Tagarchief: hersenen

Au op de Markt

Lees voor met webReader

AU OP DE MARKT

prikkelverwerking  en dan in combinatie met impulsgedrag……

Aiiiiii!

Dat heb ik geleerd, dat wel: als je veel prikkels hebt te verwerken, dien je je impulsen onder controle te houden. Althans: dat tràchten te doen.
Dat lukt dus niet altijd. Want: lees het volgende verhaal.

Mijn linkerkant is enigszins gemankeerd en dat mankement laat zich het meest voelen in de meest extreme extremiteit: mijn linkervoet.

Het verhaal over de markt gaat verder als volgt (en is niet zo netjes..).

We lopen over de markt, na een mislukte start op de veels  te drukke markt ( twee doos áárbeien voor twee euróóós; twee dóós mangóós voor twee euróós. Ik raad dit je aan: doe het niet, ze zijn geen van alle goed meer, zo bij het scheiden van de markt en misschien daarvoor ook al niet).
De markt was  een herrie van jewelste, een drukte van mensen idem –er liepen veel  veelste  te veel obese mensen èn een–ahum, lichtrose bebopkapsel- vrouw die met haar fiets !!! op de Melkmarkt!!!aan de hand telkens liep waar ik heen wilde en dan haar fiets overdwars (!!!) neerzette om iets voor twee euroos  per doos te kopen, naar alle waarschijnlijkheid.
Ze had twee grote fietstassen aan haar tas hangen;  dus zou ze nog wel een uurtje of wat over de markt laveren.
Overigens betrof de obesitas de ècht  veels te obese Britse mannen en die hebben echt geen benul van markt and behaviour, dus dat is sowieso lauw loenen.

Kortom, mijn prikkelverwerkingsvermogen was al lang over de top heen. Alles tintelde, mijn linkervoet, qua extreme extremiteit, barstte zowat uit elkaar.
Maar gepast en ingehouden (always keep your dignity, pffrrr)  vervolgden we onze weg en zochten een goed heenkomen naar een rustiger gedeelte van het centrum van de stad.
Deze weg voerde langs een marktkoopman die zijn kraam aan het afbouwen was.
Ohoh, dacht ik, ohoh, mind my left foot.
Hij gaf met een rake klap een stuk van zijn stelling vrij en dat kwam met een even zo rake klap op mijn linkervoet terecht.

Ik behield mijn waardigheid niet.
Mijn impulsgedrag nam het over en ik vloekte hem en het hele terras ertegenover erbij bij elkaar.

Het was even stil, daar op de markt.
Dat dan weer wel.

Gerdien Brinkman

Nationale Tess Pest dag

Lees voor met webReader

 

Het is zondag.

Maar geen normale zondag.

Het is nationale-Tess-pestdag.

En net op die dag, krijg ik drie vrienden op visite.

Een half uur na hun komst haal ik opgelucht adem, volgens mij zijn zij niet op de hoogte van de nationale Tess-pestdag. We hebben een serieus gesprek over beroepskeuzes. Eén van de vrienden doet namelijk een brede opleiding, ze vindt alles leuk, maar moet een richting gaan kiezen. We adviseren haar. Net wanneer ik mij begin te verbazen over het feit dat we met deze vier bij elkaar een serieus gesprek voeren, wordt mijn beroepskeuze besproken. Bij mij gaat het echter niet over de beroepskeuze die ik heb gemaakt. Het gaat over de beroepen die ik links liet liggen. En dat ging van kwaad tot erger.

Het is maar goed dat je geen tandarts bent.

Al had je je dan wel goed kunnen positioneren.

Geen gaatjes? Bezoek tandarts Tess en garantie op gaatjes na het bezoek.

Ja of kapper.

Dan zou ik geen schoonmaakster, maar een letselschadespecialist in dienst nemen.
Voor alle lichaamsdelen die je eraf knipt.

Solliciteren bij de Staatsloterij, haal je ook maar uit je hoofd.

Door al die getallen die je omdraait is straks de verkeerde persoon miljonair.

En kok in een vegetarisch restaurant zou ik ook maar vergeten.

Hoe kun jij nou beloven dat er geen vlees door het eten zit?

Weet je, laat de dierenwinkel ook maar zitten.

Goudvissen moet je aaien, niet knijpen.

O en ook geen boekenvertaler van Engels naar Nederlands.

Door jouw slechte interpretatie van het Engels gaat Harry Potter straks met Kabouter Plop naar bed.

Terwijl mijn vrienden lachen om hun eigen grappen, besef ik dat ik dankbaar mag zijn. Omdat ik nooit de ambitie had om tandarts, kapper, prijzenverdeler, kok, dierenwinkelmedewerker of vertaler te worden. Niet omdat ik wist dat ik het niet kan, maar omdat die beroepen mij totaal niet aanspreken. Ik doe wat ik leuk vind, dan wel halve dagen en met hier en daar een aanpassing, maar ik heb een kans gekregen en doe het. En die vrienden van mij, die kan ik heus wel aan hoor. Want de beste foute beroepen heb ik natuurlijk zelf bedacht, ieder zijn talent noemen ze dat.

BOLLE VOETEN

Lees voor met webReader

Door Gerdien Brinkman

Mijn hersens denken dat mijn voeten aan de onderkant bol zijn. Vooral ’s ochtends denken ze dat.
Rare dingen hoor, die hersens. Ze bedenken een pijn die er niet is, ze bedenken zelfs iets dat er niet is. En begrijp me goed: ik ben blij dat ik ze heb, nòg heb, die hersens. Niet geheel ongeschonden, maar toe maar. Overal mankeert wel wàt aan, tòch?
Ze bedenken ook bijvoorbeeld opgerolde sokken in een schoen; maar misschien ligt die waan wel in het verlengde van de bolle voeten.
‘s Ochtends  dus, na het wakker worden, strompel ik op die bolle voeten (ja dat loopt echt lastig, hoor; een kwestie van balanceren en tegelijkertijd vooruit komen) naar de badkamer waar mijn heerlijke Birckenstock sandalen staan te wachten. Ja lach maar, ze zijn niet alleen voor oude mensen met bolle voeten, ze zijn toevallig ook weer een soort van hip geworden.
Een fantastisch voetbed: daar kan geen bolle voet tegen op.
Ook na het douche en aankleden wacht een –ander- paar Birckenstocks (nee, ik word niet betaald door de firma) op me. Mijn nicht van 25 en haar verkering vinden deze übercool.
Zo.

In de loop (en dat mag je letterlijk nemen) van de dag neemt het bolle gevoel wat af. Hoe meer ik loop, des te minder bol. Nou hebben wij een hond die twee dingen in het leven bar serieus neemt: eten en uitgaan. Dat laatste levert toch gauw een uur lopen per dag op (de hond loopt/rent tien keer de afstand die wij lopen). En dan vergeten die hersens ook wel eens dat ze ook nog moeten (be)denken.
Heb ik ze mooi tuk! Uiteindelijk loop ik recht en niet meer wiebelig door bos en hei.
Zonder stok, ook dat nog es.

bollevoeten