Tagarchief: Maaike Borst

Vergeven maar niet vergeten

Lees voor met webReader

Door Maaike Borst

Lang heb ik gevoeld dat het hersenletsel wat ik nu heb, mij is aangedaan.
Ik wist wel dat het een ongeluk was, maar ik gaf degene die mij aanreed de schuld.

Het was een zondagavond toen het gebeurde. Ik was met een groepje vrienden onderweg naar huis. Een vriend reed me aan.
Toen ik bijkwam uit coma was ik niet boos. Ik had dan ook totaal geen besef wat er aan de hand was.
Veel later kwam de woede pas.

Op vrienden moet je toch kunnen rekenen?
Het hele groepje waar ik mee omging heeft me keihard laten vallen maar daar later meer over.
De zus van “de dader” belde iedere dag naar mijn ouders om te vragen hoe het ging totdat ik uit coma kwam. Daarna hebben we niets meer van hen vernomen.

Ik heb weleens geprobeerd contact te zoeken om er achter te komen wat er gebeurd is.
Dan kwam het er op neer, dat het al zo lang geleden gebeurd is en ik het maar moet vergeten en verder gaan met mijn leven. Hij was ook verder gegaan met zijn leven.
We hebben later nog wel een gesprek gehad, maar toen vertelde hij vooral over wat het met zijn moeder had gedaan!
Alsof mij dat wat interesseerde. Mijn ouders en broers waren mij bijna kwijt. Mijn leven was verknald en dat was zijn schuld!

Juist door die reactie werd ik nog bozer en werd mijn woede gevoed.
Als mensen die kon hem ook op hyves hadden, ontvriendde ik ze.
Want hoe kon je nou bevriend met iemand zijn die mij dit heeft aangedaan.
Als ik hem tegenkwam bedacht ik allemaal dingen hoe ik hem pijn kon doen en laten voelen wat ik nu heb. Lijden moest hij de rest van zijn leven net als ik!!

De jaren verstreken ik begon beter in mijn vel te zitten en was steeds minder met hem bezig. Mensen die hem op facebook hadden bleven ook mijn “vrienden”.

Laatst zat ik dokter Phill te kijken en dat was een aflevering over vergeven.
Hij stelde de volgende vraag.
Ben je er nog dagelijks mee bezig?
Als je aan hem denkt voel je dan dat de woede?
En overheerst de woede je leven nog?
Ik antwoordde nee op al deze vragen.

Vrienden met hem worden of het groeten doe ik niet.
Maar ik heb het hem dus vergeven.
Maar vergeten zal ik het nooit!

vergetenvergeven

Google liet me schrikken!

Lees voor met webReader

Door Maaike Borst

Eén van mijn eerste blogs ging over acceptie en niet meer bezig zijn met het feit dat ik NAH heb.
Helaas heeft dit het afgelopen jaar heel veel door mijn hoofd gespookt.
Hoe dat kwam?

Om te kijken hoe goed mijn facebookpagina beveiligd was, ging ik mezelf maar eens googlen.
Toen zag ik dat er een rechtszaak van mij gewoon online stond.

Mijn zorgverzekering had een rechtszaak aanspannen tegen de tegenpartij, omdat zij bepaalde medische kosten niet wilde vergoeden.
Mijn hele hebben en houden stond online.

Persoonlijke gegevens zoals naam, geboortedatum etc, maar ook het traject wat ik doorlopen had.
Waarom ik moest revalideren, wat mijn klachten waren en bij welke psychologen ik ben geweest enz. enz.

Daar word ik zo verschrikkelijk boos om!

1 omdat het online stond en iedereen het zomaar kon lezen.
2 ik moest gelijk weer denken aan alles wat fout is gegaan.

Ik heb contact opgenomen met de rechtbank en die waren er zelf gelukkig ook van geschrokken, dus hebben ze het zo snel mogelijk verwijderd (na heel wat telefoontjes en mailtjes was het na een paar maanden verwijderd). Maar het heeft er wel ruim vier jaar opgestaan.

Als iets op het internet staat kun je het altijd terug vinden, dat blijkt maar weer.

