Tagarchief: Studie

Wat gebeurt er veel…

Lees voor met webReader

Door: Annika Korving

We hebben ze allemaal wel eens, die momenten dat je denkt ”help, er gebeurt even te veel in mijn leven”. Zo’n moment had ik een paar weken terug. Ik stond op het punt om naar de Bart de Graaff foundation te gaan, om te gaan pitchen. Hopelijk zou ik dan een Bikkel van het seizoen 2014/2015 mogen zijn. Helaas ben ik niet uitgekozen voor aankomend seizoen, en misschien is dat maar goed ook. Want misschien was dat wel teveel geweest.

Op dat moment had ik spanningen voor mijn examens van afgelopen 05 november. Die spanningen zijn nog niet helemaal weg, want ik moet nog twaalf weken wachten totdat ik de uitslag hoor. Van een vak weet ik hem al (gezakt), maar het definitieve cijfer hoor ik dan pas. Ook had ik spanningen voor de aanvraag van het ZZP, je weet wel, die indicatie die ik wil om begeleid te gaan wonen. Ik hoor waarschijnlijk begin december de beslissing, dus tot die tijd mogen we duimen draaien.

En of dat nog niet genoeg was waren er ook spanningen voor hoe ik het allemaal moest gaan regelen als ik wel een Bikkel had mogen zijn. Ik had heel graag mijn eigen bedrijfje opgezet, maar ik wist even niet meer hoe ik dat met alles moest combineren. Want je wil je daar toch voor 100% voor inzetten. Maar hoe moest dat dan met mijn thuisstudie en met alle andere wensen/plannen? Zou dan nog wel lukken? Gelukkig hoef ik me daar geen zorgen om te maken, want ik ben voor dit seizoen geen Bikkel.

Die spanning is weg, maar de spanning voor mijn rijbewijs is er voor in de plaats gekomen. Want ik heb toch besloten verder te gaan. Die beslissing werd vrij snel na mijn vorige blog genomen. Ik had namelijk mijn instructeur aan de lijn en hij vertelde dat ik niet meer op die locatie examen mocht doen, omdat ik al vier keer gezakt ben. Dan moet je naar BNOR (Bureau Nader Onderzoek Rijvaardigheid). Ik kan die vent van de vorige keer dus helemaal niet nog een keer krijgen, wat een opluchting.

Mijn examen is aangevraagd en de dag voor kerst mag ik me weer uitleven. Ik mag weer examen doen. Hopelijk heb ik dan ondertussen ook meer duidelijkheid over mijn indicatie en misschien zelfs wel over mijn examens. Maar laten we niet teveel hoop hebben. Voor nu moeten we de spanning zien los te laten en ervoor zorgen dat ik eens wat minder stress ervaar. Want hopelijk word ik dan weer wat minder moe en zit ik ook weer wat lekkerder in mijn vel.

help

Een positieve noot

Lees voor met webReader

Door Douwe Weitenberg

Van nature ben ik een optimist, mijn glas is vrijwel altijd halfvol en als het bijna leeg is, dan schenk ik het wel weer vol.
Maar soms is zelfs mijn glas bijna leeg en is de energie er niet om dat glas te vullen.

Wat is hier nu positief aan zul je denken.

Het volgende: Naast mijn werk ben ik de afgelopen 2 jaar weer terug gegaan naar school en heb ik de MBO4 opleiding ICT Beheerder gedaan via het NCOI (sorry voor de sluikreclame) en elke opleiding eindigt tegenwoordig met een scriptie, zo dus ook de mijne, alleen ze hebben het een andere naam gegeven, namelijk portfolio-opdracht.

Omdat ik niet op een IT-afdeling werk en dus geen praktijkvoorbeeld voor deze opdracht kon gebruiken, ben ik inventief geweest en heb ik de voortgang van mijn nieuwe website als portfolio-opdracht gedaan.

Naast je werk en naast je stage dit maken, als je chronische vermoeidheid hebt, is een hele opgave en daarom heeft het dus ook zo lang geduurd voordat er weer een blogje van mij gekomen is.

