Tagarchief: Werk

Mijn eerste stageperiode

Lees voor met webReader

Lange tijd heb ik niets meer laten horen dit kwam ook omdat ik simpelweg niet wist waar ik over moest schrijven.

Van 5 september tot 19 januari 2017 heb ik stage gelopen bij de Gemeente Bergen op Zoom (Noord-Brabant). Tijdens deze stage ging het er vooral omdat ik kennis zou maken met de werkvloer. Ook heb ik voor school een onderzoek moet uitvoeren in het kader van mijn opleiding. (Juridisch Medewerker).

De afdeling waar ik stage liep was de afdeling Personeel en Organisatie, op deze afdelingen voeren ze eigenlijk alles uit met betrekking tot het personeel. Hierbij kan men denken aan het aannemen van nieuwe mensen, afwijzen van sollicitaties et cetera.

Mijn voornaamste werkzaamheden bij de gemeente Bergen op Zoom waren verdelen van de interne post, sollicitaties printen, sollicitaties afwijzen, Excel bestanden maken en het verwerken van gegevens.

Tijdens deze stage kwam ik erachter dat het werken op de afdeling Personeel en Organisatie niets voor mij is omdat ik meer vraagstukken zou willen krijgen vanuit de maatschappij zelf. Ik denk dan bijvoorbeeld aan het aanvragen van een rolstoel, als dat niet lukt ,waarom lukt dat dan niet?

Overigens ben ik wel blij dat ik nu ervaring heb opgedaan op de werkvloer, nu weet ik namelijk ook hoe het is om met collega’s samen te werken.

Ik heb mijn stage met een voldoende kunnen afsluiten, dit geeft mij en hopelijk ook andere met een beperking een goede positieve boost om er voor te gaan ook al kan het soms moeilijk zijn.

Momenteel ben ik weer bezig met school, het tweede leerjaar van de opleiding, dit jaar bestaat voornamelijk uit projecten en een aantal toetsen.

Noortje

Wat gebeurt er veel…

Lees voor met webReader

Door: Annika Korving

We hebben ze allemaal wel eens, die momenten dat je denkt ”help, er gebeurt even te veel in mijn leven”. Zo’n moment had ik een paar weken terug. Ik stond op het punt om naar de Bart de Graaff foundation te gaan, om te gaan pitchen. Hopelijk zou ik dan een Bikkel van het seizoen 2014/2015 mogen zijn. Helaas ben ik niet uitgekozen voor aankomend seizoen, en misschien is dat maar goed ook. Want misschien was dat wel teveel geweest.

Op dat moment had ik spanningen voor mijn examens van afgelopen 05 november. Die spanningen zijn nog niet helemaal weg, want ik moet nog twaalf weken wachten totdat ik de uitslag hoor. Van een vak weet ik hem al (gezakt), maar het definitieve cijfer hoor ik dan pas. Ook had ik spanningen voor de aanvraag van het ZZP, je weet wel, die indicatie die ik wil om begeleid te gaan wonen. Ik hoor waarschijnlijk begin december de beslissing, dus tot die tijd mogen we duimen draaien.

En of dat nog niet genoeg was waren er ook spanningen voor hoe ik het allemaal moest gaan regelen als ik wel een Bikkel had mogen zijn. Ik had heel graag mijn eigen bedrijfje opgezet, maar ik wist even niet meer hoe ik dat met alles moest combineren. Want je wil je daar toch voor 100% voor inzetten. Maar hoe moest dat dan met mijn thuisstudie en met alle andere wensen/plannen? Zou dan nog wel lukken? Gelukkig hoef ik me daar geen zorgen om te maken, want ik ben voor dit seizoen geen Bikkel.

Die spanning is weg, maar de spanning voor mijn rijbewijs is er voor in de plaats gekomen. Want ik heb toch besloten verder te gaan. Die beslissing werd vrij snel na mijn vorige blog genomen. Ik had namelijk mijn instructeur aan de lijn en hij vertelde dat ik niet meer op die locatie examen mocht doen, omdat ik al vier keer gezakt ben. Dan moet je naar BNOR (Bureau Nader Onderzoek Rijvaardigheid). Ik kan die vent van de vorige keer dus helemaal niet nog een keer krijgen, wat een opluchting.

