Tagarchief: Herrie

HITTE & HERRIE OP HET STATION

Lees voor met webReader

Door Gerdien Brinkman

Weet je, ik vind hitte niet erg. Hoed op, voor ‘tegen het hoofd’, onder een breed uitwaaierende boom (liefst een notenboom, want die weren muggen en da’s fijn bij het water), aan het water (dat koelt, want het gebruikt de warmte om te verdampen, in plaats dat jijzelf verdampt), ijsthee (want idem), zorgeloos genieten van de zomer.
Heerlijk.

Een uitzondering: hitte op een station, een spoorwegstation welteverstaan, is niet te doen.
NIET DOEN!
Het ijsje is gesmolten voordat jij er naar gekeken hebt. Je hersens zijn gesmolten en niets meer waard, voor wat ze al waard waren, je knieën knikken verkeerd om. Geen schaduw, hooguit een overkapping die de gehele dag al warmte genoeg heeft opgeslagen voor een vroege winter.
NIET DOEN, zo’n station! En, indien mogelijk: snel weer weg.
Herrie is nooit te doen. Herrie is mijn natuurlijke vijand, altijd en overal.
Zeker op een station, een spoorwegstation dus. Het knarst, knerpt, remt onverdraaglijk hard. Het roept ook nog es om. Daar versta ik (jij ook? Herken je dat?) helemaal niets van; dat het heel veel geluid maakt, ongevraagd (maar het zal een doel dienen) dóórknettert en schettert: het is een gegeven, zelfs op en klein station zoals pak ‘m beet Kampen of Vorden (tja, men komt nog es ergens).
De combinatie van hitte op een station (geen notenboom, geen stromend water, wel eventueel ijsthee, maar dan moet je er wèl willen vertoeven en dat wil je niet) en de alom aanwezige herrie (altijd, overal) is, zeg maar, niet leuk.
Men wil dat niet en zeker niet qua NAH.

Ach, een brede strohoed, een zwoel windje naast een kalm stroompje, een enorme kan ijsthee: lang leve de zomer.
Tòch?!

Herrie-plaatje1