Tagarchief: vermoeidheid

Zal ik ooit die beren op de weg omver rijden?

Lees voor met webReader

 

Lang heb ik getwijfeld of ik de rijlessen weer op zou pakken.

8 jaar geleden was ik ermee begonnen maar tijdens mijn theorie examen zat de “dader” van het ongeluk naast me. Ik was toen gezakt en had er zo de pest over in dat ik helemaal gestopt was.

Als ik Latijn kan leren zou dit toch ook moet lukken

Maar is auto rijden en hersenletsel een goede combinatie?

Tijdens het rijden moet je namelijk veel handelingen verrichten, goed opletten en inspelen op onverwachte situaties.

Ik heb nu een paar lessen gehad en vind het behoorlijk vermoeiend.

Op de weg/verkeersborden en omgeving letten, schakelen, koppeling, gas geven, remmen en op de snelheidsmeter letten 😉

Na het lessen moet ik dan ook echt even mijn hoofd leeg maken en even uitrusten.

Hopelijk over een tijdje als ik niet meer zo over alles na hoef te denken wordt het minder vermoeiend

Maar wat als ik na een verjaardag of feestje al helemaal vol zit met prikkels.

Wat als iemand tegen me praat terwijl ik aan het rijden ben.

Zou ik dan nooit lekker muziek kunnen draaien terwijl ik aan het rijden ben?

Allemaal vragen waar ik alleen achter kom als ik het uitprobeer!

 

 

 

Ik hep een splaakgeblek

Lees voor met webReader

Nee, ik kan praten en ik ben (heel) goed te verstaan. Het praten gaat ook op het normale tempo. Maar zodra ik moe ben is het een ander verhaal, dan wordt ik wat moeilijker te verstaan. Daarnaast komen de woorden er dan wat krommer uit en soms heb ik een soort black-out en krijg ik er sommige moeilijke woorden er niet uit. Het levert soms behoorlijke leuke situaties op en de tranen lopen soms over mijn gezicht van het lachen. Je kan je voorstellen dat dat niet in mijn voordeel werkt als ik iets wil vertellen, maar ook dat blijft humor.

Er zijn woorden die ik al vanaf kleins af aan amper op de goede manier kan uitspreken. Wesp werd altijd weps en een psycholoog werd een spiegeloog genoemd. Mijn ouders hebben mij tot in de treure verbeterd en natuurlijk werd er ook heel hard om gelachen. Op een gegeven moment werd ik naar een logopediste gestuurd en die heeft een hoop oefeningen met mij gedaan. Van haar moest ik zelfs van die zure matten snoepjes eten, dat zou mijn mondspieren stimuleren. In het begin vond ik ze smerig, tegenwoordig vind ik het jammer dat ze nog amper verkrijgbaar zijn!

Toen ik naar speciaal onderwijs ging moest ik ook even naar een logopediste, maar na een paar keer had ze al gezien dat ik geen problemen met praten heb en mocht ik wegblijven. Daarna heb ik nooit meer zo’n persoon gesproken. Maar hoe ouder ik werd hoe duidelijker het werd dat ik toch wat meer moeite met praten heb dan andere. Alleen het valt nog steeds niet echt op, je moet mij echt kennen om het verschil te horen. Mijn ouders zeiden – afgelopen februari op de terugweg naar huis van mijn skireis – dat ze aan mijn praten konden horen dat ik moe was.

Alleen de laatste tijd heb ik een nog leuker probleempje. Soms kom ik opeens niet meer uit mijn woorden. Ik ben gewoon aan het praten en opeens krijg ik het woord dat in mijn hoofd zit niet meer uit mijn strot. Hoe harder ik me probeer te bedenken hoe ik het woord ook alweer uit mijn strot moet krijgen hoe minder het me lukt om te zeggen wat ik wil zeggen. Artsen weten niet wat ze er mee aan moeten, ze kunnen niet bedenken waar het door zou moeten komen. Maar dat maakt niet uit want mijn ouders en ik hebben er de grootste lol om!

Energie en prikkels

Lees voor met webReader

Door: Annika Korving

Het blijft een terugkerend onderwerp in mijn leven, teveel willen met te weinig energie. Met als gevolg dat ik voor de zoveelste keer doodziek ben. Ik wil zo graag meedraaien met de rest van de maatschappij. Maar ik loop elke keer weer tegen dezelfde muur op, ik word elke keer weer teruggefloten door mijn lichaam. Ik ben duidelijk hardleers, maar ik vraag af of ik dit lesje wel ooit leer. Want dit is niet de leukste les en het lukt me maar niet om het te veranderen.