Mijn examen is aangevraagd en de dag voor kerst mag ik me weer uitleven. Ik mag weer examen doen. Hopelijk heb ik dan ondertussen ook meer duidelijkheid over mijn indicatie en misschien zelfs wel over mijn examens. Maar laten we niet teveel hoop hebben. Voor nu moeten we de spanning zien los te laten en ervoor zorgen dat ik eens wat minder stress ervaar. Want hopelijk word ik dan weer wat minder moe en zit ik ook weer wat lekkerder in mijn vel.

help

Een positieve noot

Lees voor met webReader

Door Douwe Weitenberg

Van nature ben ik een optimist, mijn glas is vrijwel altijd halfvol en als het bijna leeg is, dan schenk ik het wel weer vol.
Maar soms is zelfs mijn glas bijna leeg en is de energie er niet om dat glas te vullen.

Wat is hier nu positief aan zul je denken.

Het volgende: Naast mijn werk ben ik de afgelopen 2 jaar weer terug gegaan naar school en heb ik de MBO4 opleiding ICT Beheerder gedaan via het NCOI (sorry voor de sluikreclame) en elke opleiding eindigt tegenwoordig met een scriptie, zo dus ook de mijne, alleen ze hebben het een andere naam gegeven, namelijk portfolio-opdracht.

Omdat ik niet op een IT-afdeling werk en dus geen praktijkvoorbeeld voor deze opdracht kon gebruiken, ben ik inventief geweest en heb ik de voortgang van mijn nieuwe website als portfolio-opdracht gedaan.

Naast je werk en naast je stage dit maken, als je chronische vermoeidheid hebt, is een hele opgave en daarom heeft het dus ook zo lang geduurd voordat er weer een blogje van mij gekomen is.

Energie is net geld, je kan het helaas maar één keer uitgeven en vandaar dat het wel wat moeite gekost heeft om het glas steeds weer te vullen.
Maar ik heb de opdracht af gekregen (meer dan 15000 woorden, meer dan 100 screenshots en Google als beste vriend).
En omdat ik deze opleiding gedaan heb, maak ik natuurlijk ook meer kans op nader werk (intern dan wel maar toch) en had ik een sollicitatiegesprek voor een interne IT functie.
Wat wil ik hier mee zeggen?
Al is je energie helemaal op, heb je je het schompes gewerkt voor een goede opdracht, de kansen komen echt wel en zo komt het glas weer vol en krijg ik weer energie om nog meer leuke dingen te doen. De komende tijd heb ik als freelance fotograaf alweer vier opdrachten in de pocket, werk ik gewoon 32 uur per week en probeer ik ook nog te sporten.
Voor mij geldt in elk geval dat het na een NAH niet alleen maar kommer en kwel is …. Ik blijf knokken voor een leuk en boeiend leven, misschien wel dankzij i.p.v. ondanks de beperking.
Voor nu wens ik een ieder de energie, de kracht en de mogelijkheid toe, om uit zijn of haar leven te halen wat er in zit… en soms, heel soms kan een kleine stap in onze ogen feitelijk een megastap zijn.

douwe

Het vermogen van Bill Gates

Lees voor met webReader

Door Willem

Jullie zullen je vast afvragen wat Bill Gates met hersenletsel te maken heeft. Nou: helemaal niets;-).

Deze blog gaat ook niet over geld. Ik ben ook zeker geen miljonair. Wie weet wat de toekomst nog brengt. Het gaat echter zeer zeker over hersenletsel en vooral over wat ik anderen in mijn omgeving hoor zeggen:
-‘Als eigenwijs zijn je baan was, dan had je het vermogen van Bill Gates.’
-‘Je bent tot meer in staat dan je zelf denkt.’
-‘Je mag wat zekerder van jezelf zijn.’

Als eigenwijs zijn je baan was, dan had je het vermogen van Bill Gates.’
Als ik hier toch eens geld mee kon verdienen, dan was mijn zoektocht naar werk en opleiding ook afgerond. Dus wie heeft er een mooi contract voor me?;)
Het is voor mijn onrust en onzekerheid wat mijn eigenwijze gedrag oproept. Ik ben echt geen lastige cliënt voor hulpverleners. Adviezen wil ik ook echt wel opvolgen, maar ik betrap me erop dat het toepassen ervan soms nog erg lastig is.
Het lijkt soms wel alsof ik terug wil gaan naar de tijd dat ik nog niet van mijn hersenletsel wist. Ik doe de dingen dan zoals ze eigenlijk niet horen, terwijl een andere manier mij al wel voordelen heeft opgeleverd.
Gek genoeg ben ik wel heel tevreden over hoe alles loopt, hulpverleners kijken soms best verbaast naar mijn analytisch vermogen. Ze zien dat ik kritisch durf te zijn, ze nemen me serieus. Komt die eigenwijsheid toch nog van pas.

