Tagarchief: Onzekerheid

Ik moet vechten als een leeuw

Lees voor met webReader

Het gaat zo als het gaat zeggen ze wel eens, maar wat nou als ik dat helemaal niet wil? Wat nou als ik het heel anders had willen hebben? Moet ik dan nou achterover leunen en zeggen ”ik wacht wel af” of moet ik vechten tegen alles? Ik heb jarenlang tegen alles wat me niet beviel gevochten, het mocht niet zo zijn dat ik mijn zin niet kreeg. Ik kreeg alles wat ik wou dus dat ook. Maar helaas ben ik daar steeds meer van aan het terug komen. Ook ik krijg niet alles wat ik wil, waarom het toen der tijd het me wel aan kwam waaien? Ik heb geen idee.

Ik heb in die jaren best wel wat geluk gehad of ik heb gewoon niet meekregen dat mijn ouders vochten om wat voor mij het beste was. Mensen vinden mij slim, maar ik heb hard moeten knokken voor mijn diploma’s. Helaas denken er een hoop dat als de docent je wel mag dan komt het vast wel goed. Ze zouden medelijden met mij gehad hebben. Nou ik ben er van overtuigd dat ik (bijna) alles op eigen kracht behaald heb. Ik gevochten als een leeuw en ik heb gewonnen. Maar het kostte me een hele hoop. Energie en verdriet want de strijd was zwaar.

Op het moment gaat het gevecht over het wonen nog steeds door. Ik slaap er slecht door, de stress is torenhoog. Maar stoppen met de strijd dat kan niet. Want mijn thuissituatie is niet ideaal. Ik moet gewoon mijn eigen plekje krijgen dat is het beste. Angst overheerst met regelmaat. Iedereen roept dat het wel goed komt, maar wanneer en hoe? Ten koste van wat? Er zijn mensen die roepen dat ik naar Fokus moet gaan, maar ik ben niet rolstoelafhankelijk en helaas heb ik teveel cognitieve problemen voor Fokus. Ik moet helaas net een stap verder.

Alleen zie dat maar voor elkaar te krijgen in deze tijd. Je krijgt dat stempel alleen nog als je 24 uur per dag toezicht nodig hebt. Waar ik vind dat eigenlijk nodig heb, heeft het CIZ daar een andere mening over. Ik moet met de bewijzen over de brug komen. Bewijzen die ik nu niet heb, en als ik ze straks wel heb is het maar de vraag of het CIZ hun mening gaat herzien. Want als ze dat niet doen, dan is het nog maar de vraag of ik ooit van mijn zolderkamertje af kom of ik ooit het huis gaat. Maar niet alleen in die vorm hangt mijn toekomst van hun mening af.

Ik mag misschien ook geen behandeling volgen voor andere problemen. Ik heb namelijk geen stabiele thuissituatie en het is daardoor niet verstandig om die behandeling te volgen. Want dan heb ik geen plek om goed tot rust te komen in het weekend. Iets wat een vereiste is voor een behandeling. Het CIZ heeft mijn toekomst veranderd met hun beslissing en ik moet hoop houden dat het allemaal wel goed komt? Ik zou het wel willen, maar het kost me heel veel moeite. Want het komt me op het moment allesbehalve aanwaaien. Ik moet vechten als een leeuw.

Ik ben trots

Lees voor met webReader

Ik zit mijn blogs voor Brainstormt eens terug te lezen, om hopelijk een geschikt onderwerp te vinden. Maar het lukt me maar niet, wat ik ook schrijf, op het moment dat ik het terug lees ben ik niet tevreden. Waarom niet? Omdat ik zo graag aan de wereld wil laten zien dat het goed met mij gaat. Als ik dat zeg spreek ik de waarheid, naar omstandigheden gaat het goed. Ik sta overeind en begin langzaam aan te accepteren dat de tijd die er aan komt onzekerder dan onzeker is. Iets waar ik niet blij mee ben, maar het is niet anders.

