Tagarchief: Ongeluk

Kalkarm

Lees voor met webReader

 

Enige tijd geleden meldde ik in een column op deze plek dat een marktkoopman zijn kraam ontmantelde terwijl ik langsliep: met een welgemikte klap met de hamer bèngggg sloeg hij een dwarsbalk klèèènggg van een onderstel af, klàààfff op mijn toch al danig ontregelde voet.
Ik heb daarbij eerlijk vermeld dat mijn reactie de gehele markt en een paar drukbezette terrassen stil kreeg. Overprikkeld (markt maakt herrie en is druk), NAH en verlies van impulscontrole geeft soms ongeremde reacties. En dat was het: ongeremd.

Maar nu die voet: na een paar weken hompelen, ben ik toch maar naar de huisarts gegaan (“jeetje”, aldus de huisarts) en die stuurde me door met een foto van de voet vast te stellen of er sprake was van een breuk of een andersoortige beschadiging.
Niet dus.
Maar wel een kalkarm skelet. Tja, je bent op leeftijd of niet! En bijna 63 is wel enigszins op leeftijd….
Weer een serie pillen erbij, die ik blijmoedig slik.

De markt mijd ik ( nooit meer twee doos/mangoos/voor twee euroos), terrassen niet.

Vergeven maar niet vergeten

Lees voor met webReader

Door Maaike Borst

Lang heb ik gevoeld dat het hersenletsel wat ik nu heb, mij is aangedaan.
Ik wist wel dat het een ongeluk was, maar ik gaf degene die mij aanreed de schuld.

Het was een zondagavond toen het gebeurde. Ik was met een groepje vrienden onderweg naar huis. Een vriend reed me aan.
Toen ik bijkwam uit coma was ik niet boos. Ik had dan ook totaal geen besef wat er aan de hand was.
Veel later kwam de woede pas.

Op vrienden moet je toch kunnen rekenen?
Het hele groepje waar ik mee omging heeft me keihard laten vallen maar daar later meer over.
De zus van “de dader” belde iedere dag naar mijn ouders om te vragen hoe het ging totdat ik uit coma kwam. Daarna hebben we niets meer van hen vernomen.

Ik heb weleens geprobeerd contact te zoeken om er achter te komen wat er gebeurd is.
Dan kwam het er op neer, dat het al zo lang geleden gebeurd is en ik het maar moet vergeten en verder gaan met mijn leven. Hij was ook verder gegaan met zijn leven.
We hebben later nog wel een gesprek gehad, maar toen vertelde hij vooral over wat het met zijn moeder had gedaan!
Alsof mij dat wat interesseerde. Mijn ouders en broers waren mij bijna kwijt. Mijn leven was verknald en dat was zijn schuld!

Juist door die reactie werd ik nog bozer en werd mijn woede gevoed.
Als mensen die kon hem ook op hyves hadden, ontvriendde ik ze.
Want hoe kon je nou bevriend met iemand zijn die mij dit heeft aangedaan.
Als ik hem tegenkwam bedacht ik allemaal dingen hoe ik hem pijn kon doen en laten voelen wat ik nu heb. Lijden moest hij de rest van zijn leven net als ik!!

De jaren verstreken ik begon beter in mijn vel te zitten en was steeds minder met hem bezig. Mensen die hem op facebook hadden bleven ook mijn “vrienden”.

Laatst zat ik dokter Phill te kijken en dat was een aflevering over vergeven.
Hij stelde de volgende vraag.
Ben je er nog dagelijks mee bezig?
Als je aan hem denkt voel je dan dat de woede?
En overheerst de woede je leven nog?
Ik antwoordde nee op al deze vragen.

Vrienden met hem worden of het groeten doe ik niet.
Maar ik heb het hem dus vergeven.
Maar vergeten zal ik het nooit!

vergetenvergeven

Tik Tak Tik Tak

Lees voor met webReader

Door Maaike Borst

Op een foto van mezelf zag ik een voorhoofdrimpel…
En over een half jaar word ik 30.
Tijd om na denken waar de tijd toch gebleven is.

Als ik me bedenk wat er allemaal gebeurd is de afgelopen jaren word ik weleens boos.
Waarom heeft het toch zolang geduurd voordat ik weer blij met mezelf was? Nou dat is simpel, ik heb gewoon niet de goede hulp gekregen.

Na de spoedoperatie werd tegen mijn ouders gezegd dat ze wel konden blijven, want ik zou zo wakker worden.
Dat duurde 5 dagen!

Ik was een puber toen het gebeurde. In je pubertijd ga je ontdekken wie je bent, wat je wilt en ontwikkel je jezelf. In die belangrijke tijd van je ontwikkeling zit bij mij een breuk.
Terwijl mijn leeftijdsgenoten zich wel ontwikkelde, was ik alleen maar bezig met overleven.

Maar waarom heeft het dan zo lang geduurd?
In het eerste revalidatiecentrum werd gekeken naar je motorische ontwikkeling.
Toen ik weer verkeersveilig was en weer logisch kon nadenken mocht ik naar huis.
In het tweede revalidatiecentrum werd gekeken naar wat mijn beperkingen en mogelijkheden waren. Er zijn daar heus wel gesprekken gevoerd met psychologen, maar dat was vooral gericht hoe ga je om met je beperkingen.