Energie is net geld, je kan het helaas maar één keer uitgeven en vandaar dat het wel wat moeite gekost heeft om het glas steeds weer te vullen.
Maar ik heb de opdracht af gekregen (meer dan 15000 woorden, meer dan 100 screenshots en Google als beste vriend).
En omdat ik deze opleiding gedaan heb, maak ik natuurlijk ook meer kans op nader werk (intern dan wel maar toch) en had ik een sollicitatiegesprek voor een interne IT functie.
Wat wil ik hier mee zeggen?
Al is je energie helemaal op, heb je je het schompes gewerkt voor een goede opdracht, de kansen komen echt wel en zo komt het glas weer vol en krijg ik weer energie om nog meer leuke dingen te doen. De komende tijd heb ik als freelance fotograaf alweer vier opdrachten in de pocket, werk ik gewoon 32 uur per week en probeer ik ook nog te sporten.
Voor mij geldt in elk geval dat het na een NAH niet alleen maar kommer en kwel is …. Ik blijf knokken voor een leuk en boeiend leven, misschien wel dankzij i.p.v. ondanks de beperking.
Voor nu wens ik een ieder de energie, de kracht en de mogelijkheid toe, om uit zijn of haar leven te halen wat er in zit… en soms, heel soms kan een kleine stap in onze ogen feitelijk een megastap zijn.

douwe

Het balletje is gaan rollen

Lees voor met webReader

Door Kimberley Tseng

Ruim een jaar geleden zat ik nog thuis, te niksen. Ik zat in een behoorlijke dip en wist niet wat ik wilde en vooral wat ik kon doen. Naar het mbo kon ik niet en een thuisstudie, wat normaal een voltijd opleiding is, zag ik niet zitten. Ik heb het wel geprobeerd, ik wilde de opleiding Sociaal Maatschappelijke Dienstverlening via het NTI volgen. De boeken heb ik toegestuurd gekregen en ik had zelfs al een werkschema gemaakt. Maar nee, dit ging hem niet worden. Nog voordat de proeftijd afliep heb ik de boeken teruggestuurd en het lesgeld teruggekregen. Voor deze opleiding kreeg ik met een thuisstudie niet voldoende begeleiding.
Maar wat werd het dan?

Samen met mijn coach stelde ik een lijstje op met ideeën wat ik kon en vooral ook wat ik wilde doen. Daaruit kwam het idee om meer te gaan schrijven op een eigen blog, het 365 Dagen Project. Na er even over nagedacht te hebben, ben ik met het project gestart.
Nu, een jaar later, ben ik blij dat ik deze uitdaging ben aangegaan. Het balletje is gaan rollen en er kwamen steeds meer mooie dingen op mijn pad. Ik kwam met een artikel in De Telegraaf, werd geïnterviewd voor verschillende doeleinden en ik besloot een opleiding te gaan volgen aan de schrijversacademie.

Nu, ruim een jaar later ben ik van alles aan het ondernemen. Allereerst heb ik een eigen website gemaakt: www.justaskim.nl. Het 365 Dagen Project liep op zijn einde. Dinsdag 2 september 2014 heb ik mijn laatste blog hierop online gezet en omdat ik zeker wist dat ik door wilde gaan met schrijven heb ik een eigen site gemaakt. Hierop ben ik vanaf 3 september mijn verhalen gaan delen. Als ervaringsdeskundige met Cerebrale Parese wil ik mensen blijven inspireren met mijn verhalen en ze de mogelijkheid geven om contact met mij op te nemen, zodat ik ze ook persoonlijk kan ondersteunen.

Just as Kim is ontstaan uit de samenwerking met Yo4coaching. Wij verzorgen trainingen voor mensen met een lichamelijke beperking: Accepteer je handicap en je leven kent geen beperkingen. Het begon als een idee, later werd het een plan en nu is het ons doel om mensen beperking te begeleiden in hun persoonlijke ontwikkeling en ze te helpen om hun handicap te leren accepteren, zodat hun leven geen beperkingen meer kent.
Ik ben de ervaringsdeskundige en Yo(landa) is coach. Zij helpt mensen de natuurlijke vaardigheden en talenten die ieder in zich heeft beter te laten benutten. Yo4coaching functioneert als spiegel die men soms nodig heeft om zichzelf werkelijk goed te kunnen zien.