Een jaar geleden kon ik dit me niet bedenken. Ik schreef toen nog dat ik echt niet van plan was om naar een andere psycholoog te gaan. Toch gaat het nieuwe jaar me een nieuwe psycholoog brengen. Vorig jaar had ik je vervloekt als je dat had gezegd. Ook zat ik enorm in de spanning voor mijn rijbewijs, die ik toch maar mooi op 24 december 2014 heb behaald. Het autorijden gaat niet van een leien dakje, maar ik doe het toch maar mooi. Daar kon ik een jaar geleden alleen maar van dromen. Ik maak kleine stapjes vooruit.

Maar snel genoeg gaat het me absoluut niet. Ik wil vliegen, terwijl ik doodsbang ben om te vliegen. Ik weet alleen dat het gebeurd op het moment dat ik daar klaar voor ben en dat is nu nog niet. Ik kan dus nog niet beweren dat ik lekker in mijn vel zit, maar ik kan wel zeggen dat ik trots op mezelf ben. Want dankzij alles sta ik wel op het punt waar ik nu sta. Dat ik graag verder wil en dat ik daar tegelijkertijd ook doodsbang voor ben is prima. Maar het verlangen overheerst op het moment. Want het zou toch heel mooi kunnen worden.

Het is daarnaast ook prima dat niet iedereen naast mij wilt staan op het pad dat ik nu bewandel. Voor sommige komt het te dichtbij, voor andere is het te beangstigend. Helemaal prima, alhoewel het doet best zeer. Ik heb de afgelopen maanden behoorlijk wat klappen gehad, uit onverwachte hoeken en ik sta schrap voor de volgende. Maar angst bezorgt me het niet meer, want hoewel hij me misschien even uit balans brengt sta ik daarna nog maar mooi. Ik kom op het pad waar ik wil en dat ik daarvoor moet vechten is prima.

Het leven hoort niet al te makkelijk te verlopen. Dat ik een handicap heb, chronisch ziek ben en psychische klachten heb brengt daar geen verandering in. Het brengt alleen verandering in mijn kijk op het leven. Heel langzaam aan wordt die weer positief, de angst maakt heel langzaam aan plaats voor vertrouwen en trots. Ik kan de diepe dalen aan en kan weer genieten van de pieken. Ik ben trots op mezelf dat dit me lukt, want ook dit had ik een jaar geleden niet gedacht en al helemaal niet geloofd als iemand dat gezegd zou hebben.

Annika

Privacy en een psycholoog gaan niet samen

Lees voor met webReader

Waarom loop jij bij een psycholoog? Wat kan jij op jouw jonge leeftijd nou meegemaakt hebben dat jij bij een psycholoog terecht bent gekomen? Mensen vinden dat ze recht hebben op de antwoorden van deze vragen. Hoezo? Heb ik opeens de rechten van mijn privacy verloren toen ik bij de psycholoog binnenstapte? Moet ik me opeens verantwoorden omdat jij niet kan begrijpen dat ik bij een psycholoog loop? Ik ben het niet van plan, maar mensen verwachte van me dat ik het moeiteloos met ze deel, alsof het allemaal niks is.

Onbegrip dat heerst er zodra je iets hebt op het psychische gebied. Mensen kunnen begrijpen dat je pijn hebt als je je poot gebroken hebt. Het moet zichtbaar zijn, tastbaar. Dat is hersenletsel en het moeilijk kunnen verwerken van alle gebeurtenissen in mijn leven niet. Mensen willen niet geloven dat je op je 21ste al dingen hebt meegemaakt, want je komt net kijken. Ze vergeten even dat 21 jaar heel lang is en dat de maatschappij soms niet zo vriendelijk is voor gehandicapte. Ik heb een hoop meegemaakt en het is niet allemaal leuk geweest.