Toch bleef ik vast lopen in mijn eigen gedrag. Ik werd betutteld en gepamperd door iedereen.
Ik leerde niet zelf beslissingen maken en had een gedrag van een klein kind.
Ook werd er gedacht dat ik borderline had, vanwege mijn gedragsstoornis.
Ik had een heel laagzelfbeeld, depressief, stemmingswisselingen, impulsief, ongeremd, moeite met sociale contacten onderhouden (claimen, omdat ik bang was dat ik in de steek gelaten werd) en zelfdestructief gedrag (wat ik nu zie als een schreeuw om hulp).
Dus als ik hulp zocht was het of nah of borderline en daar had ik dus niet veel aan. En wat doe je dan? Gewoon doorgaan en maar blijven lachen naar de buitenwereld.

Mijn toenmalige vriend zei een keer tegen me:
“Jij denkt dat het normaal is dat je je zo voelt maar dat is echt niet zo.”
Ik was niet anders gewend dan me zo voelen dus voor mij was het inderdaad normaal.

Op zijn advies ben ik toch weer hulp gaan zoeken.
In eerste instantie ben ik opzoek gegaan naar een psycholoog die verstand had van nah.
Na een aantal gesprekken zei ze:
‘’Jij weet wel hoe je met je nah en beperkingen om moet gaan.
Nu moet je nog leren met jezelf om te gaan.’’

Van een opstandig kind werd ik daar een volwassen vrouw die leerde haar eigen beslissingen te maken en er achter te blijven staan.

228601_thumb_612x459

7 jaar

Lees voor met webReader

Door Lindsay Pelt

Afgelopen 18 september was het alweer 7 jaar geleden dat mijn leven veranderde. En dat van de mensen om mij heen. Ieder jaar sta ik er op 18 september even bij stil. Ik zie deze datum niet als nieuwe verjaardag o.i.d., maar vind het prettig om even bewust bezig te zijn met wat er allemaal gebeurd is sinds het ongeluk en specifiek het afgelopen jaar.

Op sommige momenten voelt die vakantie in 2007 en het “hernieuwd wakker worden” als de dag van gisteren. Die angst, de onzekerheid en hulpeloosheid van toen kan ik me nog zó goed indenken.
Op andere momenten lijkt het weer alsof ik nooit een ander leven heb gehad, dan het leven met beperkingen wat ik nu heb.

Het is raar dat het leven door is gegaan. Ik wilde namelijk toentertijd dat het stopte. Of dat ik op zijn minst de tijd terug kon draaien. Ik wilde dit nieuwe leven niet. Had er niet om gevraagd en wist niet wat ik ermee moest. Maar ik had niets te willen. Het leven ging door en ik moest door. En dat is gelukt. Na veel vechten, vallen en opstaan kan ik nu zeggen dat ik blij ben dat ook mijn leven doorging.

Mijn 7e na-het- ongeluk-jaar was een heftig jaar. Ik werd zwanger en tegelijkertijd werd mijn zus opgenomen in het ziekenhuis, omdat een dubbele longtransplantatie voor haar nodig is om te kunnen (over)leven. Een jaar vol leven en dood. Een levend wezentje wat in mijn buik groeide en een zus die ligt te vechten om te overleven/niet dood te gaan. Heel dubbel.

Gelukkig is dit 7e na-het-ongeluk-jaar anderhalve week geleden ten einde gekomen.
Mijn grootste les dit jaar? Soms is het leven ronduit k*t en kl*te. Mijn zus ligt nog steeds in het ziekenhuis te wachten…
Maar soms is het leven ook verschrikkelijk mooi, want afgelopen juli heb ik met de liefde van mijn leven een prachtige dochter gekregen!

Op naar een mooi (en hopelijk minder heftig) 8e na-het-ongeluk-jaar!

7, arabic numeral

 

Acceptatie? Nooit!

Lees voor met webReader

Door Lindsay Pelt

Acceptatie is een hot item hier op Brainstormt; meerdere bloggers hebben er eens over geschreven. Deze blogs lieten me nadenken over mijn kijk op acceptatie. Na een aantal dagen ermee in mijn hoofd rond te hebben gelopen, besloot ik ’t op papier te zetten.

Toen de kruitdampen rondom het ongeluk opgetrokken waren en ik steeds meer het besef kreeg van hetgeen er was gebeurd was en de gevolgen daarvan, begon het hele proces:
Waarom ik? Waarom moest mij dit overkomen? Waarom in Griekenland met alle taal- en cultuurverschillen? Waarom ben ik de enige die er wat aan overgehouden heeft? Terwijl ik slechts bij iemand anders achterop zat. Waarom hadden de bestuurders niets en ik alles?
Was het mijn lot?
Was het karma?
Was het toeval?
Heeft God/Allah/wie dan ook het zo gewild voor mij?
Was ik in een vorig leven een slecht persoon en word ik daarom nu gestraft?
Was het “gewoon” pech en was ik op de verkeerde tijd op de verkeerde plek?
Een heleboel vragen, maar ik had geen antwoorden. Dus ging ik daar hard naar op zoek. Ik was er namelijk van overtuigd dat, wanneer ik antwoord kreeg op mijn vragen, ik dan alles zou kunnen begrijpen en accepteren. Accepteren van het ongeluk en de gevolgen werd mijn missie. Ik dacht dat ik pas gelukkig was wanneer ik alles geaccepteerd had. Ik accepteer, dus ik leef. Zoiets.