Meld je aan of neem voor meer informatie over onze workshop contact met ons op: inf.yo-en-kim@outlook.com. Je kunt ons ook volgen op Facebook, like.

10603349_610896115690262_2400276571687850149_n

Examenstress in het kwadraat

Lees voor met webReader

Door: Annika Korving

Sinds dat ik aan mijn HBO SPD Bedrijfsadministratie thuisstudie ben begonnen weet ik dat er ooit een moment komt dat ik examen moet doen in bepaalde vakken. In eerste instantie maakte ik me daar totaal niet druk om, het kwam wel op het moment dat ik daar klaar voor was. Alleen dat moment kwam maar niet. Het lukte me maar niet om mezelf te verplichten om te studeren.

Mijn opdrachten voor Communicatieve vaardigheden heb ik dan ook alleen maar afgekregen omdat ik met de dames van Brainstormt een deadline had afgesproken. Alleen de rest van de vakken bestaan niet uit opdrachten die ik in het bedrijfsleven kon oplossen, dus deadlines afspreken had geen zin. Dit moest ik op eigen kracht gaan doen, maar hoe je dat zonder een stok achter de deur?

Door toch een stok achter de deur te plaatsen. Ik besloot te kijken wanneer ik examen kon doen, helaas bleek flexibel examen doen toch niet mogelijk. De enigste en eerstvolgende mogelijkheid was in november aanstaande en dan meteen voor vier van de zes vakken. Dat was even slikken. Hoe moest ik hiermee omgaan? Wat was de beste beslissing? Ik wist alleen dat vier vakken te zwaar zou worden, maar waar lag de grens?

Na overleg met mijn ouders was de knop doorgehakt. Ik zou drie van de vier examens gaan doen, waarvan een moeilijk vak. Het andere moeilijke vak zou ik laten liggen tot de volgende keer. Alleen was dat allemaal wel reëel? Ik besloot het LOI te mailen met de vragen. Onder andere waar de examens plaatsvinden, van hoe laat tot hoe laat en de allerbelangrijkste of ik gebruik mocht maken van een laptop, want anders zou het heel zwaar worden.

Na alle informatie binnen te hebben en de toestemming voor de laptop besloot ik me in te schrijven voor de drie vakken. Het was reëel en te doen. Dus ik ging met goede moed aan de slag. De eerste weken was het allemaal goed te doen, sterker nog ik liep voor op mijn schema. Maar toen gebeurde er een paar weken achter elkaar onverwachte gebeurtenissen en kon ik mezelf niet aan het studeren zetten.

Na een paar weken ging het weer en besloot ik langzaam aan de achterstand in te gaan halen. Ik had er weer zin in. Alleen het was wel heel veel, het lukte haast niet meer. Ik zat van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat te leren. Ik begon chagrijnig te worden en het huilen stond me nadere dan het lachen. Op een avond na een goed gesprek met mijn vader besloot ik om er een vak te laten vallen voor dit examenmoment. Dat geeft rust.

Dat dacht ik tenminste, een week later werd ik ziek en kon ik me weer niet concentreren en de ellende begon weer van voor af aan. Gelukkig valt de achterstand nu mee. Ik hoef nu niet meer van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat te studeren, maar nog wel zeven dagen per week. Ach, blijkbaar houd ik van examenstress.

Studeren 23-01-2014 - bewerkt

Deuren moet je soms open breken……

Lees voor met webReader

Door Cynthia van der Winden

In een tijd waarin het voor studenten zonder een beperking al moeilijk is om aan een stageplek te komen, is het voor mij helemaal een uitdaging. Toch ben ik vol goede moed aan de slag gegaan met het schrijven van sollicitatiebrieven. Nee, ik wilde geen gebruik maken van het netwerk van mijn moeder. Ik wilde de mensen laten zien dat ik het zelf kon! Ik was ervan overtuigd dat ik tegen muren aan zou gaan lopen, maar ik wist ook dat er in die muren soms deuren zouden zitten. Van die deuren heb ik dankbaar gebruik gemaakt.