Want een jaar geleden stond hetzelfde verhaal van mij op een andere website.
Die site is voor studenten, zodat ze dingen kunnen nazoeken wat betreft uitspraken van de rechtbank.
Daar hebben ze het verhaal dus overgenomen en op hun site gezet.

Ruim een jaar heb ik geprobeerd contact te zoeken met de beheerder van deze website.
Gebeld, gemaild, maar geen gehoor.
Het google vergeet mij register benaderd. Zij waren niet gemachtigd om dit te doen.
De ombudsman gebeld en die zei dat ik een advocaat erop moest zetten.
Nadat mijn advocaat een aangetekende brief had verstuurd (na drie gewone ervoor) is het dan eindelijk van het internet gehaald.
Geen excuus, brief of enige reactie gehad van die site.

Nu is het gelukkig er dus weer afgehaald, maar ik zal zeker af en toe mezelf googlen om te kijken.
Als er eenmaal iets op internet staat, staat het er voor altijd erop.

Als iemand het nu wil zoeken zullen ze er vast wel achter komen, maar het gelukkig niet meer het eerste wat je ziet als je mijn naam intypt bij google.

privacy

Feyenoord…

Lees voor met webReader

Door Maaike Borst

Al heel wat jaartjes ga ik naar elke thuiswedstrijd van Feyenoord. Daar krijg ik heel veel prikkels. In de loop der jaren merk ik dat ik echt heb geleerd om met al die prikkels om te gaan.

De eerste keren dat ik ging was echt heel erg vermoeiend. Al die mensen, indrukken,
geluiden en de spanning. Zodra we op de snelweg zaten sliep ik al in de auto. De dag erna moest ik ook vrijhouden.
Ik was na een tijd gewend aan de prikkels en hoefde de volgende dag geen vrij meer te nemen. Wel deed ik het weekend rustig aan als we moesten voetballen.

Op een gegeven moment kon ik de dag ervoor ook wel gaan stappen of naar een verjaardag ofzo. Zondagavond had ik wel geen puf meer om te koken of wat te doen, maar daar hield ik rekening mee. En ik sliep niet meer in de auto.

Nu ga ik ook weleens voor de wedstrijd naar een verjaardag of ga ik de stad nog ergens een kroeg in voor de wedstrijd.

Ik had me aangeleerd om voor de wedstrijd gewoon lekker om me heen te kijken enz.
Tijdens de wedstrijd gewoon ogen op het veld en dan vooral de bal. Mensen om je heen, maar gewoon laten praten en doen en niet naar luisteren. Eigenlijk zet ik altijd een denkbeeldige stulp om me heen die de prikkels tegenhoudt.

Het parkeren was een drama, dus besloten we het laatste gedeelte voortaan met de tram te doen.

Nog meer prikkels, dacht ik!!!

Maar dat valt gelukkig mee, want ik ben een uur eerder thuis. In de tram is het even druk, maar ik kan altijd wel lachen en vrolijk worden om mensen te kijken en hun analyse te horen van de wedstrijd.

Begin van dit seizoen zat ik in het invalidevak, wegens mijn enkel. Dat scheelde een hoop prikkels. Het vak waar ik in zat was een stuk rustiger. We gingen er eerder heen en later weg, dus ik had ook minder last van de mensenmassa. En had ‘s avonds puf om eten te koken.

Maar wat ben ik toch blij dat ik weer in mijn eigen vak zit!
Mijn onzichtbare denkbeeldig stulpje gaat gewoon weer mee…

64934

Prikkels en multitasken

Lees voor met webReader

Door Maaike Borst

We leven in een tijdperk met veel prikkels. Om ons heen is er veelal drukte en dus veel prikkels.

In de meeste winkels staat er muziek aan. De meeste mensen zullen het misschien niet horen. Maar ik word er snel door afgeleid.
In de supermarkt of kledingzaak heb ik er nooit zo veel last van.
Ga ik naar een andere winkel zoals een reisbureau of telefoonwinkel, waar je een gesprek hebt met de medewerker, dan heb ik er wel last van.
Ik moet me echt inspannen om me op het gesprek te concentreren, wat weer extra energie kost.