De zoektocht bleek moeilijker dan ik dacht. Hoe moet je accepteren dat je eerst “alles” kunt en daarna “niets” meer? Accepteren voelde als goedvinden. Alsof het geen enkel probleem is wat mij overkomen is. No big deal. Gebeurd is gebeurd. Geen gezeur & geen ellende, maar accepteren en doorgaan.

Zo modderde ik wat aan, tot mijn toenmalige psycholoog tegen mij zei dat ik het helemaal niet hoefde te accepteren. Dat zoiets niet eens volledig mogelijk was.
Dat was zo’n opluchting. Ik staakte mijn zoektocht naar acceptatie. En toen was ik gelukkig! The end. Grapje, want zo werkt het helaas niet.

Beperkingen en rotmomenten zijn er nog steeds. En zullen niet verdwijnen.
Rechtszaken lopen nog. En zorgen voor veel frustraties.
Er is nog genoeg pijn, angst en verdriet. Op sommige dagen gaat het beter dan anderen.
Maar ik ben ook blij en dankbaar dat ik er nog ben.
Over het algemeen heb ik het een plekje gegeven. Na bijna zeven jaar overheerst het ongeluk mijn leven niet meer. Maar accepteren? Dat nooit!

filosoof

Fijne vakantie!

Lees voor met webReader

Door Lindsay Pelt

Mijn eerste vakantie naar Griekenland was leuk. Ik ging samen met een vriendin voor het eerst op vakantie zonder mijn ouders. Ook was het mijn eerste vliegvakantie. We gingen naar Kreta. Het waren 8 geweldige dagen en smaakte naar meer.
Daarom vertrok ik een paar jaar later wederom naar Griekenland. Met een andere vriendin en naar een ander eiland: Rhodos.
Helaas was deze vakantie een stuk minder leuk, doordat we aangereden werden tijdens een scooterritje. De uitkomst hiervan is inmiddels bekend…

Ineens vond ik Griekenland een stuk minder leuk. Wat ook meespeelde is dat ik me de laatste dagen in het ziekenhuis in Athene heel onveilig heb gevoeld (dankzij twee zusters die letterlijk hebben geprobeerd om mijn neussonde vast te naaien aan mijn neustussenschotje. Au!).

Ook in de maanden erna verloor Griekenland steeds meer punten. Het ligt weliswaar in Europa, maar het is zo’n compleet ander land. Allereerst de taal. Die spreek en versta ik niet. Dus je kunt ook niet even naar Griekenland bellen om wat te vragen/regelen. Bovendien heerst er een andere cultuur en laat ik maar niets zeggen over de bureaucratie daar…. Last but no least, wat ook niet meehielp was dat Griekenland de afgelopen jaren veelvuldig negatief in het nieuws kwam.

Het gevolg was dat ik iedereen die op vakantie ging naar Griekenland of niet negatief was over Griekenland, voor gek verklaarde. Ik bedoel…. In mijn ogen was je gek wanneer je daarheen ging of niet negatief was over het land. En dat zei ik ook. Of, een andere favoriet: “Oh, je gaat naar Griekenland? Mooi! Neem je gelijk ff een bom voor me mee?!” Griekenland was verschrikkelijk en iedereen moest en zou het weten.

Totdat ik zelf de behoefte kreeg terug te gaan naar Athene. Niet om mijn beeld over Griekenland op te vijzelen, maar om te kijken waar ik gelegen heb. Want zoveel wist ik er niet meer van.
Samen met mijn moeder ging ik naar Athene. Naar de stad waar mijn ouders en Chris 4 weken bivakkeerden en waar ik uiteindelijk wakker geworden ben. Mijn Nederlandse advocaat regelde een afspraak met mijn Griekse advocaat in Athene en ik ontmoette twee van “mijn zusters” in het ziekenhuis waar ik lag (niet die zusters van het naai-incident hoor!). Het was niet alleen maar “ongeluk” wat er speelde, maar we hadden ook genoeg tijd om de stad te verkennen. Door die paar dagen vielen er voor mij een hoop puzzelstukjes op mijn plaats en zag ik ook mooie kanten van Griekenland. Ik kan me zelfs indenken dat ik ooit weer op vakantie ga naar Griekenland. Iets wat ik daarvoor never nooit niet zou doen of zelfs maar had durven denken! Waar een paar dagen Griekenland wel niet goed voor was ;-).

Fijne zomer!

En mocht je op vakantie gaan naar Griekenland: ik wens je een hele fijne vakantie toe (kijk je wel uit met scooters ;-))!

griekenland