Na een nare stage ervaring tijdens mijn eerste studiejaar, was ik voor het tweede jaar opzoek naar een plek waar ik de mensen wel kon overtuigen van mijn kunde en expertise. Ik ben van mening dat mijn beperking een meerwaarde kan hebben in mijn werk als maatschappelijk werker. Uiteindelijk ben ik terecht gekomen op het bedrijfsmaatschappelijk ondersteuningsbureau van een sociale werkplaats. Deze plek was erg geschikt en het feit dat mijn stagebegeleider een visuele beperking had, maakte dat mijn beperking niet als ’negatief’ werd beoordeeld. De cliënten die ik kreeg hadden er eveneens geen ‘problemen’ mee. Hier heb ik veel praktijkervaring kunnen opdoen. Ik weet nu waar mijn krachten liggen en daar ga ik verder mee aan de slag. Door deze uit te buiten hoop ik dat ik straks een grotere kans heb om aan een baan te komen.

Toch moest er voor mijn derde jaar nóg een plek gezocht worden. Ik was weliswaar zekerder geworden, maar dat wil niet zeggen dat de zoektocht nu makkelijker was. Zestien brieven zijn er de deur uit gegaan. Twee keer mocht ik op gesprek komen. Helaas was er op de ene plek een andere kandidaat die beter in het plaatje paste. De plek waar ik in september ga beginnen, leek aanvankelijk ook op een afwijzing uit te draaien. De coördinator had namelijk grote twijfels bij mij in het contact met cliënten. Door zo’n uitspraak zakte de moed mij weer in de schoenen. Maar opgeven was voor mij geen optie. Er werd mij een tweede gesprek aangeboden met mijn uiteindelijke stagebegeleider en dat verliep wonder boven wonder zeer positief. Hierdoor kreeg ik het vertrouwen om hier in september aan de slag te gaan en dat is toch wel heel belangrijk voor een stage van tien maanden voor drie dagen per week.

Natuurlijk moeten we afwachten of mijn laatste stage ook daadwerkelijk goed zal gaan verlopen, maar dat heb ik voor een groot deel zelf in de hand. Voor dit moment ben ik erg tevreden dat ik in ieder geval de kansen heb gekregen om te laten zijn wat ik waard ben voor een organisatie. Dit zal in de toekomst misschien ook in mijn voordeel gaan werken. Voor nu ga ik door op de weg die ik ingeslagen ben. We blijven vechten en dan komen die deuren in de muur vanzelf.

deuren

Race tegen de klok

Lees voor met webReader

Door Tess

12.00 uur
Ik stap uit de metro in Amsterdam. Ik zie een gemiste oproep van een vriendin. Snel bel ik haar terug. De vriendin wenst mij veel succes met mijn examen en praat mij nog even wat moed in. ”Nu gaan we gauw hangen. ”, zegt ze. ”Ga jij nou maar opzoek naar de examenlocatie. Straks kom je nog te laat. ” Ik vertel haar dat ik nog een uur heb en dat het dus wel bijzonder knap is om te laat te komen.

12.15 uur
Met de navigatie op mijn mobiel ga ik op pad. Deze heeft alleen geen idee waar ik ben en laat mij rondjes lopen.

12.30 uur
Ik besluit mijn mobiel weg te doen. Ik heb zelf ook totaal geen richtingsgevoel en kaarten lezen is door mijn gebrek aan inzicht een ramp. Ik besluit de weg te vragen aan een voorbijganger. De man die ik aanspreek blijkt een bekende te zijn in de buurt. Volgens hem moet ik nog een kwartiertje lopen, twee keer links en drie keer rechts.

12.45 uur
Ik ben op de plek waar de man mij naar toestuurde. Maar ik zie geen examenlocatie, geen aanknopingspunt. Niets. Ik besluit een man aan te spreken. ”Meissie”, zegt die. ”Je bent hier zeker niet in de buurt. En wat doe jij trouwens in je eentje in De Bijlmer? Vinden je ouders dat wel goed? ” Weer wat geleerd vandaag. Amsterdam Zuid-Oost is dus in De Bijlmer. Dat wist ik niet, mijn ouders dus ook niet en dat laten we maar even zo, al voel ik mij totaal niet onveilig.