Ik ben niet van plan om alles op tafel te gooien. Mensen moeten het maar van me aannemen dat er dingen gebeurd zijn. Ik heb geen verantwoording af te leggen aan mensen. Ik heb dingen gezien en meegemaakt die je niemand gunt. Dingen die niet te verwerken zijn door even een gesprekje met een vriendin. Daarnaast kan ik een open boek zijn als ik me op mijn gemak voel en een gesloten als ik niet weet of ik je kan vertrouwen. Maar zelfs als ik je vertrouw wil ik niet alles delen, het is te veel en te zwaar om bij iemand anders neer te leggen.

Ik deel wat ik wil delen op het moment dat ik het wil delen. Maar vertrouw erop dat ik wereldwijzer ben dan dat jij verwacht. Ik zal het niet altijd tonen, want mijn lessen zijn niet jouw lessen. Een van de lessen die ik wel wil delen is dat mensen met hersenletsel niet gek zijn omdat het niet zichtbaar is. Mensen met psychische problemen evenmin. Wij zijn net als ieder ander. Alleen zijn de meeste mensen met psychische problemen te lang sterk geweest. Ik zelf wou het zo graag in mijn eentje doen zonder hulp van een psycholoog of andere hulpverleners.

Maar ik heb moeten toegeven tegenover mezelf dat ik het niet alleen kan. Ook ik blijk hulp nodig te hebben. Ik ben eindelijk op weg naar de accepetatie van mijn handicap en de manier waarop mijn leven gelopen is. Het is een strijd van minstens 21 jaar geweest en ik ben er nog niet. Maar ik ben allang blij dat ik kan zeggen dat hij voor een groot deel gestreden is. Of het ooit helemaal klaar is? Waarschijnlijk niet, maar ik heb er vrede mee en kan leven. En de vragen aan het begin? Die negeer ik tegenwoordig. Ik heb alleen verantwoording tegenover mezelf af te leggen!

Blogannika

De knop omzetten

Lees voor met webReader

Door Cynthia van der Winden

Van jongs af aan heb ik meegedraaid in de normale ‘maatschappij’. De basis- en middelbare school heb ik gevolgd in het reguliere onderwijs. Dit heeft mij ver gebracht. Inmiddels heb ik een VWO-diploma op zak en zit ik in het derde jaar van het HBO. Ik ben heel blij dat ik zover ben gekomen en ik vraag me wel eens af of ik zo ver was gekomen als ik op speciaal onderwijs gezeten had. Maar dat is niet waar ik het in dit blog over wil hebben.

Het meedraaien in de ‘normale’ maatschappij heeft namelijk ook een minder positieve kant. Iedereen om je heen doet dingen anders, sneller en met minder moeite. Dit heeft er toe geleid dat ik altijd het gevoel heb gekregen dat ik me extra moest bewijzen om erbij te horen. Nu kom ik op een punt in mijn leven waar ik deze gedachten uit me hoofd moet zetten. Ik mag gewoon mezelf zijn en mijn eigen ding doen. Toch vind dit best moeilijk en ik zal uitleggen waarom.

In één van mijn vorige blogs heb ik geschreven dat ik tijdens mijn schoolperiode vrij eenzaam was. Er waren altijd wel een paar mensen met wie enigszins op kon schieten en het was ook niet zo dat ik helemaal geen vriendinnen had, maar toch voelde ik mij nooit volledig geaccepteerd. Als ik nu op deze periode terugkijk, heeft dit ertoe geleid dat ik het gevoel heb gekregen dat ik moet vechten om erbij te horen. Op ‘fouten’ die ik maak, zou ik harder afgerekend worden en dat maakte mijn kans op ‘meedoen’ kleiner. Tenminste dat was wat ik mezelf in mijn hoofd haalde. Diep vanbinnen was ik wel zeker van mezelf, maar het is mij in die periode nooit echt goed gelukt om dat ook uit te stralen naar mijn omgeving.

