Tagarchief: Rust

Levend haaienaas, oh nee sorry gatenkaas

Lees voor met webReader

Door Willem

Al een tijdje heb ik niets van mezelf laten horen, en heb ik eigenlijk best wel weinig voor Brainstormt gedaan. Graag had ik me meer ingezet, maar dat ging helaas niet. Nu klinkt het misschien alsof het slecht me gaat, maar het tegenovergestelde is waar. Het gaat juist beter dan ooit met me.

Inmiddels ben ik al een tijdje bezig met mijn opleiding ‘Juridisch medewerker’ en zit ik daar helemaal op mijn plek. De resultaten zijn goed, structuur is goed voor mij, dus wat wil je nog meer.
Dit ging niet zonder slag of stoot: stress, slecht slapen, emotioneel en soms onrustig zijn om een heleboel zaken. Hier heb ik mee leren omgaan, maar weg is het nog steeds helemaal niet.

Na vele sessies met een psycholoog moet ik misschien ook maar accepteren dat dit nooit helemaal weg zal gaan. Ik zou het weg willen toveren, mijn hersenletsel, maar dat gaat simpelweg niet. Pas wist ik door een uitspraak van me dat ik een enorme stap had gemaakt:

‘De onrust in mijn hoofd is er nu eenmaal, vervelend is het nog steeds, maar ik heb er geen problemen meer mee dat het er is.’

In de tijd hierna werd ik ook een stuk rustiger. Al met al een periode met veel vooruitgang en waarin er veel op mij af kwam. Veel leuke nieuwe mensen ontmoet en eentje waarmee ik na gesprekken via Tinder en Whatsapp zelfs ga afspreken.

Mijn kop was dus met van alles bezig waardoor ik verschillende dingen, waaronder Brainstormt, soms vergat. Mijn geheugen was dus soms een gatenkaas, hier ga ik aan werken. Het zal mij hoe dan ook niet beperken.
En wat de titel betreft, dat mogen jullie best weten. Die verbinding tussen haaienaas en gatenkaas ben ik vergeten.

Verplicht rusten: zo denk je het om

Lees voor met webReader

Door Marloes van Zoelen

Menig hersenletselpatiënt zal herkennen dat je je dag heel goed moet plannen en indelen. Daar heb je een agenda en in mijn geval ook een instrument voor nodig, de activiteitenweger. Dat is een methode om al mijn activiteiten op een dag te labellen en punten te geven.

In het begin maakte ik schema’s en telde ik braaf elke dag op en af. Nu heb ik een soort automatische weger in mijn hoofd. Ik mag gemiddeld niet hoger dan op +7 uitkomen. En dat is niet veel. Dat betekent dat er tegenover een beetje inspanning een hoop ontspanning moet staan. Om mezelf daarbij te helpen heb ik dagelijks – ik ben van de horizontale programmering – een verplichte rustsessie ingebouwd. Meestal zo tussen één en drie.

Maar dat klinkt natuurlijk niet echt sexy, verplichte rusturen. Dan is het bij voorbaat al niet leuk. Zo voelde het ook. Hè getver moet ik weer. Wetende dat ik het broodnodig heb om me dagelijks even terug te trekken in het donker zonder prikkels.

Daar moest ik wat op verzinnen, maar wat?

Mijn mijmermoment schoot er plotseling door me heen tijdens één van die rustsessies. Dat klinkt toch veel beter? Ik trek me even terug. Nestel me in de hangmat of ga lekker in mijn bed liggen voor mijn mijmermoment. Afgekort MMM! Het voelt meteen een stuk relaxter, het lukt beter om te ontspannen en de creatieve ideeën stromen binnen!

Omdenken heet dat volgens Berthold Gunster, auteur van Ja maar…huh?! Dat is een soort psychologische jiujitsu waarbij je van een probleem een mogelijkheid maakt. Er zijn 15 verschillende omdenktechnieken.

Ik ben niet meer zo van de zelfhulpboeken maar hier wil ik meer van weten. Dus bestel ik het boek en ga omdenken volgen op twitter. Ik krijg meteen een bericht terug met een persoonlijke tekst.

“Ha Marloes. Leuk dat je omdenken volgt. Helemaal fijn. En terecht, natuurlijk. Beer op de weg? Give him a hug! Groet Berthold”

“Mmm, interesting concept”, zou Pierre gezegd hebben. Volgzaam als ik ben, pak ik mijn knuffelbeer er nog maar eens bij. Die heb ik van wijlen mijn lief gekregen toen hij me ten huwelijk vroeg. “Heb je iets om te knuffelen als ik er niet ben”, zei hij toen. Hoezo vooruitziende blik?