13.00 uur
Nog een kwartier, dan begint het examen. Ik krijg een helder moment en besluit de opleiding te bellen. Wellicht kunnen zij mij telefonisch de weg wijzen. Ik omschrijf de grote gebouwen om mij heen. Bij de vrouw aan de andere kant van de lijn gaat geen lichtje branden. Ze zegt de buurt op haar duimpje te kennen. Ik ben dus echt een eind uit de richting. Tot een half uur te laat mag ik de examenzaal nog in. Ik heb nog tot 13.45 uur.

13.15 uur
Ik besluit terug te rennen naar het metrostation en daar nogmaals te bellen. Volgens 9292OV was het namelijk maar vier minuten lopen vanaf het metrostation. Al rennend kom ik een man tegen. Iets in mij zegt dat hij de weg weet. En ja hoor… hier het water over en dan rechts, vertelt hij mij overtuigend.

13.30 uur
Zwetend, buiten adem, doodop en gestresst kom ik de examenzaal binnen. Ik besluit mijzelf 10 minuten rust te gunnen en dan te beginnen met het examen. De stress gaat langzaam weg, ik zet het knopje ‘vermoeidheid negeren’ aan en ga aan de slag.

16.15 uur
Mijn examentijd zit erop. Het examen was pittig, maar met zo’n start mag ik al onwijs trots zijn dat ik alle antwoorden heb ingevuld en nagelezen. Ik kan wel lachen om mijn avontuur. Zeker wanneer ik het opleidingsgebouw uitloop en recht tegenover het metrostation sta.

De uitslag laat nog even op zich wachten, kan ik mooi nog even uitpuffen.

8661316-persoon-symbool-in-een-rush-loopt-tegen-een-klok-in-een-race-met-tijd

Als een warm bad!

Lees voor met webReader

Door Cynthia van der Winden

Het einde van het studiejaar is in zicht. Een heerlijke gevoel. Even geen stage, toetsen of verslagen die ingeleverd moeten worden. Daarnaast is het ook een tijd om af te sluiten met de klas. Gezellig iets ondernemen met de mensen waar je een jaar mee op hebt getrokken. Tijdens je studie weet je maar nooit of je volgend jaar weer bij dezelfde mensen in de klas komt. Eén van de klasgenoten vond het daarom tijd worden om een BBQ bij haar in de achtertuin te organiseren. De sfeer was geweldig en ik had echt het gevoel dat ik deel uitmaakte van de groep. Dit was voor mij echt bijzonder en ik zal jullie uitleggen waarom….

Toen ik op de basisschool zat, liep het allemaal wel lekker. Ik had niet veel vriendinnetjes, maar ik nam regelmatig klasgenootjes mee naar huis om te spelen. In groep 8 begon ik te merken dat ik soms geen aansluiting kon vinden bij mijn leeftijdsgenootjes. Gelukkig zat ik toen ik een combinatieklas en waren de meiden uit groep zes wel bereid om in het spel soms iets langer op mij te wachten. Toch voelde het niet helemaal goed. Ik weet nog dat we een slaapfeest hadden met alleen de achtste groepers. Natuurlijk was ik van de partij, maar het was voor mij duidelijk merkbaar dat ik geen deel was van de groep. Waar het aan lag, kan ik niet precies zeggen, maar het voelde gewoon zo.

Op de middelbare school zette deze trend zich voort. Afgezien van mijn drie vriendinnen die ik in de tweede en derde heb leren kennen, kan ik nu concluderen dat ik vrij eenzaam ben geweest. Het was niet dat ik er niet mijn best voor deed. Integendeel, ik probeerde altijd een praatje te maken met mijn groepsgenoten, maar het had weinig effect. Zeker in het laatste jaar, want toen waren mijn vriendinnen al van school, was ik er helemaal klaar mee. Ik had geen zin meer om energie in deze mensen te stoppen. Om die reden ben ik ook niet naar het eindexamengala geweest. Wat had ik er te zoeken. Niemand zou me toch missen.