De radio staat bijna altijd aan bij mij. Ik weet dat het veel energie kost, maar ik houd toch ook weer niet van de stilte om me heen.
Als ik aan het koken ben of schoonmaken staat het volume meestal wel harder.
Toch ben ik blij als ik klaar ben dat de muziek uitkan.
Zo viel het me pas op dat mijn tv in de avond veel zachter staat dan in de ochtend, omdat mijn hoofd dan al “vol” zit.

Vrouwen kunnen multitasken…

Ik dus totaal niet!
Als ik bijvoorbeeld eten ga koken zorg ik eerst dat alles klaar staat en gesneden is, voordat ik het eten op het gas zet.
Een boodschappenlijstje maken, terwijl ik aan het praten ben, geen goed idee.
En ga zo maar door.

We leven ook in een tijdperk dat iedereen altijd bereikbaar is en moet zijn.
Maar dat is lastig als je niet kan multitasken.

Als ik een app/chat berichtje of telefoontje krijg, kan ik eigenlijk gelijk wel de tv op pauze zetten, want ik kan het tv programma gewoon echt niet volgen, omdat ik met mijn telefoon bezig ben. Op zich niet zo’n groot probleem, behalve dan dat de gesprekken soms helemaal nergens over gaan. Appen vind ik handig als je snel wat wilt vertellen of vragen. Niet om hele gesprekken te voeren, dan bel ik liever. Maar met sommige mensen heb je eigenlijk alleen digitaal contact.
Dat vind ik zo zonde van mijn energie eigenlijk. Want terwijl ik ‘een nutteloos’ gesprek voer kan ik niets anders doen. Ik heb die contacten laten verwateren door geen hele gesprekken meer over de app te voeren.
En als ik eerlijk ben.

Ik mis er niks aan..

fokjeritsma-multitasken-is-een-computerterm-geen-mensenterm

Tik Tak Tik Tak

Lees voor met webReader

Door Maaike Borst

Op een foto van mezelf zag ik een voorhoofdrimpel…
En over een half jaar word ik 30.
Tijd om na denken waar de tijd toch gebleven is.

Als ik me bedenk wat er allemaal gebeurd is de afgelopen jaren word ik weleens boos.
Waarom heeft het toch zolang geduurd voordat ik weer blij met mezelf was? Nou dat is simpel, ik heb gewoon niet de goede hulp gekregen.

Na de spoedoperatie werd tegen mijn ouders gezegd dat ze wel konden blijven, want ik zou zo wakker worden.
Dat duurde 5 dagen!

Ik was een puber toen het gebeurde. In je pubertijd ga je ontdekken wie je bent, wat je wilt en ontwikkel je jezelf. In die belangrijke tijd van je ontwikkeling zit bij mij een breuk.
Terwijl mijn leeftijdsgenoten zich wel ontwikkelde, was ik alleen maar bezig met overleven.

Maar waarom heeft het dan zo lang geduurd?
In het eerste revalidatiecentrum werd gekeken naar je motorische ontwikkeling.
Toen ik weer verkeersveilig was en weer logisch kon nadenken mocht ik naar huis.
In het tweede revalidatiecentrum werd gekeken naar wat mijn beperkingen en mogelijkheden waren. Er zijn daar heus wel gesprekken gevoerd met psychologen, maar dat was vooral gericht hoe ga je om met je beperkingen.

Toch bleef ik vast lopen in mijn eigen gedrag. Ik werd betutteld en gepamperd door iedereen.
Ik leerde niet zelf beslissingen maken en had een gedrag van een klein kind.
Ook werd er gedacht dat ik borderline had, vanwege mijn gedragsstoornis.
Ik had een heel laagzelfbeeld, depressief, stemmingswisselingen, impulsief, ongeremd, moeite met sociale contacten onderhouden (claimen, omdat ik bang was dat ik in de steek gelaten werd) en zelfdestructief gedrag (wat ik nu zie als een schreeuw om hulp).
Dus als ik hulp zocht was het of nah of borderline en daar had ik dus niet veel aan. En wat doe je dan? Gewoon doorgaan en maar blijven lachen naar de buitenwereld.

