Tagarchief: Vakantie

Elk nadeel heeft zijn voordeel

Lees voor met webReader

Elk nadeel heeft zijn voordeel!

Twee weken geleden gingen mijn vriend en ik naar Parijs. Dit is natuurlijk heel leuk, maar het heeft ook wat voeten in aarde.  Door onze lichamelijke beperking is een stedentrip namelijk best vermoeiend. Om hier enigszins rekening mee te houden, hadden wij voor een wat duurder hotel gekozen. Zo hadden we meer kans dat we goede matrassen hadden. Daarnaast hebben we contact gelegd met het hotel om er zeker van te zijn dat onze kamer bereikbaar was met een lift en we betaalden de essentie kosten voor een bad om ’s avonds lekker te kunnen ontspannen.  We dachten dus dat er niks meer mis kon gaan.

Bij het hotel aangekomen, bleek deze vervrachting niet helemaal te kloppen. De kamer die het hotel in eerste instantie voor ons in gedachte had, was niet met de lift bereikbaar. Gelukkig kon de kamer gewisseld worden, maar dit bleek niet voldoende. Om überhaupt bij de lift komen om naar alle kamers te gaan, moest je namelijk 12 treden naar beneden. Nou kunnen we nog redelijk traplopen, maar na een dag in een stad gelopen te hebben, is dit geen pretje.  We belden dus het reisbureau, maar zij konden weinig voor ons doen. Alleen als we € 200 bijbetaalden, mochten we naar een andere hotel. We besloten om dit niet te doen, maar we werden er niet blij van. Verder werd ons ook nog duidelijk dat alle kamers een bad hadden. Het extra bijbetalen was dus nergens voor nodig geweest. Nu wisten we het zeker: na afloop zouden we een klacht gaan indienen.

Natuurlijk kunnen er misverstanden ontstaan, maar het verloop van hoe dit is gegaan, maakte mij toch wel verdrietig. Ik en mijn vriend hebben zo ons best gedaan om het in orde te maken. Die extra moeite is nou eenmaal inherent aan het hebben van een beperking. Toch zakt op zulke momenten de moed mij weleens in de schoenen. Moet je nou echt overal 10 keer achteraan bellen en is het dan nog maar afwachten of alles geregeld is zoals je had gedacht? Al met al een minder geslaagd begin van de vakantie.

Mijn negatieve gevoel verdween echter als sneeuw voor de zon toen we de volgende dag bij het Louvre aankwamen. In een rij staan is voor mij vermoeiender dan een stuk lopen. Om die reden ben ik dus naar de informatiebalie gestapt met de vraag of het mogelijk was om de rij te ontlopen. Tot mijn grote verbazing, kreeg ik als antwoord dat we zo door mochten lopen. Het betalen van de entree was voor onze beide ook niet nodig. We stonden dus eigenlijk meteen in het museum. De volgende dag werd er bij de Notre Dame ook niet moeilijk gedaan toen we vroegen om de rij over te slaan. Het was fijn om te merken dat sommige mensen zich wel in onze situatie willen verplaatsen. Hier werden we weer helemaal vrolijk van. Toch een leuke bijkomstigheid als je op vakantie bent!!

eiffel

Een terugblik: De introductieweek

Lees voor met webReader

Door Evelien Rookmaker

Op mijn nieuwe MBO-school hadden ze een introductiemiddag en een survivalkamp naar de Ardennen georganiseerd. Alleen de vraag was. “Kan ik mee en hoe kan ik mee?”

De introductiemiddag was van 2 uur tot 4 uur. Om één uur was ik op school, want ik had nog veel te regelen. Bijvoorbeeld waar ik mijn rolstoel kan neerzetten als de school uit is, want ik ga met mijn rollator naar huis. Meteen heb ik mijn studieloopbegeleider verteld wat mijn handicap is en wat precies inhoud. Ook heb ik hem uitgelegd dat ik het heel graag in de klas wilde vertellen, om vooroordelen te voorkomen.
Om twee uur verzamelden alle leerlingen in een lokaal, daar werden de klassen verdeeld en naar een lokaal gestuurd.
Daar hebben gesproken over het rooster en de lessen. Ik was altijd gewend aan een 9 tot half 4 rooster, maar op deze school eindigen de lessen op sommige dagen om half 6. Daar schrok ik eigenlijk wel van, maar daar wen ik wel aan. Gelukkig hoef ik niet elke dag om 9 uur te beginnen. Daarna heb ik iets over mijzelf verteld en briefjes uitgedeeld, zodat iedereen het kan nalezen.
Om 3 uur mocht iedereen naar huis, maar ik had mijn taxi besteld om kwart over 4. Ik vind het jammer dat ik afhankelijk ben van de taxi. Ik kan dan niet eerder of later weg dan ik van tevoren heb afgesproken met het taxibedrijf.