‘Je bent tot meer in staat dan je zelf denkt’
Soms baal ik behoorlijk van mijn eigenwijsheid en denk ik, wat voor cliënt ben ik ook met het opvolgen van advies. Alleen op hetzelfde moment zegt iemand dat hij verandering bij me ziet en dat ik beter met dingen omga.
Zelf heb ik dat niet in de gaten, maar blijkbaar gaat het dan toch best goed. Toch leuk om positief verrast te worden.

‘Je mag wat zekerder van jezelf zijn’
Blijkbaar ga ik nog niet zo verkeerd met alles om, misschien is het ook onrust die ik voel. Die maakt me onzeker over alles, maar als ik eerlijk ben:  eigenlijk kan ik ook een heleboel.
Eigenwijs ga ik nu lekker vooruit, alleen wel iets bewuster als voorheen.
Als ik heel eerlijk ben, die eigenwijsheid zou ik eigenlijk ook niet willen veranderen. Iedereen mag trots zijn op wie hij of zij is, daar horen gewoon ook de iets mindere puntjes bij;).

De lift naar succes bestaat (nog) niet, maar ik ga wel mijn best doen om deze te bouwen. Of dat zal lukken met mijn eigenwijsheid, zullen we vanzelf zijn. Het past wel bij hoe ik ben, altijd op zoek naar mogelijkheden om dingen makkelijker te maken. Tot dan, biedt de trap nog een mooie ondersteuning.

zwart_106

Wat ik wilde kon niet en wat ik kon wilde ik niet

Lees voor met webReader

Door Kimberley Tseng

Van jongs af aan riep ik dat ik dokter wilde worden in een ziekenhuis. Dit was natuurlijk niet haalbaar vanwege mijn spasme, maar als je jong bent bestaan er geen beperkingen. Alles is mogelijk.

Eenmaal wat ouder en bewuster van mijn beperkingen, moest ik ook toegeven dat ik nooit dokter zou kunnen worden. Ze hadden gelijk, een dokter kan niet spastisch zijn.
Dan wilde ik juffrouw worden op een basisschool. Ik zat in de derde klas en ik liep stage op mijn oude vertrouwde school, in groep 1/2C. Tijdens deze stage heb ik het erg naar mijn zin gehad als hulpjuf, maar zelf voor een klas staan? Nee, ik wist niet meer zeker of ik dat wel wilde.
Zal ik dan toch maar de administratieve kant op gaan, dacht ik. Een kantoorbaan zou ideaal zijn met mijn beperking, ik kan de hele dag zitten, alles gaat met de computer. Maar leuk leek het me niet en dat werd me duidelijk tijdens mijn stage in de vierde klas. Deze stage liep ik bij een sport- en partycentrum waar ik achter de receptie zat. Het werk achter de balie vond ik erg leuk, maar af en toe zat ik op kantoor facturen te archiveren. Dit vond ik maar saai.
Gelukkig zat ik nog op school en hoefde ik dus nog niks te beslissen.

Toen had ik mijn droombaan gevonden, dacht ik. Ik kwam onder behandeling van een natuurgeneeskundig therapeut. Nauwlettend hield ik in de gaten wat de handeling waren en ik dacht, dit kan ik ook. Hiervoor hoef je mensen niet te prikken, hierbij hoef je geen ingewikkelde lichamelijke onderzoeken te doen.
En toen wist ik het, ik wilde natuurgeneeskundig therapeut worden. Ik begon met de opleiding. Het was een deeltijdopleiding en ik ging eens per maand op zaterdag naar school. Ik vond het super interessant en verheugde me altijd op de lesdagen. Mijn medestudenten waren allemaal ouder dan ik, maar dat vond ik niet erg. Ze behandelde mij als ieder ander en tweeënhalf jaar ging ik er met plezier naartoe.
De opleiding duurde drie jaar en in januari, halverwege het derde jaar heb ik het bijltje erbij neergegooid. Achteraf gezien was ik bang. Ik moest eigenlijk steeds meer mensen gaan behandelen om het geleerde in de praktijk te brengen, maar dit durfde ik niet. Dus ik stopte.