Mijn toenmalige vriend zei een keer tegen me:
“Jij denkt dat het normaal is dat je je zo voelt maar dat is echt niet zo.”
Ik was niet anders gewend dan me zo voelen dus voor mij was het inderdaad normaal.

Op zijn advies ben ik toch weer hulp gaan zoeken.
In eerste instantie ben ik opzoek gegaan naar een psycholoog die verstand had van nah.
Na een aantal gesprekken zei ze:
‘’Jij weet wel hoe je met je nah en beperkingen om moet gaan.
Nu moet je nog leren met jezelf om te gaan.’’

Van een opstandig kind werd ik daar een volwassen vrouw die leerde haar eigen beslissingen te maken en er achter te blijven staan.

228601_thumb_612x459

De verdediging in

Lees voor met webReader

Door Maaike Borst

Toen ik thuis zat met mijn gebroken enkel kreeg ik van de buurvrouw de vraag hoe ik dat nu deed met de salon en mijn inkomsten.
Dat vind ik zo lastig, want ik ga en wil er niet over liegen, maar ik wil ook niet vertellen hoe het zit. Ik krijg dan namelijk het gevoel dat ik mij moet verdedigen. Toen ik vertelde dat ik een Wajong had vroeg ze er verder niet naar.

Maar soms in andere situatie vragen mensen wel door. Ze kunnen best brutaal vragen stellen, bijvoorbeeld waar ik mijn vaste lasten van betaal, omdat ik net begonnen ben met mijn eigen schoonheidssalon. Dan vertel ik dat ik gedeeltelijk arbeidsongeschikt ben door een ongeluk wat ik heb gehad. En je ziet ze vaak even scannen opzoek naar iets wat je kan zien. Op zulke momenten denk ik weleens had ik mijn scheve bekkie (had ik in het begin door verlamming) nog maar, dan konden mensen het zien. Ik ga me dan altijd een beetje verdedigen.

Dan komt de volgende vraag. Maar dit is een koophuis toch?
Ja dit is ook koophuis en ik woon alleen.

Omdat ik arbeidsongeschikt ben geraakt door een tegenpartij heb ik een schadevergoeding gekregen waar ik mijn vaste lasten van betaal.
Dan kunnen mensen serieus tegen me zeggen:
Zo dat is de moeite waard.
Ik denk dat ik me ook maar laat aanrijden.
Jij bent daar goed mee weg gekomen.

Wat die mensen niet snappen en zien is dat ik heel erg hard heb moeten vechten om dit te bereiken.
Ze zien niet dat ik na een behandeling even ga liggen of dat ik soms niet naar een verjaardag kan omdat dit te vermoeiend is. Als ik onverwachts mee word gevraagd naar iets dat ik dan nee moet zeggen, omdat ik er geen rekening mee had gehouden en het onverwachts is, dus als ik ga ik daar zeker een week last van heb. En ja het is fijn dat ik dat geld heb gekregen, maar ik moet er wel heel mijn leven mee doen. Het is geen loterij die ik heb gewonnen. Door dat geld kan ik modaal leven. En ja ik heb het niet slecht, maar ik heb ook veel moeten opgeven. En als ze dat niet (willen) snappen, jammer dan!

Dit is zo’n stukje van mijn leven wat anderen eigenlijk niet veel aangaat. Dus de ene keer lul ik er om heen en soms probeer ik het uit te leggen. Maar ik heb dan altijd het gevoel en de behoefte om te verdedigen.

Nieuw is eng

Lees voor met webReader

Door Maaike Borst

Ik droom ervan om een paar mooie en verre reizen te maken, naar Afrika, IJsland, Zuid Amerika.
Maar ik ben nog nooit alleen op vakantie geweest. Waarom niet?
Omdat dat een verandering en nieuw is en dat vind ik eng.

Omdat alles nieuw is maak ik me altijd heel druk en verzin zoveel mogelijk scenario’s in mijn hoofd zodat ik overal rekening mee kan houden, maar het loopt nooit zoals ik het in mijn hoofd had.
Daarbij ben ik altijd sneller moe en daardoor emotioneel als er nieuwe of spannende dingen gebeuren.