Op survival kamp wilde ik niet afhankelijk zijn van leraren of klasgenoten, omdat ik ze nog niet goed kende. En ik wist ook niet hoe de situatie was op de camping. Daarom heb ik besloten om mijn vader mee te nemen. Ik had met hem afgesproken, dat hij zich alleen liet zien als ik hulp nodig had. Hij ging met eigen vervoer naar de camping. Hij nam ook mijn scootmobiel mee, zodat ik mijzelf kan verplaatsen.
Na de busreis en de lunch hebben wij teambuildingspelletjes gedaan, zodat we elkaar beter leerden kennen. Dat vond ik heel leuk, omdat je goed moet samenwerken. Mijn klasgenoten verzonnen zelfs dingen om mij mee te laten doen.
’s Avonds hebben we heerlijk gebarbecued. Daarna ging iedereen een tocht door de heuvels maken richting de camping. Mijn vader kwam mij ophalen, want ik kon echt niet mee. Dat vond ik wel jammer. Iemand zei na de tocht dat ik blij moest zijn, dat ik niet mee hoefde lopen. Ik heb haar meteen uit gelegd dat ik het heel anders zag. Natuurlijk had ik liever meegelopen. Op de camping hebben nog heerlijk bij het kampvuur gezeten.
De volgende dag, na het ontbijt, gingen we op dezelfde manier weer naar de plek van de vorige dag. Daar ging mijn klas een tocht maken. Ik kon vanaf de grond stukken volgen en ik heb daar foto’s van gemaakt. Voor de rest heb ik meegedaan met een andere groep.
Na de lunch zijn we weer vertrokken naar school.

Het was een fantastische ervaring!!!

Evelien

Vakantie a la Annika

Lees voor met webReader

Door Annika Korving

Op het moment dat jullie deze blog lezen zit ik in de bus op weg naar Italië. Samen met mijn VGW-familie. Inderdaad dezelfde organisatie waarover Evelien en Cynthia ook eens over geblogd hebben. Samen met 62 andere mensen ga ik een geweldige week tegemoet. Skiën, feesten, plezier, grenzen verleggen en een hoop andere dingen en dat allemaal zonder de bezorgde blik van mijn ouders. Wees gerust er gebeuren geen gekke dingen, beloofd.

Ik ben echt even toe aan even een weekje plezier. Want hier in Nederland is er de laatste maanden zoveel gebeurd, iets waar ik nog steeds niet echt over kan praten (of bloggen). Dus deze kans pak ik echt even aan. Even genieten, samen zijn met andere jongeren, en de boel de boel laten en nergens aan denken, behalve dan aan mijn eigen veiligheid en het hebben van plezier.

Twee jaar terug stapte ik voor het eerst de bus in. Ik vond het echt wel een beetje eng. Zou ik het wel leuk vinden, in hoeverre was dat ‘samen-uit, samen-thuis-gevoel’ er? Ik was al wel eens eerder wezen skiën, maar ten eerste was dat met een andere organisatie, ten tweede was ik toen der tijd een heel stuk jonger en ten derde heb ik toen staand geskied. Het was dus helemaal niet te vergelijken.

Maar ik kwam thuis met de wildste verhalen. Wat was dat leuk geweest, zeg. Het was slopend geweest, maar dat was het waard. Ik had een top week gehad en zou het liefst zo snel mogelijk weer op de bus ernaar toe stappen. Helaas kon dat pas weer een jaar later. En hoewel dat een hele andere week geweest was, heb ik genoten en het was net zo slopend.

Ik verwacht dan ook niet dat ik dit jaar minder kapot thuis kom. Want in deze week zijn er even heel weinig (lees: geen) grenzen. Het liefst zou ik helemaal niet slapen om alles mee te maken, maar helaas geeft mijn lichaam echt wel het seintje, stop. Op een manier die met geen pen te beschrijven valt. Dat ga ik dan ook niet proberen. Maar de afgelopen twee jaar is het best goed misgegaan.

Dat willen we dit jaar niet meer. Ik heb daarom besloten om toch eens toe te geven aan mijn grenzen. Ik heb om ADL-hulp gevraagd. Hoewel ik het liefst alles zelf doe, blijkt het niet te kunnen en als ik hiermee mijn gespook kan voorkomen zullen we dat doen. Of dat echt helpt? Over een week kan ik je het vertellen. Ik ga er in ieder geval een top week van maken, tot over een week!