Een onzekere periode brak aan. Wat wilde en kon ik dan wel, waar lagen mijn mogelijkheden, wat waren mijn kwaliteiten.
Ik ging op gesprek bij een MBO-school om de opleiding Sociaal Maatschappelijk Dienstverlener te gaan doen. Maar doordat mijn werktempo laag ligt, was het niet haalbaar om deze opleiding op een reguliere school te volgen.

Ik werd onzeker en moedeloos. Ik wist niet meer wat ik wilde en vooral, wat ik kon. Uiteindelijk ben ik met een coach aan de slag gegaan, heb ik een enorme persoonlijke groei doorgemaakt en ben ik bij mijn passie gekomen. Schrijven!
Over deze mooie weg wil ik jullie vertellen in mijn volgende blog.

blog1kim

UWV – werken loont (niet)

Lees voor met webReader

Door Lindsay Pelt

Afgelopen week maakte ik eindelijk de laatste betaling over. Helaas niet voor een leuke vakantie, maar voor een schuld. Mijn schuld bij het UWV. Omdat ik werk.
Huh?!

Ja, het is echt waar.
Het UWV kijkt namelijk naar je inkomsten per maand en niet naar de beperkingen die je hebt. Ik kan nog redelijk veel, maar fulltime werken? Nee, dat zit er (helaas) niet meer in…
Het UWV heeft ooit eens aan de hand van de hoogte van mijn salaris mijn mate van arbeidongeschiktheid bepaald. Hiervoor is niet gekeken naar mijn capaciteiten en/of beperkingen; het enige wat ertoe deed was mijn inkomen. Mijn inkomen was X-hoog, dus daarom kreeg ik een aanvullende uitkering van Y-hoog. Oké.
Mijn jobcoach regelde altijd alle zaken omtrent het UWV en ik ging er vanuit dat alles gewoon goed zat. Bij het afscheid vertelde mijn jobcoach dat ik jaarlijks mijn salaris moest doorgeven aan het UWV, omdat zij dat nu eenmaal willen weten. Prima. Ik leidde mijn leven en so far, so good.

Het jaar ging voorbij en ik leverde braaf een kopie van mijn salarisverhoging in. Ik ging er vanuit dat het slechts een formaliteit was en had dé brief dus ook totaal niet zien aankomen. In deze brief werd me verteld dat ik een grote crimineel was, want ik had ten onrechte teveel uitkering ontvangen. Dat had ik kunnen weten, waardoor ik dubbel zo fout was en ook een boete opgelegd kreeg. Wanneer ik niet als de sodemieter contact met hen opnam, dan kon ik fluiten naar mijn uitkering. Eeeeeh?!?!

Ik schrok me het ongans van deze brief –en vooral de dreigende toon- en had geen idee waar dit over ging. Na diverse telefoontjes met het UWV (klantvriendelijkheid kennen ze daar ook niet), werd het mij langzaamaan duidelijk:
Een halfjaar ervoor bleek mijn salaris door de indexering en het feit dat ik een jaar ouder was geworden, een piepklein beetje te zijn gestegen. Het ging om een paar euro. Iets wat me nooit opgevallen was.
Door deze stijging blijkt dat ik “ineens” een stuk minder arbeidsongeschikt ben, waardoor ik in een lagere arbeidsongeschiktheidsklasse val. En daar hoort een lagere uitkering bij. Een fors stuk lager dan de lichte stijging in mijn salaris was.
Dat ik door die indexering/stijging in salaris (evenredig) minder uitkering zou ontvangen, zou logisch zijn. Maar ik krijg nu zoveel minder uitkering, dat ik er maandelijks op achteruit ben gegaan!

Volgens de regels van het UWV ben ik een heel stuk minder arbeidsongeschikt, terwijl ik geen minuut langer kan werken?!

