Tagarchief: sporten

Moe zeker? Sporten!

Lees voor met webReader

Sporten, in mijn geval badminton, geeft mij ontspanning, plezier en rust in mijn hoofd. Toch twijfel ik vaak of ik wel moet gaan sporten. Zonde natuurlijk. Daarom besloot ik mijzelf een brief te schrijven, die ik bij twijfel kan doorlezen:

Hey Tess,

Doodmoe zeker? Je bed nog niet uit geweest na je werk? En morgen weer werken? Kwart voor zeven de wekker? Twee overleggen? Dan kun je maar het beste op tijd naar bed gaan. Niet gaan sporten. Energie besparen.

NEE TESS, NEE!!

Ga juist sporten. Al lijkt het misschien niet verstandig, je knapt ervan op. Doordat je beweegt word je rustig in je hoofd. Daarnaast lig je ook minder te stuiteren in je bed. En je kun even lachen met die clubgenoten van je, veel beter dan de zoveelste herhaling van de Lama’s. Moe ben je toch al, dus verstandig zijn helpt sowieso weinig.

Er zijn natuurlijk wel wat uitzonderingen. Ik bedoel bij 40 graden koorts, vind ik je heus geen mietje als je thuis blijft. En als je een date hebt met Valerio Zeno, dan is dat ook een prima excuus om niet te gaan. Overigens raad ik je wel aan naar de date met Valerio te gaan als je 40 graden koorts hebt, want hallo, het is Valerio.

Veel sportplezier vanavond. Het doet je vast goed. En nu je bed uit. Koken, eten, sportkleding aandoen, op de fiets springen en achter die shuttle aan. Laat je mij nog even weten hoe je je morgen voelt?

Groetjes, Tess

PS: Vergeet je telefoon niet, mocht Valerio bellen, dan ben je er achteraf wel ziek van (40 graden koorts of zo) als je je telefoon niet hoorde.

 

 

 

 

Actief willen zijn, maar hoe?

Lees voor met webReader

Door Cynthia van der Winden

Als kind heb ik op diverse sporten gezeten, zoals ballet en paardrijden voor kinderen met een beperking. Daarnaast heb ik lang gedaan over het halen van mijn zwemdiploma, waardoor ik vijf jaar lang elke dinsdag in het water lag. Na verloop van tijd gingen deze activiteiten echter vervelen, omdat ik geen voorruitgang meer boekte. In mijn puberteit heb ik vijf jaar op een reguliere badmintonclub gezeten, maar doordat ik ouder werd, ging het niveau van mijn leeftijdsgenoten omhoog. Hierdoor werd meekomen voor mij eigenlijk onmogelijk gemaakt. Sinds die tijd doe ik aan fitness bij mijn fysiotherapeut. Dit is een half uurtje per week en de laatste maanden krijg ik het gevoel dat ik meer wil op het sportieve vlak. De vraag is alleen: welke sport past bij mijn mogelijkheden en bij mijn interesse.

Fitness is iets dat ik goed kan aanpassen op mijn mogelijkheden. Inmiddels weet ik welke apparaten passend zijn voor het trainen van de juiste spieren. Het is namelijk zo dat ik mijn buigspieren niet moet trainen, want dan wordt het spasme alleen maar erger. Met deze kennis zou je denken dat het uitbreiden van deze activiteit een mooie oplossing is voor mijn streven. Ik ben echter een gezelschapsmens en vind het individueel bezig zijn op apparaten vrij saai. Voor mij is het, denk ik, best moeilijk om gedurende een langere periode de energie te verzamelen om naar de sportschool te gaan.

Thuis hebben wij een tafeltennistafel en ik vind het best leuk om af en toe een balletje te slaan. Ik woon in de regio van Amersfoort en laatst hoorde ik dat daar een tafeltennisclub is voor mensen met een beperking. In eerste instantie leek dit mij wel wat. Alleen het is de vraag of ik op zo’n club wel mee kan komen. Mensen die één arm missen, mogen zich immers ook aanmelden. Gezien het feit dat alle vier mijn ledematen aan zijn gedaan, is het misschien alsnog een oneerlijke strijd. Toch wil ik niet op voorhand al zeggen dat dit niks kan worden. Misschien is het hartstikke leuk en dan maakt verliezen voor mij echt niet uit.

Een vriend van mijn vriend zit op rolstoelhockey en kwam een tijdje geleden naar mij toe. Of ik het niet ook eens zou willen proberen, want hij vond het wel wat voor mij. In eerste instantie leek het mij niks om bij een sport wel in een rolstoel te gaan zitten en daarnaast leek het mij lastig aangezien ik maar één hand heb die redelijk functioneert. Toch blijkt hier een oplossing voor te zijn, dus dat is geen belemmering meer. Naarmate ik er langer over ging nadenken, werd ook het gebruik maken van een rolstoel voor mij minder erg. Op die manier los ik namelijk wel mijn evenwichtsprobleem op.

Welke sport het uiteindelijk wordt, weet ik nog niet precies. Gezien mijn mogelijkheden en interesse denk ik dat rolstoelhockey het meest in aanmerking komt. Daar ga ik binnenkort dus ook maar een keer kijken…..

cynthia