Skiën

Londen met hersenletsel. It’s (im) possible!!

Lees voor met webReader

Door Zarah Bootsman

In het weekend van 9 mei was ik alweer voor de vijfde keer in Londen. Iedereen kent Londen. De grote, drukke en vooral toeristische hoofdstad van het Verenigd Koninkrijk. Niet echt de meest ideale plek om naar toe te gaan als je hersenletsel hebt en autistisch bent.

Toch ga ik iedere keer weer. Vele mensen die ik spreek snappen het niet. ‘Wat moet jij in die stad?’ ‘Daar zijn toch veel te veel prikkels voor jou, en dan moet je nog veel lopen ook!’ Ik ben al sinds 2011 gefascineerd door de stad Londen. Ík neem de drukte, de prikkels en al wat er nog meer bij komt kijken graag voor lief.

Eigenlijk is zo’n stedentrip te zwaar voor mij. Ik heb veel pijn in mijn voeten en heb last van de prikkels die zo’n drukke stad met zich meebrengt. Maar als ik om me heen kijk, weet ik weer waar ik het voor doe. Die mooie stad. Met zijn mooie gebouwen, mooie bussen en metro’s (vind ik dan).

Londen met hersenletsel is op zich te doen, als je maar een paar do’s en dont’s in je achterhoofd houdt.

  1. Ga niet naar Harrods. Hoe leuk het lijkt, Harrods is groot, druk en onoverzichtelijk. Ik kon op een gegeven moment zelfs de uitgang niet meer vinden!
  2. Als je rust nodig hebt, ga naar één van de vijf Royal Parks. Genoeg ruimte om te ontspannen.
  3. Als je met de metro wilt reizen, doe dat dan buiten de spitsuren. Als er een trein erg druk is, ga jezelf er dan niet in persen maar wacht op een volgende. Overdag staat er binnen drie minuten weer een nieuwe metro aan het perron.
  4. GENIET! Dat is een heel belangrijke. Als je heel erg geniet en opgaat in wat je doet, gaat, naar mijn ervaring, het afsluiten beter. Het is niet erg als je na afloop kapot bent, als je maar genoten hebt!

Nu ben ik alweer een tijdje thuis. In een gesprek met mijn ouders sprak ik een paar noemenswaardige woorden.

Mijn moeder vroeg: “Hoe voel je je”?
Ik zei: “Slecht, want ik wil terug naar Londen, daar voel ik me pas echt thuis.” Aparte woorden voor een hersenletselklant, maar schijnbaar heb ik behoefte aan de drukte, die me tegelijkertijd compleet gek maakt. Maar aan de andere kant krijg je er zoveel moois voor terug, dat je het gewoon vergeet.

download (1)

Geen berg te hoog of te ver!

Lees voor met webReader

Door Cynthia van der Winden

Een reisje naar de maan maken of een wereldleider worden. Het zijn dingen die niet voor iedereen zijn weggelegd. Er zitten nou eenmaal grenzen aan het leven. Als dat niet zo was, zou niemand meer dromen hebben. Het leven zou dan waarschijnlijk wel heel saai worden. Toch ben ik van mening dat grenzen niet altijd een rol hoeven te spelen. Ja, ik heb een beperking, maar dat betekent niet dat mijn leven veel meer grenzen heeft ten opzichte van het leven van een valide persoon. Natuurlijk moet ik er rekening mee houden, bijvoorbeeld met mijn energie. Uitgaan tot diep in de nacht na een lange stagedag zit er voor mij gewoon niet in. Hier ben ik echter niet rauwig om. Op de één of andere manier heb ik die behoefte ook helemaal niet. Er zijn echter ook veel situaties waarin ik geen grenzen ervaar door mijn beperking. Deze volgende twee voorbeelden zullen dit duidelijk maken.

Op mijn achtste stond ik tijdens een kinderfeestje voor het eerst op de ski’s. Mijn moeder ging mee, want we wilden weleens zien wat mijn benen op ski’s gingen doen. Dit bleek het begin te zijn van een groot avontuur! Via mijn revalidatiearts kwam ik in aanraking met de Vereniging van Gehandicapte Wintersporters en inmiddels ga ik al twaalf jaar met deze grote familie op reis. Zelfstandig een piste afkomen is voor mij geen probleem meer. Ik heb weliswaar soms een handje nodig bij het opstaan, maar dat mag de pret zeker niet drukken. Deze reizen hebben nog meer grenzen voor mij doen vervagen. Mensen die in een rolstoel zitten en een beperkte armfunctie hebben, nemen met het grootste gemak zelf een rode piste. Wie deze vereniging niet kent, zou dit nooit voor mogelijk houden.