Nu ik stageloop en een goed sociaal netwerk heb, krijg ik keer op keer te horen dat deze onzekerheid nergens voor nodig is. Iedereen is blij met het werk dat ik aflever en ik krijg veel complimenten. Dus waar twijfel ik nog over? Ik mag het gewoon op mijn manier doen en mensen moeten mij accepteren nu maar zoals ik ben. Hoewel ik weet dat dit zo is, kost dat mij toch moeite. De knop heb ik wel omgezet, maar om het ook echt uit te stralen naar de buitenwereld is een tweede. Gelukkig zijn er heb ik mensen om mij heen die me hierbij helpen.

Toch merk ik dat het werkt. Voor anderen is het ook veel makkelijker als je gewoon achter je eigen manier van doen blijft staan. Het uitstralen van onzekerheid is niet alleen lastig voor jezelf. In de komende tijd wil ik hier nog meer aan gaan werken. Juist door zeker van mezelf te zijn, gaan mensen mijn kwaliteiten zien en dat kan veel opleveren. Dat is het belangrijkste voor mij om in mijn achterhoofd te houden. En wat de rest van de wereld van mij denkt, is dan totaal onbelangrijk!

Knop omzetten

Rijbewijs? Voorlopig niet!

Lees voor met webReader

Door: Annika Korving

Ik heb ondertussen al een paar keer examen gedaan voor mijn rijbewijs. Helaas heeft dat nog steeds niet als resultaat dat ik mijn rijbewijs daardoor bezit. Op zich helemaal geen probleem, maar het begint ondertussen wel heel vervelend te worden. Vooral omdat iedereen roept dat ik wel instaat ben om mijn rijbewijs te behalen. Alleen het CBR is het op dit moment nog niet met hun eens en wie weet hoelang het nog gaat duren. En op het moment weet ik niet of dat moment er ooit nog gaat komen. Ik twijfel heel erg daarover.

Afgelopen maandag mocht ik weer op, dit keer om voor de vierde keer examen te doen. Mijn instructeur moest ’s ochtends al met een andere leerling waardoor hij wist welke examinator er was. Daar was ik op zich niet ontevreden mee, ik had hem de eerste en tweede keer ook gehad. Dus ik wist hoe hij was, dacht ik. Toen ik binnen stapte herkende hij mij (geen goed teken) en hebben we even zitten lachen. Omdat ik de procedure al kende zijn we meteen gaan rijden. Maar achteraf gezien hadden we beter nog even kunnen kletsen over het examen.

Ik rij het liefst heel zelfstandig, mijn instructeur geeft zodra we gaan starten aan waar we naar toe gaan en dan mag ik zelf plannen hoe we daar terecht komen. Dat werkt voor mij perfect. Ik kan mezelf een stukje duidelijkheid geven en dat geeft een hoop rust in het rijden. Ik geloof niet dat ik snel een stukje ga rijden zonder dat ik weet waar naar toe. Het enigste wat misschien kan voorkomen is dat ik halverwege de route ernaar toe wijzig door een file of zo. Maar op de bonnefooi ergens naar toe rijden zal je mij niet snel zien doen, want daar heb ik moeite mee.

Maar het CBR verwacht dat je er tegen kunt dat de route niet bekend is, je moet er tegen kunnen dat het later veranderd. Daardoor ging het afgelopen maandag eigenlijk op het terrein al mis. Hij gaf niet aan waar we naar toe gingen en bij het volgende kruispunt stond ik zelfs al stil toen ik de opdracht pas kreeg. Door zijn manier van doen werd ik onzeker en blijkbaar heb ik hem dat niet duidelijk weten te krijgen. Ik ging daardoor meer op de auto zitten met kijken en reed rustiger dan nodig omdat ik op het laatste moment van rijrichting wou kunnen wisselen.

Hij begon me zelfs af te snauwen en toen ik de stop-opdracht deed kreeg ik heel venijnig te horen dat ik wel moest wegrijden zodra het kon. Dat had ik niet begrepen en daarom nam ik de beslissing om te wachten op instructies. Toen we even later op weg waren naar de snelweg veranderde hij een paar keer de kant waar we op zouden gaan. Nadat ik aangegeven had dat ik het niet meer snapte kreeg ik met een snauw de rijrichting te horen. Ik was boos dat hij niet wat begrip-voller was als AA-examinator en moest mijn woede binnen houden.