Ik had al een beetje gekeken op internet naar een paar reizen, maar de reizen waar ik naar keek waren verre reizen en lange drukke reizen. Ik ben het zo gewend om te slapen tussen de middag dat het voor mij hetzelfde als eten is. Dus had ik er helemaal niet aan gedacht dat ik daar rekening mee moet houden op vakantie.
Sowieso is het allemaal heel erg vermoeiend voor mij. En ik heb geen zin om uit te leggen waarom mijn energielevel laag is.
Op vakantie wil ik gewoon even Maaike zijn.
Ik wil gewoon oppervlakkige praatjes over werk, hobby’s en het weer.
En ik wil ook niet dat mensen denken dat ik lui ben als ik middags ga slapen. Als ik het niet doe word ik toch sneller geïrriteerd en dat is ook niet echt bevorderlijk voor de gezellige sfeer.

Maar er zit een verschil tussen een verre reis en vakantie.
En ik wil op vakantie dus ik heb het kleiner gemaakt voor mezelf.
In plaats van 21 dagen kan je ook acht dagen op vakantie, en het hoeft niet buiten Europa.
Ik ben (uiteraard na een hoop uitgestel en een schop onder mijn kont) naar het reisbureau gegaan.

Daar kwamen ze met een cruise door Kroatië. Lekker luieren, een duidelijke dagindeling en leuke excursies. Niet cruise a la cocktails jurkjes, maar een kleine boot met max. 35 personen.
Ideaal.
En ik heb geboekt!
Ik durf en doe het gewoon. Al is het voor mij een grote stap.

Helaas kan ik in mijn volgende blog jullie niet vertellen hoe het allemaal bevallen is, want ik heb mijn enkel gebroken en mag deze nog twaalf weken niet belasten. Dus ik heb mijn vakantie af moeten zeggen.
Misschien dat ik van het najaar alsnog op vakantie ga, dus ik zal jullie heus wel een keer vertellen dat het meegevallen is!

378x200xMalediven_-_Male-h200b378x10y122.jpg.pagespeed.ic.KQrXx0IFPi

Misschien ben ik toch niet zo flexibel…

Lees voor met webReader

Door Maaike Borst

Het is over het algemeen bekend dat mensen met hersenletsel niet zo flexibel zijn.
Over het algemeen ben ik best flexibel, vind ik zelf.
Belt iemand dat het een uurtje later wordt dan is dit geen probleem.

Maar blijkbaar ben ik dus niet zo flexibel als ik moe ben. Ik had een drukke week en weekend achter de rug.
Vrijdag had ik een cursus op school, waardoor ik niet kon uitrusten tussen de middag. Oké, je ligt zelf dan ook wel in de behandelstoel, maar dan ben ik toch vooral aan het opletten wat er gebeurt en hoe het aanvoelt.
Zaterdag naar de vakbeurs geweest in de jaarbeurs Utrecht. Dat is dus helemaal druk met veel prikkels.

De klok ging een uur vooruit en die zondag stond ik weer op tijd naast mijn bed om naar Feyenoord te gaan. In het begin kostte me dit heel veel energie, maar ik krijg er ook veel energie en plezier voor terug. Het lukt me meestal wel om me een beetje af te sluiten.

Mijn vader zou na de voetbal met mij mee naar huis komen en mijn moeder kwam ook naar me toe.
Ze zouden eten meenemen wat we in de oven konden schuiven.
Mijn vader zou uitzoeken hoe mijn nieuwe oven werkt en ondertussen zou ik mijn moeder een korte behandeling geven.

Mijn moeder belde dat ze later kwam.
Geen probleem.
Mijn vader ging alleen naar huis en zou later komen.
Oké, even aanpassen, maar nog niks aan de hand.

Mijn moeder ging kijken hoe de oven werkte, terwijl ik boven alles ging klaar zetten.
Ze kwam er ook niet uit.
Ondertussen werd ik al behoorlijk chagrijnig, omdat dit toch niet volgens mijn planning ging.