Nou moet ik ook even zeggen dat het wel lijkt dat op het moment ik denk de goede balans gevonden te hebben mijn lichaam besluit om het energieniveau weer te veranderen. Ik kan er geen peil op trekken. Er zijn dagen bij dat ik om acht uur uitgeslapen ben en ik tot negen uur door kan, maar er zijn ook dagen bij dat ik om twee uur nog niets anders gedaan heb dan de hoognodige dingen zoals douchen, aankleden en eten. Een reden kan ik voor die grootte verschillen niet vinden.

Ik ben er wel achter dat als ik een periode van nadenken en zelfreflectie heb ik veel minder kan hebben dan als ik mentaal goed in mijn vel zit. Maar ik kan dat nadenken niet uitschakelen, ik heb nou eenmaal 24 uur per dag gedachtes en ik kan de stopknop maar niet vinden. Alleen op sommige momenten lijkt het wel alsof er geen belangrijke onderwerpen zich in mijn hoofd hebben verstopt. Ik heb dan gewoon geen last van het nadenken en kan iets leuks doen.

Prikkels hebben ook met de vermoeidheid te maken, maar ook met het nadenken. Ik moet de prikkels verwerken en dat doe ik door na te denken. Ik wil mijn prikkels met het minimum beperken, maar op de een of andere manier lijkt het wel alsof ik me dood verveel zonder prikkels. Ik zou mezelf in ieder geval niet moeten overprikkelen, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Want blijkbaar ben ik nou eenmaal een bezige bij en overprikkel mezelf daardoor snel.

Helaas zijn de prikkels op het moment heel hoog. Ik sta met mijn leven op een kruispunt en ik moet een paar beslissingen nemen die op de nabije toekomst heel veel invloed hebben op mijn leven. Ik heb daardoor moeten besluiten geen back-up meer te zijn voor Brainstormt en ik weet nog niet of ik kan blijven bloggen voor Brainstormt. Maar niet getreurd ik zorg er desnoods voor dat er uit het archief van mijn eigen website een blog  geplaatst wordt. Jullie zijn nog niet van me af!

Prikkels

Van mantel naar nerd

Lees voor met webReader

Door Gerdien Brinkman

Als je grote moeite hebt met het ordenen van stapels (kleren, papieren, noem maar op) ben je stapelgek. Dat ben ik.
In dezelfde mate ben ik apparatengek. Ik kan goed met apparaten omgaan, daar niet van, maar als ze het niet doen, ga ik net zo lang door met problemsolving tot ik er stápelgek van ben geworden.

Deze week ben ik dus stapelgek geworden van apparaten. Dat zit zo.
We hebben een drie-in-één abonnement genomen: tv, telefoon en internet bij dezelfde provider. Dat betekende nogal wat herprogrammering zo hier en daar.
Gelukkig kwam er een expert (onthoud de benaming) om die klus te klaren. Vier uur.
Na vier uur geklungel kon hij melden dat het af was.

“Waar is het modem?”, was de allereerste vraag die hij stelde. Aangezien ik me er maar niet mee moest bemoeien, want te vermoeiend, gingen mantel en expert samen opzoek naar het modem met de adsl-aansluiting. Onder de grond, in de meterkast, bellen met de vorige eigenaar –die in Thailand bleek te verblijven-: niets vermocht het door de expert rood gewaande ding boven tafel te brengen.
“Maar dat is toch gewoon dàt ding?”, zo wees ik het modem aan dat op het bureau stond, “ mèt adsl-aansluiting”.
Ja dat was ‘m. Zwart weliswaar, maar ’t was ‘m.

Ik zal je de rest van de ellende besparen. Alleen nog één ding(etje). De telefoon kwam te vallen de volgende dag en was nogal kapot. Nou, daar was een mouw aan te passen: een nieuwe gehaald.
Die het na vier uur puzzelen, logisch nadenken enzovoorts, nòg niet deed.
Na raadplegen van de provider (mantel was inmiddels een regelrechte nerd geworden) was het probleem na 2 uur opgelost.

Maar toen verviel internet op alle pc’s, I-pad en telefoons.
Nerd en ik hebben alle problemen getackeld, maar stápelgek zijn we er wel van geworden.

gerdien2