Mocht ik bij mijn baas om salarisverlaging vragen of ervoor kiezen minder uren te gaan werken, dan verdien ik minder en val ik volgens het UWV in een hogere arbeidsongeschiktheidsklasse, waardoor ik een hogere uitkering krijg! Logisch toch?! Het is dat ik mijn werk ontzettend leuk vind, anders had ik het wel geweten…

Ik heb keihard gevochten om te komen waar ik nu ben qua werk. En de waardering hiervoor? Ik word door het UWV behandeld als een crimineel en ben er maandelijks op achteruit gegaan. Bovendien moest ik alle teveel ontvangen uitkering geheel terugbetalen plus een boete.

Hoe bedoel je werk loont? Niet bij het UWV in ieder geval!

work

‘Ja, maar jij bent lekker vrij…’

Lees voor met webReader

Door Douwe Weitenberg

Er uitzien als Hollands welvaren en toch iets onder de leden hebben? Dat is wat een NAH met je doet en wat voor verwarring en onbegrip zorgt bij vrienden, kennissen en collega’s.

Komende 31 juli is het alweer 4 jaar geleden dat ik getroffen werd door een geknapte aneurysma in mijn hoofd, oftewel het knappen van een slagader onder mijn schedel. Ik wist dat alles weer goed zou komen. Alles? Ok, bijna alles…

De maatschappelijk werkster vroeg of ze mijn optimisme als voorbeeld mocht gebruiken voor andere patiënten die ook een aneurysma hebben. Uiteraard zei ik daar ja op, want als ik maar één iemand daarmee kon helpen, was dat voldoende…

Na een maand thuis gezeten te hebben, ging ik weer langzaam aan het werk en ik moet zeggen, ik kon me geen betere werkgever wensen. Het is nogal wat, voor een langere periode twee uur per dag om de dag werken dan zo moe zijn dat je per etmaal gewoon 16 uur slaapt. Daar begon ook het eerste onbegrip (onbekend maakt onbekend nietwaar?). Op een gegeven ogenblik zei ik nietsvermoedend op een woensdag: ‘’tot vrijdag, jongens’’. Waarop een collega zei: ‘’o, je bent morgen lekker vrij?’’ Waarop ik me meende te moeten verdedigen en dus zei: ‘’vrij? Ik slaap 16-18 uur.’’ Waarop het antwoord kwam: ‘’ja, maar je bent lekker vrij…’’.

Na anderhalf jaar re-integreren ging ik in november 2011 weer full-time werken. Uiteraard stapsgewijs opgebouwd. Ik was ook in de gelukkige omstandigheid om op vakantie te gaan naar Vancouver. Teruggekomen uit Vancouver had ik een gesprek met mijn toenmalige manager, omdat ik toch wel heel erg last bleef houden van zware vermoeidheid, concentratieverlies en een kort lontje (verbaal). We spraken, in samenspraak met de bedrijfsarts, af dat ik niet een half uur lunchpauze, maar een uur lunchpauze zou nemen, zodat ik mijn batterij kon opladen. Tijdens datzelfde gesprek vroeg mijn manager wanneer ik dacht dat mijn chronische vermoeidheid over zou zijn. Ik dacht dit meen je niet. Ik zeg nog het is chronisch en niet Gronings… Toen kwam de zin die mij bijna mijn zelfbeheersing deed verliezen, want hij maakte de volgende opmerking: ‘’ja dat zeg je wel, maar als je echt wil…’’. Ik ben weggelopen met mijn vuisten gebald in mijn broekzakken en bedacht tegen zoveel domheid kan ik niet op.

Is het dan alleen kommer en kwel met collega’s? Nee, dit zijn uitzonderingen, de meeste collega’s hebben begrip voor de situatie en zelfs een enkeling steekt me een veer in de kont door te zeggen dat ze zoveel respect voor me hebben. Ze vinden het knap dat ondanks mijn chronische vermoeidheid het glas altijd half vol is en dat ik mij nooit achter mijn vermoeidheid verschuil.

Wat is nu in mijn ogen de moraal van dit verhaal? Je zult altijd een aantal mensen houden, die alleen geloven wat ze kunnen zien en als ze het niet kunnen zien denken dat het tussen de oren zit. Maar het overgrote deel zal altijd respect, soms zelfs bewondering voor je hebben. Voor wat je allemaal nog kan, niet ondanks je handicap, maar juist dankzij je handicap.

onbegrip

UWV, wat wil je nou?