Toen mijn moeder voorstelde om het eten, maar bij hen in de oven te doen en daar te gaan eten brak de pleuris uit!
Mijn planning liep al in de soep en dan ook nog eens ergens anders heen gaan en later thuis zijn dat ging me te ver!
Elke vezel in mijn lijf riep:
STOP TOT HIER EN NIET VERDER!!!
Dan haal ik wel wat te eten, maar ik eet thuis, kijk voetbal, vouw de was op en ga naar bed.
Maar ik ga mijn huis niet meer uit!

Gelukkig is het allemaal goed gekomen en hebben we bij mij thuis gegeten en was het nog wel gezellig. Die avond ben ik dan ook om half 8 naar bed gegaan. De was en voetbal heb ik gelaten voor wat het is.

Voor de omgeving is het ook lastig, want die krijgen dan de volle laag terwijl ze er niets aan kunnen doen.

flexibel

UWV, wat wil je nou?

Lees voor met webReader

Door Maaike Borst

Toen ik de brief opende van het UWV was ik niet op mijn hoede.
Normaal als er post van het UWV komt ga ik er even goed voor zitten want het betekend niet altijd iets goeds. In de brief stond dat ik tijdelijke gekort zou worden als ik niet een gegronde reden had waarom ik niet gereageerd had op de brief van begin dit jaar.

In die brief die ik eerder dit jaar kreeg, werd namelijk gevraagd naar mijn inkomsten als zelfstandige zodat ik gekort kon worden. Deze brief had ik toen voorgelegd aan mijn job coach en omdat er afspraken over gemaakt waren met het UWV, een arbeidsdeskundige en mijn jobcoach hoefde ik niet te reageren.

Toen ik het UWV belde om uit te leggen waarom ik niet gereageerd had werd er nogal naar op gereageerd. Ik vertelde hen dat er afspraken waren gemaakt met de job coach en arbeidsdeskundige over mijn inkomsten.
De constatering is dat ongeveer 3 jaar nadat een bedrijf is opgestart, er winst gemaakt wordt. Dus met de arbeidsdeskundige, jobcoach het UWV werd afgesproken dat er het eerste jaar nog niets zou veranderen aan mijn uitkering.

Zegt die man doodleuk aan de telefoon:“maar mevrouwtje uw arbeidsdeskundige en job coach kunnen dit wel tegen u zeggen maar die gaan daar helemaal niet over.”
Ik moest mijn inkomsten van hen invullen en aan hen doorgeven en zou dan naar alle waarschijnlijkheid wel gekort worden op mijn Wajong uitkering.

Daar kan ik zo boos en verdrietig om worden.
Wat heeft het voor nut om afspraken te maken de jobcoach en arbeidsdeskundige als daar toch niet naar geluisterd wordt???
Daarbij vind ik dat het UWV helemaal niet stimulerend is om aan het werk te gaan.
Ik snap best dat als je veel verdiend dat je gekort wordt op je uitkering.
En je mag wel iets bijverdienen. Maar hoeveel? Dat ligt er maar net aan of je Trees of Truus aan de telefoon krijgt. Een duidelijk antwoord krijg je niet bij het UWV.

Gelukkig ontving ik vorige week een brief dat ik niet gekort zou worden en zoals afgesproken we het aan het eind van het jaar zouden bekijken.

Als ze bij het UWV zich nu meer kunnen indenken in de situatie en ze niet lang elkaar heen werken bespaart mij dat een hoop stress.
Want ik vroeg me alweer af waar ik het voor deed…

UWV

Even de planning omgooien

Lees voor met webReader

Door Maaike Borst

Het was best even een omslag van de rustige kerstvakantie terug naar het ´normale leven´.Maar ik had er wel zin in, want zodra ik structuur heb en een duidelijke dagindeling voel ik me goed. Omdat ik met (nieuwe) klanten afspraken maakte, heb ik het weer lekker druk. Daarnaast ben ik ook aan het kijken voor een nieuwe keuken, waar ook veel tijd en energie in gaat zitten.
Allemaal leuke dingen, alleen was ik in mijn enthousiasme vergeten dat ik ook boodschappen moet halen, een huishouden heb, een sociaal leven en mijn administratie. Daarnaast had ik de ene week veel klanten en de andere week weer minder, dus een balans was er ook niet.