Vorige maand was ik met mijn vriend op vakantie in Rhodos. Deze vakantie was voor mij al een grote stap. Zoals ik in mijn vorige blog vermeldde, was ik nog nooit zelfstandig met het vliegtuig op vakantie geweest. Echter gingen we op de bestemming aangekomen verder met het opzoeken van het avontuur. Er was namelijk de mogelijkheid om mee te gaan met een Jeep Safari. Deze kans lieten wij natuurlijk niet aan onze neus voorbij gaan. Zelf achter het stuur kruipen, vonden we een stap te ver gaan, maar we hebben ervoor gezorgd dat wij bij een ander Nederlands stel achterin konden kruipen. Op volle snelheid over onverharde wegen, haren in de wind en langs prachtige natuur. Een super ervaring! Je hebt er dan misschien wel wat wilskracht voor nodig, maar dit is voor mij weer een bevestiging dat er meer mogelijk is dan dat je van te voren zou denken.

Terugkijkend op zulke ervaringen, heb ik het gevoel dat ik een geweldig leven heb. Ja, ik zoek de grenzen op, maar dat heeft tot nu toe niet tot negatieve ervaringen geleid, dus ik ga er mee door! Ondanks mijn beperking geniet ik met volle teugen van het leven. Voor mij hoort deze levenshouding daarbij!!!

Cynthia

PN59

Lees voor met webReader

Door Gerdien Brinkman

PN59 staat voor “passage à niveau”: gelijkvloerse kruising van een spoorlijn en een weg. En daar waar spoorlijn en weg elkaar snijdt, dient er op de trein en het wegverkeer gelet te worden. Opdat ze elkaar niet in de weg zitten; daar komen nare dingen van. Bij zo’n PN hoort dan ook een spoorweghuis (geen idee waarom er geen spoorbomen zijn) en dat was voorheen de behuizing van de spoorwegman en –vrouw. Die kwamen, bij naderende trein, het huis uit met een rode vlag, posteerden zich op de weg. Mòcht er wegverkeer zijn, werd dat aldus tegengehouden.
Tegenwoordig, nu de trein alleen nog maar dienst doet in het hoogseizoen als toeristentrein (tweemaal per week); vrijwilligers doen dienst als spoorwegwachters.
Zoals de benaming al doet vermoeden, staat PN59 in Frankrijk, in Normandië om precies te zijn.
En het is ons tweede huis. Niet groot, uiterst geriefelijk en voorzien van een giga-tuin. Overdag vergaderen de heggemussen, ’s nachts hoor je uilen communiceren.
Het is een oase van rust.
Een plek waar iedereen ruim kan ademhalen (de oceaan ligt 1,5 km verderop, ook al zo fijn) en NAH-ers al helemaal.

Nieuwe plekken bezoeken betekent nieuwe prikkels. Dat is óók zo plezierig aan het bezit, daar in Normandië: je bent op vakantie in je eigen huis. Alles is bekend, mèn kent je, je weet de winkels, de restaurants. Sáái, zal menigeen van jullie zeggen. Maar als 60-er is dat niet meer zo. Ik heb het geluk gehad het overgrote deel van mijn leven als niet-NAH-er door te kunnen hebben gebracht; ik heb derhalve veel kunnen reizen, veel gezien en het is genoeg.

Ik –wij, want mantel is het daar mee eens- ben uitermate gelukkig in PN59.
En weet je: in het dorp wordt met oud en nieuw nul geknald. Nùl!
Alleen héél in de verte (daar ligt Guernsey, een kanaaleiland) komt er bij de jaarwisseling wel es een vuurpijl omhoog. Eén of twee, hooguit.
Èn er komt een feesttrein voorbij: dansende en zingende mensen erin. Da’s alleen maar leuk, want dan heb je ook nog wat te proosten.

Verder niks.
Vive PN59!

DSCN1798 (640x480) (2)

Niet meer zo!

Lees voor met webReader

Door Cynthia van der Winden

Uit mijn vorige blogs weten jullie dat ik elk jaar met lotgenoten op skivakantie ga en dat dit keer op keer een groot succes is. Twee jaar geleden ben ik om die reden ook op zoek gegaan naar een vergelijkbare reis voor in de zomer. Dit bleek nog niet zo makkelijk, maar uiteindelijk ben ik uitgekomen bij MundoRado Reizen. We gingen naar Tenerife en hebben daar een gezellige vakantie gehad. Dit jaar dacht ik bij mezelf: ik ga weer mee met deze organisatie, want de sfeer in de groep was geweldig. Mallorca was dit jaar de bestemming. Toch moet ik na deze reis concluderen dat het voor mij de laatste keer was dat ik op deze manier op zomervakantie ging en ik zal jullie uitleggen hoe dat komt.

