Ik geniet meer van dingen met mijn vrienden doen en van uitgaan. Soms kies ik bewust voor situaties waarvan ik weet dat ik teveel prikkels krijg. Daar heb ik dan hoe dan ook een dag of langer last van, maar achteraf weet ik dan dat het alles me helemaal waard was. Het hersenletsel krijgt mij er niet onder, ik ben minder bang voor de gevolgen. Het hersenletsel beheerst m’n leven minder.
Ik doe dan dingen die me later in de weg zitten, maar heb er geen spijt van.
Als ik nu terugkijk naar m’n blog, dan kan ik begrijpen dat mensen misschien denken dat ik arrogant overkom/ ben en denk alles al aan te kunnen. Misschien wordt er wel gedacht: ‘Die jongen is losgeslagen’.
Dit is niet het geval, want ik besef maar al te goed dat ik nog een lange weg te gaan heb. Er zijn nog maar al te vaak momenten dat ik met de neus op de feiten wordt gedrukt, dat ik er niet mee om kan gaan. Dat ik het totaal niet geaccepteerd heb, ook al zeg ik van wel. Ik ben nog steeds erg onzeker en maak me zorgen.

De positieve kant van dat ik niet altijd eerlijk naar mezelf ben wordt misschien iets meer duidelijk. Ik accepteer de gevolgen niet, omdat ze nog niet volledig duidelijk zijn. Het maakt dat ik niet achterover ga liggen en niets doe.

Voorlopig blijf ik hier, maar de waarheid mag in mijn ogen nog even in China blijven.

China+Nederland

De driepotige eenhoorn met twee wielen die op benzine loopt

Lees voor met webReader

Door Willem

Wees niet bang Brainstormers, ik ben niet aan het hallucineren en ben zeker niet aan de drugs, wat deze titel misschien wel doet vermoeden. De titel staat wel voor hoe ik in het leven sta.

Wat de rol van de eenhoorn is leg ik jullie later uit. Mensen kijken soms verschillend tegen mij aan op verschillende momenten. De een vindt me een rustige jongen, de ander vindt me emotioneel en weer een ander vindt me een mafkees. De ene persoon mag mij wel, de ander juist weer niet. Ik denk dat iedereen dat wel heeft, dat mensen verschillend tegen je aankijken.

De vraag is of je jezelf daar druk om moet maken? In mijn ogen niet teveel, je mag zijn zoals je bent. Om met alles wat het hersenletsel met zich meebrengt om te gaan, gebruik ik graag humor.

Je kunt jezelf afvragen of je wel grappen mag maken over hersenletsel? Natuurlijk wil ik niemand beledigen, hersenletsel is natuurlijk geen grap en moet serieus genomen worden. Toch durf ik op deze vraag volmondig ‘ja’ te antwoorden. Humor in combinatie met hersenletsel werkt namelijk super voor mij, om ermee om te gaan.
Natuurlijk zal ik nooit grappen maken over het hersenletsel van een ander, dit kan ik in mijn ogen ook niet maken. Het heeft altijd betrekking op mezelf en als ik weet dat iemand moeite heeft met de grappen, ook al gaan ze over mezelf, dan pas ik me ook aan. Wat voor de een prettig is, is voor de ander misschien het tegenovergestelde.

Graag deel ik met jullie enkele voorbeelden van de humor die ik wel eens gebruikt heb:

  • Iemand vroeg me ooit of ik ze niet allemaal op een rijtje had. Toen gaf ik het antwoord: ‘Jazeker, alleen werkt het rijtje soms net als de schoonheid van je auto (hij had net met de auto door de modder gereden). Over de volgorde van het rijtje durf ik geen uitspraken te doen;-).
  • Toen ik net gestopt was met m’n opleiding kwam er voor anderen net een moeilijke toets aan. Daar spraken ze met me over. Ze zeiden ook: ‘Jij komt goed weg.’ Mijn reactie: ‘Ja he, is die beperking toch nog ergens goed voor.
  • Of iemands bril was vies en in het gesprek hadden we het toevallig ook over hersenletsel. Ze gaf aan dat ze haar bril ging poetsen om dat het ding wazig was. Toen ik zei dat de bril net zo wazig was als mijn hoofd af en toe, konden we allebei erg lachen.

Natuurlijk kun je jezelf aanpassen, maar je hoeft niet te veranderen wie je bent. Je mag trots zijn op jezelf en natuurlijk mogen er verschillen in zaken zoals humor zijn. Voor de een is dat misschien een blogtitel als ‘Een driepotige eenhoorn met twee wielen die op benzine loopt’ en voor een ander is dat weer totaal iets anders.

Hopelijk vinden jullie allemaal een prettige manier om met hersensletsel om te gaan, wat die manier dan ook mag zijn.

NAH

 

 

Het vermogen van Bill Gates

Lees voor met webReader

Door Willem

Jullie zullen je vast afvragen wat Bill Gates met hersenletsel te maken heeft. Nou: helemaal niets;-).

Deze blog gaat ook niet over geld. Ik ben ook zeker geen miljonair. Wie weet wat de toekomst nog brengt. Het gaat echter zeer zeker over hersenletsel en vooral over wat ik anderen in mijn omgeving hoor zeggen:
-‘Als eigenwijs zijn je baan was, dan had je het vermogen van Bill Gates.’
-‘Je bent tot meer in staat dan je zelf denkt.’
-‘Je mag wat zekerder van jezelf zijn.’