Dus toen kreeg ik een planningsprobleem.
Ik dacht: ‘’ow, ik kan s ‘avonds ook wel boodschappen doen of mijn huishouden.´´
Maar s ‘avonds wilde ik ook sporten en ben ik eigenlijk te moe om boodschappen te gaan doen.
Dus nodigde ik mezelf uit bij mijn familie om te eten. Als ik thuis at was het meestal iets makkelijks en dus ongezonds. Toch is het ook wel lekker om gewoon thuis te eten en daarna met een kopje thee op de bank ploffen.
Wegens familieomstandigheden heb ik ook het één en ander moeten verplaatsen de afgelopen week.

Maar wat doe je als er iemand belt voor een afspraak die hij perse in dezelfde week nog wil.
Je wilt klanten niet teleurstellen. Je moet hen zo snel mogelijk helpen.
Gooi je dan weer heel je planning om?
Als het in mijn hoofd onrustig is, dan ben ik geneigd te veel dingen te gaan doen in de hoop dat het rustig wordt in mijn hoofd, maar doordat ik daarmee teveel eis van mijzelf word ik ook weer onrustig.

Dus wat doe ik?
Neem ik die afspraak aan met als gevolg dat het nog onrustiger wordt in mijn hoofd en ik geen tijd heb om te rusten? Dus neem ik de afspraak aan terwijl ik weet dat ik over mijn eigen grenzen heenga?
Ik ben dan wel bang dat mensen die mij niet kennen het raar vinden, want twee uurtjes extra werken, wat maakt dat nu uit?

Ik heb besloten om de afspraak niet aan te nemen, omdat ik weet dat het ten koste van mijzelf gaat.
Maar het blijven lastige beslissingen, die alleen ik kan nemen, want ik weet zelf wanneer ik over mijn grenzen ga.

Daarom mijn voornemen vanaf nu:
Mijn agenda weer goed en duidelijk invullen!

plannen

30 januari 2000: een dag om nooit meer te vergeten!

Lees voor met webReader

Door Maaike Borst

Dat is de datum waarop ik mijn ongeluk kreeg.
Ik was 14 en het is dit jaar 14 jaar geleden.
De helft van mijn leven was ik gezond en de andere helft heb ik NAH.

Ieder jaar rond november werd ik altijd al onrustig, omdat ik wist dat ‘de datum’ eraan kwam.
Na de drukke feestdagen kwam januari. En 30 januari is voor mij ‘de dag’.
Ieder jaar op 30 januari begon ik met het afdraaien van het verhaal in mijn hoofd:
Om 21.00 uur dacht ik: nu was ik nog gezond,
21.05 nu kreeg ik het ongeluk,
21.15 nu werden mijn ouders gebeld,
Nu ging ik onder de scan, nu werd ik geopereerd etc. etc.

In de jaren erna durfde ik mijn ogen niet open te doen. Als ik wakker werd, dacht ik: ‘’wat een lange droom zeg, het lijkt net echt’’. Ik wachtte daarom even met het opendoen van mijn ogen, omdat ik bang was niet in mijn eigen kamer wakker te worden.
Maar het is geen droom, het is echt! Ik heb een ongeluk gehad.

De datum zit er weer aan te komen en voor het eerst ben ik niet zenuwachtig, onrustig of wat dan ook. Betekent dit dat ik het geaccepteerd heb?

Wat is acceptatie?
Is het er vrede mee hebben?
Met je beperkingen omgaan en ze zelf niet meer zien?
Niet meer terug verlangen naar de tijd van vroeger?
Het geaccepteerd hebben…
Ik blijf het een lastige vinden.
Heb ik er vrede mee? Ja, grotendeels wel. Soms heb ik baalmomenten, maar over het algemeen ben ik tevreden met mijn leven zoals het nu is.
Ben ik nog boos? Ja, ik ben nog steeds boos over dingen die er gebeurd zijn.
Beïnvloed die boosheid mij nog? Nauwelijks, al heb ik soms wel dat als ik bepaalde mensen zie, ik zin krijg om ze een flinke klap te geven en m’n zegje te doen. Maar soms denk ik alleen: ‘’wat ben jij een zielig figuur’’ en ga ik weer over tot de orde van de dag en vergeet het dan ook weer.