De laatste jaren ben ik veel zelfstandiger geworden. Ik woon dan nog wel bij mijn ouders, maar ik zit inmiddels in het derde jaar van mijn opleiding, loop stage en heb mijn eigen sociale leven. Twee jaar geleden was dit nog wel anders. Ik kwam net van de middelbare school en was gewend om mee te gaan in de keuzes van anderen. Op Tenerife had ik er dus ook geen probleem mee om mij aan te passen aan de rest van de groep. Hier kwam nog eens bij dat alles op Tenerife heel goed aangepast was, waardoor we veel activiteiten konden ondernemen.

Op Mallorca was de sfeer ook super. Het contact met lotgenoten is nog steeds iets waar ik veel plezier aan beleef en energie uit put. Ik ben er wel achter gekomen dat deze manier van vakantie houden de laatste keer is geweest. De laatste jaren ben ik fysiek een stuk sterker geworden. De begeleiding die bij deze reis aanwezig was, heb ik eigenlijk niet echt meer nodig. Het is niet zo dat ik me beter voel dan de andere jongeren die met deze reis meegingen, maar ik merk dat ik andere behoeften begin te krijgen. Ik houd ervan om uitdagingen aan te gaan en meer het avontuur op te zoeken. Deze factoren miste ik in de reis naar Mallorca.

Na de reis heb ik er lang over nagedacht. Aan de ene kant voel ik mij deel van de doelgroep, dus vind ik het moeilijk om toe te geven dat het met mijn beperking op dit moment niet meer nodig is om met deze reis mee te gaan. Het voelt namelijk toch een beetje als distantiëren, terwijl dat het laatste is wat ik wil uitdragen. Tegelijkertijd is meegaan met dit soort zomerreizen voor mij nu toch niet de meest geschikte manier als je kijkt naar mijn behoefte. En dat is eigenlijk een mooie conclusie, want het betekent dat ik mezelf ontwikkel naar steeds meer zelfstandigheid.

Uiteindelijk ben ik dus tot de conclusie gekomen dat ik in het vervolg zelf mijn vakanties regel en mijn reisgenoten zelf uitkies, die natuurlijk uit alle doelgroepen mogen komen!
Een uitzondering blijft natuurlijk de skivakantie, maar dat is een ander verhaal, want tijdens het skiën is een handje van een begeleider toch wel handig. En het contact met lotgenoten? Dat komt wel goed! De mensen met wie ik tijdens deze reizen contact had, heb ik inmiddels alweer een keer gezien en die contacten zullen echt niet verwateren. Daar ga ik persoonlijk voor zorgen.

Cynthia

Fijne vakantie!

Lees voor met webReader

Door Lindsay Pelt

Mijn eerste vakantie naar Griekenland was leuk. Ik ging samen met een vriendin voor het eerst op vakantie zonder mijn ouders. Ook was het mijn eerste vliegvakantie. We gingen naar Kreta. Het waren 8 geweldige dagen en smaakte naar meer.
Daarom vertrok ik een paar jaar later wederom naar Griekenland. Met een andere vriendin en naar een ander eiland: Rhodos.
Helaas was deze vakantie een stuk minder leuk, doordat we aangereden werden tijdens een scooterritje. De uitkomst hiervan is inmiddels bekend…

Ineens vond ik Griekenland een stuk minder leuk. Wat ook meespeelde is dat ik me de laatste dagen in het ziekenhuis in Athene heel onveilig heb gevoeld (dankzij twee zusters die letterlijk hebben geprobeerd om mijn neussonde vast te naaien aan mijn neustussenschotje. Au!).

Ook in de maanden erna verloor Griekenland steeds meer punten. Het ligt weliswaar in Europa, maar het is zo’n compleet ander land. Allereerst de taal. Die spreek en versta ik niet. Dus je kunt ook niet even naar Griekenland bellen om wat te vragen/regelen. Bovendien heerst er een andere cultuur en laat ik maar niets zeggen over de bureaucratie daar…. Last but no least, wat ook niet meehielp was dat Griekenland de afgelopen jaren veelvuldig negatief in het nieuws kwam.

Het gevolg was dat ik iedereen die op vakantie ging naar Griekenland of niet negatief was over Griekenland, voor gek verklaarde. Ik bedoel…. In mijn ogen was je gek wanneer je daarheen ging of niet negatief was over het land. En dat zei ik ook. Of, een andere favoriet: “Oh, je gaat naar Griekenland? Mooi! Neem je gelijk ff een bom voor me mee?!” Griekenland was verschrikkelijk en iedereen moest en zou het weten.