Marloes

Tijd

Lees voor met webReader

Door Kimberley Tseng

Het is echt zo. Dit is alweer mijn laatste blog die ik voor Brainstormt schrijf in 2014. Jeetje, wat gaat de tijd toch snel. Ik zou af en toe graag even de wijzers van de klok stil willen zetten. De dagen voelen te kort voor datgene wat ik allemaal wil doen. Het pakken van mijn rust vind ik daardoor ook lastig. Ik kom al tijd tekort, dan ga ik toch niet zomaar met een boek op de bank zitten?
Toch gaat dit steeds gemakkelijker. Door mijn rust te pakken kan ik misschien niet alles doen wat ik zou willen doen, maar ik voel me er wel beter door. Dus dan moet ik voor mezelf de afweging maken waar ik de meeste waarde aan hecht.

Tijd kan mij heel erg dwarszitten, maar is ook zeer nuttig. Tijd is een hulpmiddel voor het maken van afspraken. Tijd motiveert je om in beweging te komen. Als ik deze blog in had mogen leveren wanneer ik daar zin in zou hebben, zou jij hem waarschijnlijk nu niet lezen. Wellicht zou hij hier dan pas over een maand verschijnen, of helemaal niet.

Maar zijn we niet een beetje doorgeslagen? De snelheid waarmee we door het leven gaan maakt me dikwijls verdrietig en geeft me een gevoel van eenzaamheid. Ik houd het allemaal niet bij. Ik mis weleens de mensen die ik lief heb. Vriendinnen die ik nog maar af en toe zie. De weken vliegen om en iedereen raast voorbij.
Wellicht zijn er huishoudens die nog wel regelmatig spontaan iets ondernemen, een bezoekje brengen aan familie of aan de praat raken met een buurvrouw waarna ze ingaan op het aanbod of even een bakkie koffie te komen drinken, maar dit zijn in mijn ogen uitzonderingen. Ik hoor regelmatig de woorden ‘druk, druk, druk’.
Ouderen vereenzamen doordat de jongerengeneratie geen tijd meer heeft om bij ze op bezoek te gaan. Zelfs een telefoontje kan al te veel zijn.
Ik hoor het regelmatig van de verzorgers die bij mij komen. Ze krijgen een kop koffie aangeboden, zodat de cliënt nog even iemand heeft om mee te kletsen. De rest van de dag zien ze niemand.
Alsjeblieft, laat ik het verkeerd hebben. Laten er nog genoeg huishoudens zijn die wel grip hebben op hun tijd.

Tijdsmanagement is één van mijn goede voornemens voor 2015. Ik kan de wereld niet veranderen, maar ik kan wel zorgen dat ik zelf niet word meegesleept. Ik wil aan het einde van de dag het gevoel hebben dat ik heb gedaan wat ik wilde doen, zonder dat ik nog een paar uur door zou willen gaan. Meer rust inbouwen en niet het idee hebben dat ik constant een race tegen de klok aan het voeren ben.

Kimberley

Geen geduld terwijl de hulpverlening lult

Lees voor met webReader

Door Willem

In deze blog is het niet mijn bedoeling om een specifieke hulpverlener aan te vallen. Ik wil juist de hulpverlening en ons land in het algemeen kritisch onder de loep nemen. Het is niet mijn bedoeling om mensen boos te maken, maar ik kan me voorstellen dat jullie haren recht overeind gaan staan van wat ik schrijf. Graag ga ik met jullie de discussie aan.

Natuurlijk ben ik geen medisch specialist, maar al een tijdje vraag ik me af wat nu het grootste probleem is: ‘het hersenletsel’ of de ‘cultuur’ en het land waar ik in leef. Dit zit namelijk als volgt. Toen ik in Zuid-Afrika was, merkte ik dat er een hele relaxte sfeer in het land hing. Het land was minder snel en niet iedereen was steeds aan het jagen. Hoe het ging daar, had ik nooit voor mogelijk gehouden. Ik had heel vaak het idee dat ik het hersenletsel niet meer had.
Natuurlijk hebben wij het in Nederland met de zorg en alle mogelijkheden heel goed, het is echt niet zo dat ik een ander land verheerlijk ten opzichte van mijn geboorteland. Zuid-Afrika is ook beslist niet perfect.
Toen ik terug kwam in Nederland, had ik erg veel moeite om weer te kunnen wennen en liep ik alweer vrij snel tegen mijn hersenletsel aan. Hierdoor was ik erg verrast omdat het daar juist zo goed ging. Kortom voor mij was er een punt aangetoond: ‘Het land en de cultuur zijn van sterke invloed’ en ‘Als men in Nederland meer aandacht zou hebben van wat onze snel, snel, snel cultuur doet, dan zouden de problemen voor mensen met hersenletsel misschien een heel stuk minder kunnen zijn.’