Ik vind acceptatie een groot woord.
Misschien durf ik het wel niet te zeggen, omdat ik dan bang ben dat ik me nooit meer verdrietig, boos of bang mag voelen.

Of ik het nu wel of niet geaccepteerd heb, voor het eerst kijk ik uit naar de datum!

Dit jaar neem ik mijn ouders, broers en schoonzus mee uiteten, om te vieren dat ik nog leef, wat ik bereikt heb en vooral om ze te bedanken! Want voor hen is het ook niet makkelijk geweest.

acceptatie

WAJONG en een eigen bedrijf: hoe cool!

Lees voor met webReader

Door Maaike Borst

Toen ik 14 was kreeg ik een ongeluk. Ik zat toen in de derde klas van het VMBO en ben dat jaar blijven zitten. Ik heb altijd graag in de kinderopvang willen werken. Na mijn eindexamen was het de bedoeling om naar het MBO te gaan om daar een opleiding te volgen waarmee ik in de kinderopvang kon gaan werken.

Verandering
In die tijd ging ik ook één keer per week naar een lotgenotengroep in Rotterdam. Helaas waren mijn groepsgenoten vooral oudere mensen, waarbij ik geen aansluiting kon vinden. Ik had moeite met mijn eigen grenzen aangeven, want ik wist eigenlijk helemaal niet wat die waren. Ik wilde hetzelfde doen als iedereen van mijn leeftijd. Naar school gaan, buiten hangen en in het weekend een beetje gaan stappen. Maar nu moest ik ineens moeite doen voor mijn schoolwerk. Wat ik voor mijn ongeluk aan huiswerk deed was te verwaarlozen en nu moest ik opeens twee uur per dag huiswerk maken.

Arbeidsonderzoek
Omdat ik eigenlijk geen idee had wat er nu was gebeurd en wat de gevolgen daarvan waren zat ik niet lekker in mijn vel. Via een maatschappelijk werkster kwam ik terecht in Groot Klimmendaal, een revalidatiecentrum gespecialiseerd in mensen met NAH. Het was de bedoeling om na mijn revalidatie mijn school weer op te pakken. Helaas kwam uit een arbeidsonderzoek, dat ik in het revalidatiecentrum deed, dat het voor mij niet haalbaar was om met kinderen te werken, omdat dit teveel prikkels en onduidelijkheid geeft. Zelfs halve dagen bleken niet haalbaar.

Administratie
Uit het arbeidsonderzoek kwam dat een baan in de administratie wel mogelijk leek. Omdat je dit in je eigen tempo kan doen en meestal in een rustigere omgeving. Ik had een urenbeperking van 20 uur per week. En mocht dus vier uur per dag werken. Ik ben de opleiding administratie in Nijmegen gaan doen, omdat ik het daar vooral in de praktijk leerde door middel van een simulatiebedrijf en ik hier halve dagen heen kon. Na het behalen van mijn diploma’s ben ik gaan werken.

Schoonheidsspecialiste
Later werd ik helaas depressief en ben ik gestopt met werken. Na een lang traject, waar ik nu niet veel over ga uitweiden, hebben we gekeken wat mijn mogelijkheden waren. Schoonheidsspecialiste leek mij heel erg leuk. Als je daarbinnen voor jezelf begint kan je je eigen uren indelen en heb je minder prikkels, doordat je één- op-één werkt. De opleiding was zwaar, maar ik heb het gehaald. En wat vind ik het leuk. Ik doe dit met plezier en krijg er energie van. Nu ben ik in overleg met het UWV bezig met een re-integratieproject om een eigen salon te beginnen. Dit alles vind ik heel spannend en ook wel eng (ik kan niet goed tegen verandering en nieuwe dingen).

Mogelijkheden
Maar wat ik met dit verhaal eigenlijk wil zeggen is. Dat er meer mogelijkheden zijn dan dat ik dacht, want als alles goed verloopt begin ik begin 2014 met mijn eigen salon. Een Wajonger met een eigen bedrijf; hoe cool is dat!

schoonheids