Daarnaast parkeerde de examinator mij in een situatie waarvan hij vond dat ik in staat moest zijn om hem op te lossen. Maar ik overzag de situatie niet meer en werd bang. Daardoor reed ik bijna in op de tunnelmuur, een ingreep. Toen had ik het echt niet meer, ik riep keihard verdomme en begon te janken. Hij zei dat ik gefocust moest blijven, en toen ben ik gaan snauwen. Ik ben naar het CBR gereden heb de auto stilgezet en gezegd dat hij maar met mijn instructeur moest gaan praten omdat ik niet meer voor reden vatbaar was. Dat begreep hij.

Toen kwam de tranen pas echt, ik was voor het eerst in mijn leven doodsbang achter het stuur. Bang om een ongeluk te maken en nog banger dat ik nooit in staat ben om te autorijden. Maar het bangst ben ik om met het CBR weer door die tunnel te moeten. Ik wil die gene van het CBR nooit meer zien en dat terwijl ik een uur daarvoor eigenlijk nog opgelucht was dat ik een bekend gezicht en een aardig iemand zag (dacht ik). Dit was gewoon zo’n enge situatie dat ik gewoon bang ben om de auto in te stappen om verder te lessen want wie weet krijg ik hem wel weer.

Dat dit een situatie is die niet kan blijven bestaan besef ik dondersgoed, maar ik weet even niet wat ik hier mee moet. Ik ben dan ook heel benieuwd hoe jullie, andere mensen met hersenletsel, jullie rijexamen hebben behaald? Hopelijk hebben jullie tips want die kan ik even goed gebruiken!

Autorijden

Tik Tak Tik Tak

Lees voor met webReader

Door Maaike Borst

Op een foto van mezelf zag ik een voorhoofdrimpel…
En over een half jaar word ik 30.
Tijd om na denken waar de tijd toch gebleven is.

Als ik me bedenk wat er allemaal gebeurd is de afgelopen jaren word ik weleens boos.
Waarom heeft het toch zolang geduurd voordat ik weer blij met mezelf was? Nou dat is simpel, ik heb gewoon niet de goede hulp gekregen.

Na de spoedoperatie werd tegen mijn ouders gezegd dat ze wel konden blijven, want ik zou zo wakker worden.
Dat duurde 5 dagen!

Ik was een puber toen het gebeurde. In je pubertijd ga je ontdekken wie je bent, wat je wilt en ontwikkel je jezelf. In die belangrijke tijd van je ontwikkeling zit bij mij een breuk.
Terwijl mijn leeftijdsgenoten zich wel ontwikkelde, was ik alleen maar bezig met overleven.

Maar waarom heeft het dan zo lang geduurd?
In het eerste revalidatiecentrum werd gekeken naar je motorische ontwikkeling.
Toen ik weer verkeersveilig was en weer logisch kon nadenken mocht ik naar huis.
In het tweede revalidatiecentrum werd gekeken naar wat mijn beperkingen en mogelijkheden waren. Er zijn daar heus wel gesprekken gevoerd met psychologen, maar dat was vooral gericht hoe ga je om met je beperkingen.

Toch bleef ik vast lopen in mijn eigen gedrag. Ik werd betutteld en gepamperd door iedereen.
Ik leerde niet zelf beslissingen maken en had een gedrag van een klein kind.
Ook werd er gedacht dat ik borderline had, vanwege mijn gedragsstoornis.
Ik had een heel laagzelfbeeld, depressief, stemmingswisselingen, impulsief, ongeremd, moeite met sociale contacten onderhouden (claimen, omdat ik bang was dat ik in de steek gelaten werd) en zelfdestructief gedrag (wat ik nu zie als een schreeuw om hulp).
Dus als ik hulp zocht was het of nah of borderline en daar had ik dus niet veel aan. En wat doe je dan? Gewoon doorgaan en maar blijven lachen naar de buitenwereld.