Door dit verleden vond ik het best spannend om met mijn opleiding te beginnen. Hoe zouden de mensen hier op mij gaan reageren? Zou ik deze periode weer alleen moeten doorbrengen? Deze zorgen bleken gelukkig overbodig. Het leek alsof alle narigheid van de middelbare was verdwenen en dat iedereen volwassen was geworden. Ik heb meteen verteld wat de oorzaak is van mijn beperking en vanaf dat moment was het goed. Hier belandde ik eindelijk in dat warme bad waar ik zolang op heb moeten wachten.

De BBQ van dit jaar was voor mij de bevestiging dat ik er nu echt bij hoor. Het is leuk om naar een klassenfeest te gaan! Het heeft even geduurd, maar ik ben blij dat ik dit gevoel toch nog mag meemaken. Hierdoor wordt het volgen van een opleiding namelijk een stuk leuker!

warmbad

Onderwijs heeft ook zijn beperkingen

Lees voor met webReader

Door Evelien Rookmaker

In 2009 ging ik naar mytylschool De Schalm. Daar ging ik VMBO basiskader doen, omdat de theoretische leerweg te stressvol zou zijn. Ik kwam in een leuke klas terecht.

Aan het begin van het tweede schooljaar werd er gezegd dat wij geen diploma konden halen op deze school. Dat kwam doordat ze de praktijkvakken niet konden aanbieden. Mijn klas zou in het regulier onderwijs gezet worden. Gelukkig zouden we wel op die school in één klas worden geplaatst. Ik was het meest beperkt. Aan het einde van het schooljaar kreeg ik een intakegesprek op de nieuwe school. Ik had meteen al geen goed gevoel, omdat de ICT-leraar niet enthousiast was. Mijn fijne motoriek is namelijk niet zo goed. Een week later kwam het telefoontje dat ik niet aangenomen werd. De Schalm heeft toen besloten dat ik de theoretische leerweg ging doen. Omdat mijn klas weg was, kwam ik in een hele nieuwe klas terecht. Dat vond ik eerst niet leuk, maar uiteindelijk ben ik  wel blij met deze stap.

Nu ben ik al ruim twee jaar bezig om een MBO-school  te zoeken waar ik terecht kan. In het begin ben ik naar open dagen geweest. Eén school wees mij na een paar minuten al af. Zij raden mij aan om naar het REA-College te gaan. Het REA-College is een soort van speciaal MBO.  Ik ben toen naar twee open dagen van het REA-College geweest, één in Wijk aan Zee en één in Nijmegen. De school in Nijmegen vond ik het leukst. Toen ben ik op intakegesprek geweest. Ze zeiden dat ik eerst naar het UWV moest voor goedkeuring, want het UWV betaalt de opleiding. Ik kreeg de goedkeuring en nam contact op met het REA-College.

Na lang afwachten of ik werd aangenomen werd, kreeg ik het antwoord dat ik niet mocht komen. Dat was pas eind februari. De redenen waren dat mijn tempo te laag was en dat ik een “grote” rolstoel had, een gewone baas zou mij nooit aannemen met zo’n rolstoel (ik zat in een gewone duwrolstoel). ‘Waarom is het dan speciaal onderwijs?’, vraag ik mij dan af.

Daarom heb mij op drie reguliere MBO scholen ingeschreven. Op alle drie de scholen heb ik meegelopen. Eén school vond ik echt niks, daar heb ik ook mij meteen weer uitgeschreven. De andere school twijfelde heel erg of ze het wel aandurfden. Op de laatste school werd ik tijdens het intakegesprek al aangenomen. Die school is echt leuk. Daar ga ik MBO niveau 4 mediadeveloper doen. Ik ben blij met deze afloop van deze zoektocht.

