Tagarchief: strijd

Schiet mij maar lam, uhh lek!

Lees voor met webReader

Schiet mij maar lam.. uhh lek!

Twee blogs geleden schreef ik dat ik bezig ben met een indicatieaanvraag bij het CIZ voor begeleid wonen. Inmiddels zijn we bijna aangekomen bij het definitieve besluit, maar nog lang niet met het gewenste resultaat.

Ik zal jullie alle tussenstappen besparen en naar het punt gaan waarop ik nu sta. De uiteindelijke beslissing is gevallen en houdt in dat mijn indicatie blijft zoals hij nu is. Ik mag niet in een begeleid wonen omgeving verblijven.
Maar, zei het CIZ, u komt wel in aanmerking voor een Fokuswoning.

Een prima alternatief, schijn bedriegt
Na het één en ander erover opgezocht te hebben en ervaringen uit te hebben gewisseld, leek een Fokuswoning inderdaad een prima alternatief. Je woont zelfstandig en kan 24-uur per dag hulp krijgen op afroep. Dit dankzij een alarmeringsknop in huis. Wanneer je hulp nodig hebt druk je op de knop en is er binnen vijf minuten iemand bij je.
Je hebt totale eigen regie en je krijgt zorg op de momenten dat het jou uitkomt. IDEAAL! Zou je zeggen.

Inderdaad, het zou ideaal zijn en eindelijk DE opening geven naar een (zo) zelfstandig (mogelijk) leven, als ik niet aan die ene achterlijke voorwaarde zou moeten voldoen. Ik heb ze bijna allemaal, op één na. Ik zit niet in een rolstoel. Ze hoeven mij niet te helpen bij een transfer van de stoel naar bijvoorbeeld het toilet, naar bed etc. Dat ik buiten die transfer wel dezelfde hulp nodig heb, daar gaan ze compleet aan voorbij. Dat doet er niet toe of zo.

Om in een focuswoning te mogen wonen moet je jouw eigen regie kunnen voeren. Dat betekent dat je zelf aan kan geven waar je hulp bij nodig hebt. Wanneer jij niet op de bel drukt, komen ze niet bij je langs om te kijken of er misschien toch iets moet gebeuren.
Even leek het erop dat ze de hulp die ik nu krijg met het opruimen van de post niet over zouden nemen.  Dit bleek toch wel mogelijk, zolang je maar zelf aangeeft wat er moet gebeuren.
Nee, de rolstoel, daar gaat het om. Als ik een paar lamme poten had gehad, hadden alle deuren voor mij open gestaan.
Pfff.. Schiet mij maar lam.. uhh lek!

En nu?

Doorvechten. Tot er niks meer te vechten valt. Ik ga door tot het gaatje. In de laatste brief over de indicatie bij het CIZ staat dat wanneer de uiteindelijke beslissing op de mat valt, ik nog een keer bezwaar kan maken. Dan komt het voor de rechtbank.

Eens of ooit zal ik mijn plek vinden. Is het niet linksom, dan is het rechtsom. Gelukkig heb ik een lange adem. Soms raakt hij even op en zie ik het niet meer zitten. Maar er is uiteindelijk altijd weer een straaltje licht te zien aan het einde van de tunnel.

Dus.. de strijd gaat weer verder.PicCollage