Mijn toenmalige vriend zei een keer tegen me:
“Jij denkt dat het normaal is dat je je zo voelt maar dat is echt niet zo.”
Ik was niet anders gewend dan me zo voelen dus voor mij was het inderdaad normaal.

Op zijn advies ben ik toch weer hulp gaan zoeken.
In eerste instantie ben ik opzoek gegaan naar een psycholoog die verstand had van nah.
Na een aantal gesprekken zei ze:
‘’Jij weet wel hoe je met je nah en beperkingen om moet gaan.
Nu moet je nog leren met jezelf om te gaan.’’

Van een opstandig kind werd ik daar een volwassen vrouw die leerde haar eigen beslissingen te maken en er achter te blijven staan.

228601_thumb_612x459

Van een onzeker meisje naar een jonge vrouw

Lees voor met webReader

Door Kimberley Tseng

Sinds mijn stap naar een coach is er heel veel met mij gebeurt. Twee jaar geleden was ik een onzeker meisje. Ik was klaar met mijn middelbare school, deed een deeltijdopleiding Natuurgeneeskunde en had een bijbaantje als PGB’er.

Natuurgeneeskunde leek het helemaal te zijn voor mij, maar ik werd alsmaar onzekerder en ik stopte in mijn laatste jaar met de opleiding. Ik twijfelde veel aan mezelf en ik wist niet wat mijn doel was voor de toekomst.

Sociale contacten had ik maar weinig. Ik vond het moeilijk om contact te leggen met de mensen die ik liefhad. Door mijn onzekerheid stootte ik vriendschappen juist af, maar dit had ik zelf niet in de gaten.

Bij mijn coach leerde ik veel over mezelf. Ze hield mij mijn spiegels voor en maakte mij hierdoor bewust van mijn eigen gedachten en acties. Ik kwam erachter dat ik, doordat ik het heel moeilijk vond om over mijn gevoel te praten, ook nooit naar de gevoelens van andere vroeg. Bij mijn leeftijdgenoten leidde dat tot oppervlakkige contacten en uiteindelijk het kwijtraken ervan. Ik had ook veel contact met vriendinnen die een stuk ouder waren dan ik. Die leken mij beter te begrijpen en ik voelde me veilig bij hen. Maar ook dit leidde tot lastige situaties. De vriendschap kwam maar vanaf één kant, ik vertelde mijn verhaal, maar vroeg nooit naar hun gevoelens. Ik dacht dan, misschien willen ze dat helemaal niet met mij delen. Zonder dat ik het doorhad claimde ik mezelf aan hen. Dit hadden zij door en namen dan bewust afstand. Het zou niet goed zijn als ik afhankelijk van hun werd. Niet voor hun, maar ook zeker niet voor mij.
Ook dit had ik niet in de gaten en ik snapte niet waarom de contacten minder werden.

Totdat ik groeide en mezelf leerde kennen. Ik zag opeens waarom de dingen gebeurde zoals ze gebeurde. Ik zag mijn oppervlakkigheid, werd bewust van het claimgedrag en ik leerde mijn verantwoordelijkheid te nemen. Ik leerde de negatieve gedachten de baas te zijn en over mijn gevoelens te praten. Hoe? Mijn coach bleef doorvragen, we bleven praten en ik werkte hard totdat ik mijn diepgewortelde emoties durfde te laten zien.

Het was zeker niet makkelijk om zo eerlijk naar mezelf te kijken. Het lijkt altijd zo simpel om de antwoorden buiten jezelf te zoeken en anderen te beschuldigen of te zeggen: ‘zo ben ik nou eenmaal’. Maar iedereen is verantwoordelijk voor zijn eigen geluk, dus ook ik. Dat vind ik het mooiste wat ik heb geleerd.