Evelien

 

Toch begrepen én toch geslaagd

Lees voor met webReader

Door Geertje van der Velden

Helaas.. de eerste keer gezakt voor mijn praktijkdeel van de opleiding Tandartsassistente. ”Drie jaar voor niks gewerkt.’’, dacht ik. Pff… wat een tegenslag! Kan ik dan nooit in één keer iets halen? Zoveel deed ik toch niet fout? Ik hoorde van iedereen dat ze wel wat foutjes maakten. Maar helaas niks aan te doen, voorbereiden, leren en op naar de tweede kans! Die gaan we vast wel halen, toch? Het positieve, mijn theoriedeel heb ik wel gehaald met een 7,3!

Ik was het er echt niet mee eens dat ik gezakt was voor mijn praktijk. Zoals iedereen maak ik ook wat foutjes als ik echt enorm zenuwachtig ben. Ik dacht dat ze in die drie jaar toch wel begrepen dat ik beperkingen heb en dat ik moeite heb met dingen onthouden en vooral omgaan met onvoorspelbare situaties. Het examen was een en al onvoorspelbaar, je wist niet van te voren welke protocollen (behandelingen) je moest doen en aangezien er zoveel verschillende protocollen zijn, waarvan sommige best wel veel op elkaar lijken, is het voor iemand met hersenletsel niet makkelijk om deze uit elkaar te houden.

Ik heb in die drie jaar goede cijfers gehaald en het meesten is goed te doen geweest en dan moet je het laten zien en lukt het niet… Ook was het fysiek heel zwaar voor mij, het examen duurde 1.5 uur, zonder pauze. Dat is normaal op een werkdag of schooldag voor mij ook te lang, ik heb dan te weinig concentratie en word ook snel moe. Maar er kon geen rekening gehouden worden met mijn beperkingen, want het examen moest in één keer gedaan worden en kon niet gesplitst worden of op een andere manier minder zwaar gemaakt worden.

Nu, de tweede keer, wilde ik toch echt dat er meer rekening gehouden ging worden met mijn beperkingen en dat ik het wel haalde! Ik had de afgelopen maand echt super veel geleerd, ben vier keer op school gaan oefenen en dacht: ‘’nu gaat het lukken’’. Toen kwam de volgende tegenslag.. een acute slijmbeursontsteking aan mijn schouder, die al heel zwak is en waar ik sinds het ongeluk veel klachten aan heb.

Ik kon het examen absoluut niet doen zeiden ze op school. Ik moest wachten tot de ontsteking over was. Maar wanneer dat was, daar konden ze in het ziekenhuis geen antwoord opgeven. Ik moest en zou het examen gewoon 26 mei doen van mezelf, ook al kon en mocht ik niks met mijn arm en door de medicatie (morfine en oxycodon). Ik heb via de examencommissie en directeur kunnen regelen dat ik een aangepast examen kreeg en er dit keer wel rekening gehouden werd met mijn beperkingen! En het goede nieuws: ik ben geslaagd met een 9!

Omdat je niks aan mij ziet, moet ik soms wat meer moeite doen om tot mensen goed door te dringen voordat ze mij daadwerkelijk begrijpen!

Geertje geslaagd

BAM: Daar komt het besef

Lees voor met webReader

Door Zarah Bootsman

Besef. Nu ik er op terugkijk heb ik dat nooit gehad. Niet, toen ik te horen kreeg dat ik hersenletsel heb. Niet, toen ik te horen kreeg dat ik verschillende andere beperkingen heb. Ik heb het nooit beseft. En het zeker nooit geaccepteerd.

Dat besef kwam pas vele jaren later. In mijn laatste jaar op de mytylschool. Toen was er een groot overleg over hoe het nu verder moest met mij. Ik stelde verbaasd de vraag: ‘Waarom hoe nu verder? Ik ga toch gewoon naar het HBO?’ En toen kreeg ik het antwoord: ‘je bent niet hetzelfde als anderen, je bent meervoudig gehandicapt.’ Ik heb toen even een halfuur voor me uit zitten staren. En ik besefte me toen pas ten volle wat mijn beperking inhoud. Dat het nooit overgaat. Dat ik altijd ‘anders’ zou blijven.