Lees voor met webReader

Door Maaike Borst

Toen ik de brief opende van het UWV was ik niet op mijn hoede.
Normaal als er post van het UWV komt ga ik er even goed voor zitten want het betekend niet altijd iets goeds. In de brief stond dat ik tijdelijke gekort zou worden als ik niet een gegronde reden had waarom ik niet gereageerd had op de brief van begin dit jaar.

In die brief die ik eerder dit jaar kreeg, werd namelijk gevraagd naar mijn inkomsten als zelfstandige zodat ik gekort kon worden. Deze brief had ik toen voorgelegd aan mijn job coach en omdat er afspraken over gemaakt waren met het UWV, een arbeidsdeskundige en mijn jobcoach hoefde ik niet te reageren.

Toen ik het UWV belde om uit te leggen waarom ik niet gereageerd had werd er nogal naar op gereageerd. Ik vertelde hen dat er afspraken waren gemaakt met de job coach en arbeidsdeskundige over mijn inkomsten.
De constatering is dat ongeveer 3 jaar nadat een bedrijf is opgestart, er winst gemaakt wordt. Dus met de arbeidsdeskundige, jobcoach het UWV werd afgesproken dat er het eerste jaar nog niets zou veranderen aan mijn uitkering.

Zegt die man doodleuk aan de telefoon:“maar mevrouwtje uw arbeidsdeskundige en job coach kunnen dit wel tegen u zeggen maar die gaan daar helemaal niet over.”
Ik moest mijn inkomsten van hen invullen en aan hen doorgeven en zou dan naar alle waarschijnlijkheid wel gekort worden op mijn Wajong uitkering.

Daar kan ik zo boos en verdrietig om worden.
Wat heeft het voor nut om afspraken te maken de jobcoach en arbeidsdeskundige als daar toch niet naar geluisterd wordt???
Daarbij vind ik dat het UWV helemaal niet stimulerend is om aan het werk te gaan.
Ik snap best dat als je veel verdiend dat je gekort wordt op je uitkering.
En je mag wel iets bijverdienen. Maar hoeveel? Dat ligt er maar net aan of je Trees of Truus aan de telefoon krijgt. Een duidelijk antwoord krijg je niet bij het UWV.

Gelukkig ontving ik vorige week een brief dat ik niet gekort zou worden en zoals afgesproken we het aan het eind van het jaar zouden bekijken.

Als ze bij het UWV zich nu meer kunnen indenken in de situatie en ze niet lang elkaar heen werken bespaart mij dat een hoop stress.
Want ik vroeg me alweer af waar ik het voor deed…

UWV

Even de planning omgooien

Lees voor met webReader

Door Maaike Borst

Het was best even een omslag van de rustige kerstvakantie terug naar het ´normale leven´.Maar ik had er wel zin in, want zodra ik structuur heb en een duidelijke dagindeling voel ik me goed. Omdat ik met (nieuwe) klanten afspraken maakte, heb ik het weer lekker druk. Daarnaast ben ik ook aan het kijken voor een nieuwe keuken, waar ook veel tijd en energie in gaat zitten.
Allemaal leuke dingen, alleen was ik in mijn enthousiasme vergeten dat ik ook boodschappen moet halen, een huishouden heb, een sociaal leven en mijn administratie. Daarnaast had ik de ene week veel klanten en de andere week weer minder, dus een balans was er ook niet.

Dus toen kreeg ik een planningsprobleem.
Ik dacht: ‘’ow, ik kan s ‘avonds ook wel boodschappen doen of mijn huishouden.´´
Maar s ‘avonds wilde ik ook sporten en ben ik eigenlijk te moe om boodschappen te gaan doen.
Dus nodigde ik mezelf uit bij mijn familie om te eten. Als ik thuis at was het meestal iets makkelijks en dus ongezonds. Toch is het ook wel lekker om gewoon thuis te eten en daarna met een kopje thee op de bank ploffen.
Wegens familieomstandigheden heb ik ook het één en ander moeten verplaatsen de afgelopen week.

Maar wat doe je als er iemand belt voor een afspraak die hij perse in dezelfde week nog wil.
Je wilt klanten niet teleurstellen. Je moet hen zo snel mogelijk helpen.
Gooi je dan weer heel je planning om?
Als het in mijn hoofd onrustig is, dan ben ik geneigd te veel dingen te gaan doen in de hoop dat het rustig wordt in mijn hoofd, maar doordat ik daarmee teveel eis van mijzelf word ik ook weer onrustig.