Natuurlijk kan het zo zijn dat ik bepaalde dingen niet heb opgepikt, maar als ik een hulpverlener hoor praten over hersenletsel, heeft hij of zij het bijna nooit over de invloed die ons eigen land en cultuur hebben.
Ik krijg goede hulp waar ik echt zeker wat aan heb. Ze doen echt wel goed hun werk, maar soms heb is het een beetje gedaan met mijn geduld. Dan lijkt het of ik of misschien blind ben, terwijl er eentje van ons lult.

De problemen van een ander zal ik echt niet kleiner maken dan ze zijn. De cultuur is namelijk lange na niet het enige. Een ander zal ik daarom ook altijd respecteren en serieus nemen. Toch denk ik dat er voor ons allemaal nog heel veel te behalen is, als we samen met de hulpverlening kritisch zouden kijken naar hoe onze cultuur nu in elkaar zit.

Het is niet mijn bedoeling om het land compleet te veranderen. Ondanks alles ben ik een trotse Nederlander. Door mijn ervaringen met verschillende culturen vraag ik me af: ‘hoe kan mijn probleem gevoel op de ene plek zo anders zijn als op de andere?’ ‘Hoe kan ik in een gevaarlijker land zo goed functioneren?’

De problemen van hersenletsel kunnen we niet weg toveren, maar stilstaan is zeker niet nodig. Recht vooruit, zonder te balen, valt er uit een versplinterende ruit nog veel te halen.

Herkennen jullie wellicht dit gevoel of juist helemaal niet? Laat gerust een bericht achter, graag heb ik het er met jullie over.

willem

Het geheim van mediteren met pijn en beperkingen

Lees voor met webReader

Door Marloes van Zoelen

Meditatie sterkt de hersenen. Dat blijkt uit heus wetenschappelijk onderzoek. Een goede reden om me eens in deze oosterse ontspanningstechniek te verdiepen. In het handboek Meditatief Ontspannen van Jon Kabat-Zinn lees ik dat mediteren – kort door de bocht gezegd – drie basisprincipes kent:

  • concentreer je op één ding of object
  • ga, als je afdwaalt, terug naar dit ene punt van concentratie
  • oordeel niet, aanvaard wat is: alles is goed

Dat klinkt overzichtelijk. Het laatste principe lijkt me moeilijk maar oefening baart vast kunst.

Van alle mogelijke meditatietechnieken spreken de bodyscan en de loopmeditatie me het meeste aan. Bij de bodyscan reis je met volle aandacht door je lijf door je te concentreren op elk lichaamsdeel. Je begint bij je tenen en eindigt bij je hoofd. Je observeert als het ware van binnenuit hoe het met je lichaam is gesteld en verbeeldt je dat je lichaam steeds zwaarder wordt. Je laat je dragen door de ondergrond.

Ik besluit ermee te experimenteren tijdens mijn mijmermoment (zo noem ik mijn verplichte rustsessie elke dag tussen één en drie). Het gaat wonderwel goed. Het bevalt me. Volgens mij komt dat vooral omdat ik mezelf de ruimte heb gegeven om het op mijn manier te doen en rekening te houden met mijn beperkingen. Een lichtpuntje op zich!

Dit is wat werkt voor mij:

