Tagarchief: Psycholoog

Praten met een psycholoog

Lees voor met webReader

Door: Annika Korving

De laatste tijd loop ik weer bij een psycholoog. Niet iets waar ik bijzonder blij mee ben, maar me ervoor schamen doe ik allang niet meer. Helaas denken er nog te veel mensen dat als je bij een psycholoog loopt dat je toch echt wel gek bent of dat je alles niet meer op een rijtje hebt. Maar ze vergeten dat het wel eens kan zijn dat deze mensen al veel te lang sterk zijn gebleven en dat ze nu even hulp nodig hebben om alles een plekje te geven.

Ik heb deze stap bij toeval gemaakt. Toen ik voor het NPO ging moest er eerst gekeken worden waar ze echt naar moesten kijken, daarvoor krijg je een intake bij de psycholoog. Met deze psycholoog klikte het wel. Zij begreep dat het hebben van Cerebrale Parese (CP) een behoorlijke stempel op je leven kan drukken. Op een gegeven moment bood ze aan om me te helpen, ze wilde dat ik wat sterker in mijn schoenen kwam te staan. Ik was blij met deze kans en heb hem gegrepen.

In de afgelopen jaren heb ik met regelmaat te horen gekregen dat mensen vonden dat ik maar eens naar een psycholoog moest. Ze vonden dat het mij wel eens zou kunnen helpen, maar door alle ervaringen in het verleden ging ik meteen steigeren als iemand alleen al het woord psycholoog zei. Ik vond het prima dat anderen er naar toe gingen, maar mij zou je er van zijn lang zullen we leven niet meer zien.  Niet nog iemand die niet zou begrijpen welke rol CP in mijn leven speelt.

Afgelopen maart heb ik een tijdje bij een (verpleegkundig) psycholoog op de huisartsenpraktijk gelopen. Hoe gezellig het ook was, zij was jong en begreep het niet allemaal. Na een paar weken vroeg ze aan mij of ik het nodig vond om vaker te komen. Zij wist niet wat ze voor mij kon betekenen en vond het zonde van onze tijd om daar te gaan zitten. Ik was het met haar eens. Ik was gegaan, dus niemand die nog kon roepen dat het aan mij lag. Ik kon er niets aan doen dat de zoveelste het niet wist.

Een paar weken terug zat ik bij mijn revalidatiearts en hij vond dat het de gesprekken met de psycholoog in februari maar eens afgelopen moesten zijn. Ik ben nog net niet van mijn stoel gedonderd. Hij zei dat ze gewoon geen tijd hebben voor lange trajecten en dat ik die maar buiten de deur moest zoeken, mocht ik er behoeften aan hebben. Toen ik dat later tegen mijn psycholoog zei, antwoordde zij dat ze daar ook al ruzie om gemaakt had met mijn revalidatiearts.

Hoe nu verder? Ik heb geen idee. Iedereen wil dat ik een psycholoog bezoek, nou doe ik dat en wordt er van mij verlangt dat ik het maar buiten mijn revalidatiecentrum zoek. Harder kan het haast niet gezegd worden. Een ding weet ik wel, zodra de gesprekken stoppen zoek ik geen andere psycholoog. Ik heb geen behoefte om weer uit moeten leggen wat CP betekent en vooral wat voor een invloed het heeft op mijn leven. Want ik wil daar geen energie meer insteken, zonde van mijn energie!

Blogannika

Tik Tak Tik Tak

Lees voor met webReader

Door Maaike Borst

Op een foto van mezelf zag ik een voorhoofdrimpel…
En over een half jaar word ik 30.
Tijd om na denken waar de tijd toch gebleven is.

Als ik me bedenk wat er allemaal gebeurd is de afgelopen jaren word ik weleens boos.
Waarom heeft het toch zolang geduurd voordat ik weer blij met mezelf was? Nou dat is simpel, ik heb gewoon niet de goede hulp gekregen.

Na de spoedoperatie werd tegen mijn ouders gezegd dat ze wel konden blijven, want ik zou zo wakker worden.
Dat duurde 5 dagen!

Ik was een puber toen het gebeurde. In je pubertijd ga je ontdekken wie je bent, wat je wilt en ontwikkel je jezelf. In die belangrijke tijd van je ontwikkeling zit bij mij een breuk.
Terwijl mijn leeftijdsgenoten zich wel ontwikkelde, was ik alleen maar bezig met overleven.

Maar waarom heeft het dan zo lang geduurd?
In het eerste revalidatiecentrum werd gekeken naar je motorische ontwikkeling.
Toen ik weer verkeersveilig was en weer logisch kon nadenken mocht ik naar huis.
In het tweede revalidatiecentrum werd gekeken naar wat mijn beperkingen en mogelijkheden waren. Er zijn daar heus wel gesprekken gevoerd met psychologen, maar dat was vooral gericht hoe ga je om met je beperkingen.

Toch bleef ik vast lopen in mijn eigen gedrag. Ik werd betutteld en gepamperd door iedereen.
Ik leerde niet zelf beslissingen maken en had een gedrag van een klein kind.
Ook werd er gedacht dat ik borderline had, vanwege mijn gedragsstoornis.
Ik had een heel laagzelfbeeld, depressief, stemmingswisselingen, impulsief, ongeremd, moeite met sociale contacten onderhouden (claimen, omdat ik bang was dat ik in de steek gelaten werd) en zelfdestructief gedrag (wat ik nu zie als een schreeuw om hulp).
Dus als ik hulp zocht was het of nah of borderline en daar had ik dus niet veel aan. En wat doe je dan? Gewoon doorgaan en maar blijven lachen naar de buitenwereld.

Mijn toenmalige vriend zei een keer tegen me:
“Jij denkt dat het normaal is dat je je zo voelt maar dat is echt niet zo.”
Ik was niet anders gewend dan me zo voelen dus voor mij was het inderdaad normaal.

Op zijn advies ben ik toch weer hulp gaan zoeken.
In eerste instantie ben ik opzoek gegaan naar een psycholoog die verstand had van nah.
Na een aantal gesprekken zei ze:
‘’Jij weet wel hoe je met je nah en beperkingen om moet gaan.
Nu moet je nog leren met jezelf om te gaan.’’

Van een opstandig kind werd ik daar een volwassen vrouw die leerde haar eigen beslissingen te maken en er achter te blijven staan.

228601_thumb_612x459