Tagarchief: irritaties

Wat te doen met irritaties

Lees voor met webReader

 

Soms ben ik weleens aan het denken over wat nou mijn grootste beperking is. Natuurlijk zijn er dingen die moeilijker zijn voor mij. Zo ben ik sneller moe, fiets ik op een driewielfiets en is de fijne motoriek altijd lastig. Tegelijker zijn dit dingen waar ik al mijn hele leven mee moet dealen, dus ik weet niet beter. Dit vind ik dan ook niet mijn grootste beperking. Nee, waar ik heb meest van baal, is mijn spraak. Door de spasticiteit praat ik wat langzamer en monotoner. Mensen die mij niet kennen, denken daardoor vaak dat ik ook een verstandelijke beperking heb. Vaak trek ik me er niks van aan, want die mensen kom ik waarschijnlijk toch nooit meer tegen. Toch merk ik dat mijn frustratie steeds groter wordt. Laatst was er een situatie waarbij ik het er niet bij wilde laten zitten. Dit pakte heel goed uit en ik zal vertellen waarom….

In het kader van mijn stage mocht ik de wethouder interviewen over de veranderingen rond de Wet Maatschappelijke Ondersteuning. Heel gaaf natuurlijk, maar uiteindelijk kwam ik er toch een beetje met een rotgevoel vandaan. Tijdens het gesprek had ik de wethouder namelijk ook uitgenodigd voor de afsluitende bijeenkomst van het ‘Prokkelen’. Op deze nationale dag mogen mensen met een verstandelijke beperking meelopen in reguliere bedrijven. Terwijl ik de wethouder uitnodigde, onderbrak zij mij. Ze zei: ‘Jij wil zeker een dagje met mij meelopen’. Totaal overrompeld, wist ik alleen maar ‘nee’ uit te brengen. Hoe kon zij na al mijn goede vragen tijdens het interview, nog denken dat ik verstandelijk beperkt ben. In dat gesprek heb ik voor mijn gevoel de wethouder dat kunnen overtuigen dat ze er compleet naast zat. Daarom heb ik een paar dagen later nog een mail gestuurd om het misverstand even uit de wereld te helpen.

 

In de mail beschreef ik beleefd, maar duidelijk dat ik geen verstandelijke beperking heb, maar dat ik de kans om mee te lopen eigenlijk niet wilde laten lopen. Voor mij was het antwoord op de mail niet eens echt van belang. Het belangrijkste was dat ik toch even voor mezelf ben op gekomen. Des te leuker was het dat ik twee dagen later terugkreeg dat ik natuurlijk een dagje mag meelopen. Ik, als 21-jarige, mag gewoon even een dagje meedraaien met de wethouder van Amersfoort!!

 

Deze ervaring is natuurlijk geweldig, maar als je er objectief naar kijkt, is het eigenlijk van de zotte dat het op deze manier moet. Telkens moet ik extra moeite dat om duidelijk te krijgen dat het in mijn hoofd echt wel goed zit en dat ik zelfs een VWO-diploma op zak heb. Mensen lijken deze combinatie niet te kunnen maken als ze mij zien lopen en horen praten. Helaas zal het mij waarschijnlijk niet lukken om de hele mensheid hiervan te overtuigen. Toch probeer ik wel een stap in deze richting te zetten en daar is dit een goed voorbeeld van.