  • Ik begin elke sessie met een aantal fysieke ontspanningsoefeningen voor mijn schouders en nek. Dan kan mijn lichaam vast wat tot rust komen.
  • Qua houding ben ik niet te streng voor mezelf. De bodyscan doe ik ’s avonds liggend in bed en overdag zittend op de bank of op een stoel. Tegen alle meditatieregels in leun ik hierbij voorlopig gewoon tegen de rugleuning. Het doet anders te veel pijn.
  • Mijn dagelijkse leefregels temporiseren en alles in kleine stapjes doen ook hier toe. Voor de bodyscan geef ik mezelf zoveel tijd als ik nodig heb en ik verdeel mijn lijf in héle kleine stukjes. Soms heb ik wel een uur nodig. Ik gebruik geen voorgeprogrammeerde cd want dat gaat me te snel. In plaats daarvan luister ik naar relaxte muziek op mijn Ipod.
  • Zelfs tijdens een lichte migraineaanval lukt het me om de bodyscan te doen. De ene keer focus ik op de niet pijnlijke delen van mijn lichaam en probeer me te ontspannen. De andere keer is het juist fijn om als het ware naar de pijn toe te ademen. Ik probeer dan mild te zijn voor de prikkende priem bij mijn slapen en me voor te stellen dat het een schuimrubberen hamer is. Ik merk dat het doen van de bodyscan de pijn gedurende de rest van de dag dragelijker maakt.
  • Dan loopmeditatie. Dat houdt in dat je doelbewust aandacht schenkt aan de ervaring van het lopen zelf. Je probeert niet ergens te komen maar concentreert je op de gewaarwordingen in je voeten of benen zonder naar je voeten of benen te kijken. Mijn advies: doe het op een plek waar niemand je ziet…Deze techniek werkt prima als ik overprikkeld ben. Dan ben ik vaak te druk in mijn hoofd om echt te gaan liggen, laat staan te gaan slapen. Als ik dan 20 minuten à een half uur loopmeditatie doe, is de mist in mijn hoofd voldoende opgetrokken om óf een ontspannende activiteit te gaan doen óf om alsnog te gaan rusten. Ik pas deze vorm van meditatie regelmatig ad hoc in mijn dagplanning in: zo nodig een half uur loopmeditatie!Mijn eerste ervaringen met mediteren zijn dus positief. Ik heb het idee dat ik er kalmer en rustiger van word. Bovendien voel ik de rest van de dag de signalen van mijn lijf beter en daardoor kan ik mijn grenzen beter bewaken en aangeven. Als dat geen lichtpuntje is? Ik ga voorlopig door met experimenteren!Ik ben zeer benieuwd naar ervaringen van bondgenoten met meditatie. Wat werkt? Wat werkt niet? Laat het me weten want dan kunnen we van elkaar leren!

meditate

PN59

Lees voor met webReader

Door Gerdien Brinkman

PN59 staat voor “passage à niveau”: gelijkvloerse kruising van een spoorlijn en een weg. En daar waar spoorlijn en weg elkaar snijdt, dient er op de trein en het wegverkeer gelet te worden. Opdat ze elkaar niet in de weg zitten; daar komen nare dingen van. Bij zo’n PN hoort dan ook een spoorweghuis (geen idee waarom er geen spoorbomen zijn) en dat was voorheen de behuizing van de spoorwegman en –vrouw. Die kwamen, bij naderende trein, het huis uit met een rode vlag, posteerden zich op de weg. Mòcht er wegverkeer zijn, werd dat aldus tegengehouden.
Tegenwoordig, nu de trein alleen nog maar dienst doet in het hoogseizoen als toeristentrein (tweemaal per week); vrijwilligers doen dienst als spoorwegwachters.
Zoals de benaming al doet vermoeden, staat PN59 in Frankrijk, in Normandië om precies te zijn.
En het is ons tweede huis. Niet groot, uiterst geriefelijk en voorzien van een giga-tuin. Overdag vergaderen de heggemussen, ’s nachts hoor je uilen communiceren.
Het is een oase van rust.
Een plek waar iedereen ruim kan ademhalen (de oceaan ligt 1,5 km verderop, ook al zo fijn) en NAH-ers al helemaal.

Nieuwe plekken bezoeken betekent nieuwe prikkels. Dat is óók zo plezierig aan het bezit, daar in Normandië: je bent op vakantie in je eigen huis. Alles is bekend, mèn kent je, je weet de winkels, de restaurants. Sáái, zal menigeen van jullie zeggen. Maar als 60-er is dat niet meer zo. Ik heb het geluk gehad het overgrote deel van mijn leven als niet-NAH-er door te kunnen hebben gebracht; ik heb derhalve veel kunnen reizen, veel gezien en het is genoeg.

Ik –wij, want mantel is het daar mee eens- ben uitermate gelukkig in PN59.
En weet je: in het dorp wordt met oud en nieuw nul geknald. Nùl!
Alleen héél in de verte (daar ligt Guernsey, een kanaaleiland) komt er bij de jaarwisseling wel es een vuurpijl omhoog. Eén of twee, hooguit.
Èn er komt een feesttrein voorbij: dansende en zingende mensen erin. Da’s alleen maar leuk, want dan heb je ook nog wat te proosten.

Verder niks.
Vive PN59!

DSCN1798 (640x480) (2)