Eigenwijs als ik ben bleef ik bij mijn HBO-plan. Dat heb ik eigenlijk pas uit mijn hoofd gezet na een gesprek met medeblogger Tess, die mij vertelde hoe het er op een HBO aan toe gaat. Toen besefte ik me dat ik dat nooit zou gaan trekken. Dus ik moest mijn droom aanpassen. ‘Geen probleem’, dacht ik optimistisch. ‘Dan ga ik toch gewoon MBO niveau 4 doen?’ Deze optie werd mij door mijn ouders uit mijn hoofd gepraat. Al vraag ik me af of deze optie ooit uit mijn hoofd is geweest.

Uiteindelijk zou ik in Nijmegen VWO-deeltijd gaan doen. Deze optie is helaas in het water komen te vallen, omdat de instelling waar ik ging wonen de zorg voor mij niet aankon. Weg opleiding…

Inmiddels zit ik sinds augustus thuis en ga ik binnenkort misschien dagbesteding doen. Dit voelt heel erg dubbel. Ik vind het fijn dat ik binnenkort misschien weer een daginvulling heb. Maar aan de andere kant: ik wilde zo graag nog naar school. Ik ben leergierig en ik ben nooit met tegenzin naar school gegaan. Sterker nog: als ik ziek was ging ik gerust nog naar school. Ik wilde niet thuisblijven. Ik plande mijn ziekenhuisafspraken vroeg in de ochtend, zodat ik daarna linea recta naar school kon.

En soms, als ik een van mijn wilde buien heb, zou ik me gewoon willen inschrijven voor het MBO en niet meer aan mijn hersenletsel denken. Maar dan is er altijd dat stemmetje: ‘je weet dat je dit niet kan, wees realistisch.’ Het wordt tijd dat ik het besef eens moet gaan uitbouwen naar volledige acceptatie.

bam!

A t/m Z?

Lees voor met webReader

Door Tess

Nog een ruime twee weken te gaan. Dan doe ik examen, dan moet het gebeuren.
O, ik heb nog twee weken…
Nee, ik heb nog maar twee weken…
O, alleen nog even de puntjes op I…
Nee, de puntjes moeten nog op de letters A t/m Z…

Je hebt het misschien al door. Als ik examen zou doen voor de opleiding piekeren was ik zeker cum laude geslaagd. Maar mijn opleiding Communicatie geeft voor piekeren geen punten. Nee, ik moet het gewoon gaan doen.

Vijf maanden geleden besloot ik een plan te maken. Ik maakte een overzicht van alles wat ik moest leren en deelde dit door het aantal weken dat ik nog had. Dat ging de eerste weken goed. Maar natuurlijk kwamen er ook weken dat ik mij minder goed voelde en de planning niet ging halen. Dat probeerde ik de week daarna te compenseren. De stress liep dan echter zover op dat ik niets meer opnam. Ik besloot mijn planning los te laten. Ik begon bij hoofdstuk 1 en deed wat er in mijn vermogen lag. Dat ging als een speer, de stress van de deadline was weg. Ik nam alles in mij op.

Ik besloot een samenvatting van de boeken te maken. Die samenvatting werd echter langer dan de boeken zelf. Ik kon het onderscheid tussen wat belangrijk was en wat niet, niet goed maken. Ik sliep er niet van, dit ging niet goed komen.

Ik besloot mijn probleem te delen en kreeg een duidelijk advies:
Stop met samenvatten…ga alleen lezen…
Maak een proefexamen en kijk hoever je al bent…
Vertrouw op jezelf en kap met piekeren…
Ik maakte het proefexamen. En ja hoor, heel streng nagekeken kwam ik op een 6,8. Met nog twee maanden te gaan. Het vertrouwen kwam terug.

De afgelopen maanden las ik veel, ik maakte proefexamens en maakte een samenvatting met alleen de antwoorden op vragen die ik fout had in de proefexamens.

Straks ga ik mijn uiterste best. Ik ga ervoor. En mocht ik echt zo’n hopeloos geval zijn als ik af en toe denk, dan kan ik altijd nog de opleiding piekeren gaan doen. Of nog beter: een opleiding Nederlands, want op slechts twee letters van A t/m Z staan puntjes. Waarom verwacht ik dan van mijzelf dat ik ze op alle 26 zet? Let’s do it!

AZ