Dus wat doe ik?
Neem ik die afspraak aan met als gevolg dat het nog onrustiger wordt in mijn hoofd en ik geen tijd heb om te rusten? Dus neem ik de afspraak aan terwijl ik weet dat ik over mijn eigen grenzen heenga?
Ik ben dan wel bang dat mensen die mij niet kennen het raar vinden, want twee uurtjes extra werken, wat maakt dat nu uit?

Ik heb besloten om de afspraak niet aan te nemen, omdat ik weet dat het ten koste van mijzelf gaat.
Maar het blijven lastige beslissingen, die alleen ik kan nemen, want ik weet zelf wanneer ik over mijn grenzen ga.

Daarom mijn voornemen vanaf nu:
Mijn agenda weer goed en duidelijk invullen!

plannen

WAJONG en een eigen bedrijf: hoe cool!

Lees voor met webReader

Door Maaike Borst

Toen ik 14 was kreeg ik een ongeluk. Ik zat toen in de derde klas van het VMBO en ben dat jaar blijven zitten. Ik heb altijd graag in de kinderopvang willen werken. Na mijn eindexamen was het de bedoeling om naar het MBO te gaan om daar een opleiding te volgen waarmee ik in de kinderopvang kon gaan werken.

Verandering
In die tijd ging ik ook één keer per week naar een lotgenotengroep in Rotterdam. Helaas waren mijn groepsgenoten vooral oudere mensen, waarbij ik geen aansluiting kon vinden. Ik had moeite met mijn eigen grenzen aangeven, want ik wist eigenlijk helemaal niet wat die waren. Ik wilde hetzelfde doen als iedereen van mijn leeftijd. Naar school gaan, buiten hangen en in het weekend een beetje gaan stappen. Maar nu moest ik ineens moeite doen voor mijn schoolwerk. Wat ik voor mijn ongeluk aan huiswerk deed was te verwaarlozen en nu moest ik opeens twee uur per dag huiswerk maken.

Arbeidsonderzoek
Omdat ik eigenlijk geen idee had wat er nu was gebeurd en wat de gevolgen daarvan waren zat ik niet lekker in mijn vel. Via een maatschappelijk werkster kwam ik terecht in Groot Klimmendaal, een revalidatiecentrum gespecialiseerd in mensen met NAH. Het was de bedoeling om na mijn revalidatie mijn school weer op te pakken. Helaas kwam uit een arbeidsonderzoek, dat ik in het revalidatiecentrum deed, dat het voor mij niet haalbaar was om met kinderen te werken, omdat dit teveel prikkels en onduidelijkheid geeft. Zelfs halve dagen bleken niet haalbaar.

Administratie
Uit het arbeidsonderzoek kwam dat een baan in de administratie wel mogelijk leek. Omdat je dit in je eigen tempo kan doen en meestal in een rustigere omgeving. Ik had een urenbeperking van 20 uur per week. En mocht dus vier uur per dag werken. Ik ben de opleiding administratie in Nijmegen gaan doen, omdat ik het daar vooral in de praktijk leerde door middel van een simulatiebedrijf en ik hier halve dagen heen kon. Na het behalen van mijn diploma’s ben ik gaan werken.

Schoonheidsspecialiste
Later werd ik helaas depressief en ben ik gestopt met werken. Na een lang traject, waar ik nu niet veel over ga uitweiden, hebben we gekeken wat mijn mogelijkheden waren. Schoonheidsspecialiste leek mij heel erg leuk. Als je daarbinnen voor jezelf begint kan je je eigen uren indelen en heb je minder prikkels, doordat je één- op-één werkt. De opleiding was zwaar, maar ik heb het gehaald. En wat vind ik het leuk. Ik doe dit met plezier en krijg er energie van. Nu ben ik in overleg met het UWV bezig met een re-integratieproject om een eigen salon te beginnen. Dit alles vind ik heel spannend en ook wel eng (ik kan niet goed tegen verandering en nieuwe dingen).

Mogelijkheden
Maar wat ik met dit verhaal eigenlijk wil zeggen is. Dat er meer mogelijkheden zijn dan dat ik dacht, want als alles goed verloopt begin ik begin 2014 met mijn eigen salon. Een Wajonger met een eigen bedrijf; hoe cool is dat!

schoonheids