Als eigenwijs zijn je baan was, dan had je het vermogen van Bill Gates.’
Als ik hier toch eens geld mee kon verdienen, dan was mijn zoektocht naar werk en opleiding ook afgerond. Dus wie heeft er een mooi contract voor me?;)
Het is voor mijn onrust en onzekerheid wat mijn eigenwijze gedrag oproept. Ik ben echt geen lastige cliënt voor hulpverleners. Adviezen wil ik ook echt wel opvolgen, maar ik betrap me erop dat het toepassen ervan soms nog erg lastig is.
Het lijkt soms wel alsof ik terug wil gaan naar de tijd dat ik nog niet van mijn hersenletsel wist. Ik doe de dingen dan zoals ze eigenlijk niet horen, terwijl een andere manier mij al wel voordelen heeft opgeleverd.
Gek genoeg ben ik wel heel tevreden over hoe alles loopt, hulpverleners kijken soms best verbaast naar mijn analytisch vermogen. Ze zien dat ik kritisch durf te zijn, ze nemen me serieus. Komt die eigenwijsheid toch nog van pas.

‘Je bent tot meer in staat dan je zelf denkt’
Soms baal ik behoorlijk van mijn eigenwijsheid en denk ik, wat voor cliënt ben ik ook met het opvolgen van advies. Alleen op hetzelfde moment zegt iemand dat hij verandering bij me ziet en dat ik beter met dingen omga.
Zelf heb ik dat niet in de gaten, maar blijkbaar gaat het dan toch best goed. Toch leuk om positief verrast te worden.

‘Je mag wat zekerder van jezelf zijn’
Blijkbaar ga ik nog niet zo verkeerd met alles om, misschien is het ook onrust die ik voel. Die maakt me onzeker over alles, maar als ik eerlijk ben:  eigenlijk kan ik ook een heleboel.
Eigenwijs ga ik nu lekker vooruit, alleen wel iets bewuster als voorheen.
Als ik heel eerlijk ben, die eigenwijsheid zou ik eigenlijk ook niet willen veranderen. Iedereen mag trots zijn op wie hij of zij is, daar horen gewoon ook de iets mindere puntjes bij;).

De lift naar succes bestaat (nog) niet, maar ik ga wel mijn best doen om deze te bouwen. Of dat zal lukken met mijn eigenwijsheid, zullen we vanzelf zijn. Het past wel bij hoe ik ben, altijd op zoek naar mogelijkheden om dingen makkelijker te maken. Tot dan, biedt de trap nog een mooie ondersteuning.

zwart_106

Accepteren en Accepteren

Lees voor met webReader

Door Willem

Hoe anders zag mijn leven er ongeveer 1,5 jaar geleden uit… toen ik aan mijn eerste stage van de opleiding Ergotherapie begon. Hersenschade was bekend, maar dat gaf me geen problemen tot dan toe. Had het idee dat de stage goed zou gaan lopen, niet anders dan de gemiddelde student.

Alleen toen ging ik behoorlijk op mijn gezicht. Het ging helemaal niet zo goed. Eerst heb je nog het idee dat je een moeizame start hebt, want mijn handelen kon ik eerst nog wel verklaren. Ik wist pas dat het goed fout zat toen ik dat niet meer kon.

Eigenlijk ging ik ook veel te lang door met alles en was ik bang voor de gevolgen van stoppen met de opleiding. Eigenlijk dat nog niet zo zeer, ik was op dat moment heel erg bang om compleet gek te worden. Kon geen neurologie boek meer lezen of je zag iets wat mogelijk met je aan de hand was.

Echter ik ben niet gek geworden. Sommigen vinden me wel een beetje een mafkees, maar dat is weer een heel ander verhaal;-). Ik heb op tijd hulp gezocht, want ik kende iemand die door begon te draaien. Dat wilde ik absoluut niet na gaan doen. Toen begon de acceptatie van het feit dat ‘er iets was’. Uit onderzoeken kwam dat ik een lichte vorm van Cerebrale Parese(CP) heb.

Toen ging er van alles door me heen, ook enkele woorden die ik hier op brainstormt niet zal herhalen. Ik denk dat jullie allemaal wel begrijpen wat voor woorden dat zijn. Gek genoeg, was er ook een gevoel van enorme opluchting en dacht ik: ‘Fijn, ik weet het nu en het valt best mee. Het had erger gekund’

Op dat moment dacht ik het volledig geaccepteerd te hebben. Ik dacht ook dat ik er automatisch mee om zou kunnen gaan als ik maar wist wat ik had. Alleen hierna werd ik weer snel terug in de realiteit gezet. Ik verbaasde me hoe gefrustreerd ik erom was, het leek vanaf toen alsof alles echt zichtbaar was en de verwerking begon. Gelukkig kreeg ik op dat moment goede hulp, want toen begon ik ook te beseffen wat voor psychische klap ik had gekregen. Ik zag ook dat ik heel dicht bij compleet instorten had gezeten.

Nu een jaar verder is er al veel in positieve zin veranderd. Mijn vrienden en familie gaan er goed mee om. Er zijn soms wel wat dingen waar ik me aan erger, maar dat is in mijn ogen heel normaal. Ermee omgaan is voor hen net zo goed een proces als voor mij. Ik mag van geluk spreken met mijn familie en vrienden, ze hebben me echt goed geholpen en gesteund. Ik kon met ze praten wanneer ik wilde, maar kon ook lekker mijn mond houden als ik echt niet wilde praten. Echt super mensen zijn het.

De feiten heb ik geaccepteerd, maar bij de gevolgen leg ik me nog niet neer. Het blijkt wel dat accepteren en accepteren twee verschillende dingen zijn.

accept