Totdat ik zelf de behoefte kreeg terug te gaan naar Athene. Niet om mijn beeld over Griekenland op te vijzelen, maar om te kijken waar ik gelegen heb. Want zoveel wist ik er niet meer van.
Samen met mijn moeder ging ik naar Athene. Naar de stad waar mijn ouders en Chris 4 weken bivakkeerden en waar ik uiteindelijk wakker geworden ben. Mijn Nederlandse advocaat regelde een afspraak met mijn Griekse advocaat in Athene en ik ontmoette twee van “mijn zusters” in het ziekenhuis waar ik lag (niet die zusters van het naai-incident hoor!). Het was niet alleen maar “ongeluk” wat er speelde, maar we hadden ook genoeg tijd om de stad te verkennen. Door die paar dagen vielen er voor mij een hoop puzzelstukjes op mijn plaats en zag ik ook mooie kanten van Griekenland. Ik kan me zelfs indenken dat ik ooit weer op vakantie ga naar Griekenland. Iets wat ik daarvoor never nooit niet zou doen of zelfs maar had durven denken! Waar een paar dagen Griekenland wel niet goed voor was ;-).

Fijne zomer!

En mocht je op vakantie gaan naar Griekenland: ik wens je een hele fijne vakantie toe (kijk je wel uit met scooters ;-))!

griekenland

Nieuw is eng

Lees voor met webReader

Door Maaike Borst

Ik droom ervan om een paar mooie en verre reizen te maken, naar Afrika, IJsland, Zuid Amerika.
Maar ik ben nog nooit alleen op vakantie geweest. Waarom niet?
Omdat dat een verandering en nieuw is en dat vind ik eng.

Omdat alles nieuw is maak ik me altijd heel druk en verzin zoveel mogelijk scenario’s in mijn hoofd zodat ik overal rekening mee kan houden, maar het loopt nooit zoals ik het in mijn hoofd had.
Daarbij ben ik altijd sneller moe en daardoor emotioneel als er nieuwe of spannende dingen gebeuren.

Ik had al een beetje gekeken op internet naar een paar reizen, maar de reizen waar ik naar keek waren verre reizen en lange drukke reizen. Ik ben het zo gewend om te slapen tussen de middag dat het voor mij hetzelfde als eten is. Dus had ik er helemaal niet aan gedacht dat ik daar rekening mee moet houden op vakantie.
Sowieso is het allemaal heel erg vermoeiend voor mij. En ik heb geen zin om uit te leggen waarom mijn energielevel laag is.
Op vakantie wil ik gewoon even Maaike zijn.
Ik wil gewoon oppervlakkige praatjes over werk, hobby’s en het weer.
En ik wil ook niet dat mensen denken dat ik lui ben als ik middags ga slapen. Als ik het niet doe word ik toch sneller geïrriteerd en dat is ook niet echt bevorderlijk voor de gezellige sfeer.

Maar er zit een verschil tussen een verre reis en vakantie.
En ik wil op vakantie dus ik heb het kleiner gemaakt voor mezelf.
In plaats van 21 dagen kan je ook acht dagen op vakantie, en het hoeft niet buiten Europa.
Ik ben (uiteraard na een hoop uitgestel en een schop onder mijn kont) naar het reisbureau gegaan.

Daar kwamen ze met een cruise door Kroatië. Lekker luieren, een duidelijke dagindeling en leuke excursies. Niet cruise a la cocktails jurkjes, maar een kleine boot met max. 35 personen.
Ideaal.
En ik heb geboekt!
Ik durf en doe het gewoon. Al is het voor mij een grote stap.

Helaas kan ik in mijn volgende blog jullie niet vertellen hoe het allemaal bevallen is, want ik heb mijn enkel gebroken en mag deze nog twaalf weken niet belasten. Dus ik heb mijn vakantie af moeten zeggen.
Misschien dat ik van het najaar alsnog op vakantie ga, dus ik zal jullie heus wel een keer vertellen dat het meegevallen is!

378x200xMalediven_-_Male-h200b378x10y122.jpg.pagespeed.ic.KQrXx0IFPi

Hier haal ik energie uit!!