Nu, bijna twee jaar later, ben ik een jonge vrouw die veel zekerder is geworden van zichzelf. Ik leg gemakkelijker contact met de mensen om mij heen, bouw vriendschappen op en ik heb mijn toekomstperspectief gevonden in het schrijven. Ik durf beter te zeggen wat ik voel en mijn mening te uiten. Mijn doorzettingsvermogen en vechtlust voor het najagen van mijn dromen zijn teruggekomen. En ik ben veranderd van een onzeker meisje naar een jonge vrouw!

Happines is an inside job

De beste stap ooit!

Lees voor met webReader

Door Kimberley Tseng

In augustus 2012 heb ik de stap naar een coach gezet. Dit vond ik erg spannend. Wat kon ik verwachten? Hoe kon zij me van mijn onzekerheid afhelpen? Hoe gaat zo’n gesprek? Na even twijfelen heb ik het besluit genomen om een afspraak te maken. Dit was de beste keus die ik ooit heb gemaakt, waar ik nog iedere dag dankbaar voor ben.

Samen met Yo4coaching ging ik aan de slag. Maar onzekerheid is een groot begrip en kent vele zijtakken.
Tijdens de gesprekken bleek al snel dat ik het heel moeilijk vond om over mijn gevoel te praten. Ik deed alles vanuit mijn hoofd. Ik kon prima vertellen wat er feitelijk gebeurde, maar zodra er naar mijn gevoel werd gevraagd werd het stil. Heel lang dacht ik na over het antwoord, waardoor mijn gevoel bepaald werd door mijn ratio.
Ik vond het heel belangrijk wat andere mensen van mij vonden, belangrijker dan wat ik zelf vond.
De onzekerheid bracht angsten met zich mee. De angst om het niet perfect te doen, om te falen en ook was ik snel bang dat wat ik zei raar of stom was. Dit was een compensatie voor mijn lichamelijke beperking. Lichamelijk kon ik snel uit balans gebracht worden, maar geestelijk kon ik ervoor zorgen dat mensen mij niet raakten. Hierdoor hield ik alles in mijn hoofd. Mijn gevoelens zaten diep weggestopt in mijn buik, zodat ik ze niet zou laten zien.
Tijdens de gesprekken kon ik prima vertellen wat er feitelijk was gebeurd en hoe ik daarop had gereageerd kon ik ook nog wel onder woorden brengen. Maar als mijn coach doorvroeg naar wat ik op dat moment voelde, kwam er een knoop in mijn maag en werd ik stil.

Ondanks dat ik een grote vertrouwensband voelde naar mijn coach toe, liet ik ook haar mijn verdriet en boosheid niet zien. Totdat de veiligheid die ik voelde bij mijn coach zo groot was dat ik mijn masker stukje bij beetje durfde te laten zakken. Steeds makkelijker durfde ik mijn emoties te laten zien. Dit voelde alsof het ventiel werd losgedraaid van een onder grote druk staande band. Ik had lucht, ik kreeg de ruimte om alles te laten zien van wat ik zolang had weggestopt. Ik kon vrijuit praten, zonder dat mijn gevreesde angst uitkwam. Want er werd niet gezegd dat mijn gevoelens er niet mochten zijn, er werd naar me geluisterd en me verteld dat ook ik mijn emoties mag laten zien.
Van daaruit konden we echt aan de slag. Ik leerde mijn angsten kennen, ik leerde ze aan te kijken in plaats van ervoor weg te lopen, ik kreeg handvatten om mijn angsten te overwinnen en zo werd ik steeds zelfverzekerder.

Vanaf het moment dat ik de stap naar mijn coach heb gezet, heb ik een enorme persoonlijke groei mogen doormaken. Ik ben heel erg veranderd en er zijn allemaal mooie dingen op mijn pad gekomen.
Over zes weken, in mijn volgende blog, vertel ik jullie hier graag meer over.

Kimberley