Lees voor met webReader

Door Cynthia van der Winden

Een paar maanden geleden kwam de vraag of er mensen van de Vereniging Gehandicapte Wintersporters (VGW) de vereniging wilden vertegenwoordigen op de Supportbeurs (een beurs waarop allerlei organisaties staan die zich inzetten voor mensen met een beperking). Even voor de mensen die de VGW niet kennen: deze vereniging biedt skireizen aan voor mensen met een lichamelijke beperking. Zelf ga ik al 12 jaar mee met de VGW en ik vind het geweldig! De sfeer op de reis met lotgenoten, het zelfstandig kunnen skiën ondanks je beperking en de enthousiaste begeleiders, maken er elk jaar een groot feest van!
Mijn enthousiasme wil ik maar al te graag overbrengen op mensen die nog niet met de VGW in aanraking zijn gekomen. De kans om op de Supportbeurs te staan, heb ik dan ook met beide handen aangegrepen.

Vrijdagochtend was het dan zover: VGW-shirt aan, instructie van de standhouder, papieren in de hand en gaan! Gelukkig was het niet erg druk en daardoor had ik alle tijd om alle bezoekers uitvoerig te woord te staan en op die manier nieuwe deelnemers, maar ook begeleiders voor de reizen en de lessen in Huizen te werven. Daarnaast kwamen er ook oude bekenden langs. Op rustige momenten was er tijd om bij te kletsen, maar ik hield steeds de boel in de gaten om geen geïnteresseerde over het hoofd te zien. Dat was tenslotte mijn taak voor die ochtend.

’s Middags had ik tijd om zelf over de beurs te struinen. Ik was die dag ervoor ook al geweest, maar de sfeer en de mensen maakten dat ik weer bleef hangen. Het ging mij vooral om het zien van bekenden. Niet alleen van de skireizen, maar ook van zwemles, (paard-) rijles, BOSK-dagen en de zomervakantie. Het was leuk om iedereen onverwacht tegen te komen en bij te kletsen. Ik vind het altijd bijzonder dat je mensen soms jaren niet ziet en toch de draad zo weer op kan pakken. Al met al heb ik veel mensen gesproken en veel nieuwe innovaties gezien die misschien in de toekomst handig zijn voor mij en de andere bezoekers.

Contact met lotgenoten vind ik altijd erg leuk. Hoewel ik, net als vele anderen, in het dagelijks leven ‘normaal’ meedraai in de maatschappij en daar ook zeker mijn best voor doe, betekent het contact met lotgenoten veel voor mij. Het kunnen delen van ervaringen en het leren van elkaars bevindingen is waardevol. De laatste jaren onderhoud ik dit contact grotendeels via Whatsapp en Facebook. Sommige mensen die je op fora spreekt, heb je nog nooit in het echt gezien. Twee van deze mensen kwam ik per toeval tegen op de beurs. Echt bijzonder om elkaar dan op die manier te treffen.

Deze twee dagen waren vermoeiend, maar ik haal er ook zoveel energie uit. Op momenten dat het even niet zo lekker gaat, denk ik terug aan dit soort momenten. Mensen met een beperking voelen elkaar op de één of andere manier toch aan en het is fijn jezelf op zo’n moment niet te hoeven bewijzen.

Cynthia

Zelfstandig op skivakantie

Lees voor met webReader

Door Evelien Rookmaker

Bij mijn geboorte heb ik cerebrale parese gekregen. Dat komt doordat ik niet zelf begon te ademen na mijn geboorte. Daardoor heb ik minder controle over mijn spieren, maar met veel oefenen kan ik toch (bijna) alles zelf doen wat ik wil. Een goed voorbeeld daarvan is zelfstandig skiën.

In 2003 ging ik voor het eerst samen met mijn ouders op skivakantie. De vakantie werd georganiseerd door de VGW (Vereniging Gehandicapten Wintersporters). We gingen met negen gezinnen en begeleiders van de VGW, die we van tevoren niet kenden, naar het plaatsje Maria Alm in Oostenrijk. Daar zou ik in een bi-unique gaan skiën. Een bi-unique is een soort zitkuip waaronder twee ski’s zitten. Ik vond het skiën geweldig. ’s Avonds in het hotel was het heel gezellig. Die week was echt geslaagd!!

De jaren die volgden ben ik met die reis mee geweest. Het aantal gezinnen groeide en groeide. Vijf jaar heb ik in de bi-unique geskied. Een nadeel van deze ski is dat ik er nooit zelfstandig mee kan leren skiën, daarom ging ik een andere ski uit proberen. Het was de skicart. Onder de skicart zitten vier korte skietjes. De voorste twee kan ik zelf besturen met mijn armen. Inderdaad heb ik zelfstandig leren skiën. Dat vond ik natuurlijk geweldig! Uiteindelijk had ik alleen nog hulp nodig om er in te gaan zitten en onderaan de lift.

In 2012 was het de laatste keer dat ik met mijn ouders mee mocht met die reis, want de reis is bedoeld voor kinderen van 7 t/m 15 jaar. Dat jaar mocht ik ook een andere ski uitproberen. Want de voordelen zijn namelijk dat hij kleiner is en hij in meer verschillende liften kan. Daardoor zou ik ook in een ander gebied kunnen gaan skiën. Ik kon er wel minder goed mee skiën, maar dat vond ik toen niet zo erg. Het was weer een fantastische week!

Een jaar later ging ik met de jongerenreis van dezelfde vereniging mee. Maar met deze reis mochten mijn ouders niet mee, dus ik ging voor het eerst alleen op skivakantie. Met die reis kon ik adl-hulp inhuren, maar dat vond ik een beetje te spannend. Daarom heb ik iemand meegenomen die ik goed kende. We moesten verzamelen in Utrecht, daar vertrokken we met een touringcar naar Vigo Di Fassa in Italië. De dag nadat we aankwamen gingen we skiën. Het was een prachtig en groot gebied met veel verschillende soorten afdalingen. We hebben die week veel geskied en met elkaar veel lol gehad. Ik besloot dat ik de volgende keer geen adl-hulp meer meenam, maar ik ging het inhuren van de vereniging.

Dit jaar ben ik weer met de jongerenreis mee geweest. Dit keer was bijna helemaal zelfstandig. Ik kreeg alleen hulp bij de dingen die ik zelf niet kan of bij dingen die veel tijd en energie kosten. Want ik wilde mijn energie niet aan verkeerde dingen verspillen zoals aankleden. Het zelfstandig skiën ging aardig goed. Het was weer een fantastische week.

BlogEvelien

Wie had dat kunnen denken…

Lees voor met webReader

Door Tess

Vorig jaar februari vertrokken er dertien mannen vanuit het Westland (Zuid-Holland) met zes auto’s naar Gambia. Een reis van 7000 kilometer en dat even in twee weken. De zes auto’s kregen allemaal een bestemming in Gambia. Als ziekenwagen, tandartswagen of taxi voor een gezin, dat daarmee weer zelfstandig inkomen kan vergaren. Dit vergde een intensieve voorbereiding, waarbij ik ook betrokken was. Ik doe namelijk de PR voor deze stichting Westland4gambia.

Een groepje partners en kinderen van de mannen besloot naar Gambia te vliegen. Ze wilden in Gambia zijn als deze dertien kanjers aankwamen. Op een dag kwam de vraag of het ook niet iets voor mij was om dan mee te gaan. Ik was immers veel met het project bezig geweest en wat was er dan mooier dan het eindresultaat met eigen ogen zien?

Natuurlijk vond ik dat wat!
Afrika…Gambia…zien waar de auto’s naar toe gaan… zien hoe de mensen daar leven…een lekkere tempratuur… en dat met een leuke groep mensen.

Toch had ik mijn bedenkingen.
Ging ik dit volhouden? Was ik geen maanden uit roulatie bij terugkomst? Ik heb er met een aantal mensen over gesproken. Zij vonden dat ik het gewoon moest doen. Als ik mijzelf maar in de gaten hield, op tijd mijn rust pakte en eerlijk was over wat er wel en niet ging. Ook binnen de stichting gaven mensen aan dat het geen probleem was. Ik kon mij altijd even terugtrekken als ik dat wilde en als ik een dagje rustig aan moest doen kon ik chillen op het strand.

Hoe meer mensen ik over mijn plannen vertelde… hoe enthousiaster ik werd. Mijn tickets en hotel waren geboekt. Ik kreeg vrij op mijn werk.
GAMBIA, HERE I COME!

Natuurlijk bleven er die twijfels en was ik ook best weleens zenuwachtig. Ik besloot iedereen die meeging een mailtje te sturen om hen even wat over mijzelf te vertellen. Dat schepte een hoop duidelijkheid! Na alle reacties op de mail zag ik het nog meer zitten.

Ik kan je vertellen. Ik heb de week van mijn leven gehad.
Wat een mooi land en wat een bijzondere mensen. En bovenal wat voelde ik mij goed. Ik kwam tot rust. Er hoefde niks. Er mocht van alles.

Twee weken na de reis had ik even een wat mindere periode. De hectiek en alles moeten in het gewone leven kwam even hard aan. ‘’Wat zou je nu echt willen?’’, vroeg een vriendin die mij probeerde te helpen. ‘’Terug naar Gambia’’, antwoordde ik haar.
Wie had dat kunnen denken…

OLYMPUS DIGITAL CAMERA