Tagarchief: Fietsen

Die jeugd van tegenwoordig

Lees voor met webReader

Door Gerdien Brinkman

Die bestaat al eeuwen, hoor. Elke generatie verder is er een nieuwe jeugd van tegenwoordig.
En daar mankeert altijd wat aan, lijkt het wel.
Nu is dit een site door en voor jongeren met NAH.
Dus.
Ik ben niet jong en zelfs geen jongere. Grijs haar, eenenzestig jaar. NAH, dat dan weer wel.
En vóór jongeren, dat ook.
Want.
Als ik hoffelijkheid kan verwachten, met stok, driewieler of –heel soms- rollator, dan is het wel van jongeren.

“Gaat u maar, mevrouw.” De deur van de winkel wordt voor me opengehouden.
“Kan ik uw tas dragen?” Ik loop de trein in. “Gaat u maar zitten”, in een óvervolle bus, barstensvol met studenten die allemaal plat tegen de stoelen gaan aanstaan en hun buik inhouden om me door te laten.
“Geeft niks, hoor”, als ik weer eens vanuit een niet-al-te-slimme-positie in het verkeer op mijn driewieler me opeens bevind in een tegemoetkomende schóól met fietsende en bellende scholieren.

De jeugd van tegenwoordige neemt de tijd, heeft de aandacht en houdt rekening met zichtbare beperkingen.
Toegegeven, nu kies ik er ook voor om die beperkingen zichtbaar te laten zijn.
Stok: altijd handig op straat, de enkele keer in de supermarkt, bij de bakker.

Maar: mijn leeftijdgenoten. Ja, juist die mensen die klagen over die jeugd van tegenwoordig, nou die zien een stok, zien de aankomende trein en dringen voor.
Jawel, dat doen ze.
Niet allemaal, maar àls er voorgedrongen wordt bij treinen; kassa’s; fietsenstallingen, ook al zit je op een driewieler zichtbaar enigszins gehandicapt te wachten op een plekje: ze dringen voor.
Flops, dáár gaat weer een grijze baard, vooral niet kijkend; en hùps, een mevrouw met dezelfde fietskleren en fleece als haar man. Weg is je parkeerplek.

Nou ja, niet allemaal, niet alle leeftijdgenoten, en ook niet alle jeugd van tegenwoordig.
Maar toch ben ik milder over de huidige jeugd van tegenwoordig dan de tot mijn generatie uitgegroeide toenmalige jeugd van tegenwoordig.
Veel milder.

Misschien was de vroegere jeugd van tegenwoordig ook wel hoffelijk en hebben ze het gewoon verleerd.
Ik zou zo zeggen: “Jeugd van tegenwoordig, jullie doen het goed en houen zo.”

Zo.

images

Het nieuwe fietsen

Lees voor met webReader

Door Gerdien Brinkman

Heel Holland fietst.
Da’s algemeen bekend.
Vanaf je derde levensjaar, hier in Holland althans, rijd je prominent, tweewielerig en snel, sneller, op een Empo , een Batavus of een Gazelle.
In navolging van Pietje Pelle.
Maarrr! Soms steekt een Celebro Vasculair Accident een spaak tussen het wiel.

Fietsend evenwicht behouden, dat lukt goed, dat zit ons Hollanders in het bloed.
Opstappen houd je ook -met stuur en al-  nog in de hand, maar eràf; dat schiet soms dóór. Je voet wil niet meer wat jij wil, je been houdt er ook een andere mening op na; dan heb je een probleem.
Voordat je doorhebt wat er precies aan de hand is, daar beneden, lig je op de grond, omgeven door meelij en meelevende ogen.
Dan ga je liefst dóór de grond, met fiets, been en voet en al.
“Gáát het mevrouw?”
“Ja hoor, nou,  het gaat bèst wel…” “Als je me even helpt met  m’n fiets en met mezelf, dan kom ik overeind en kan ik op huis aan. .”
En ja hoor, dat ging altijd bèst wel.
Maar verder was het niets, zo op weg naar huis, lopend naast je fiets.
De mobiliteit was eràf, zogezegd.

Heel Holland fietst.
En dat moest ik toch ook maar blijven doen, vond ik.
Maar niet meer op een tweewieler, die kunnen makkelijk omvallen, zo is inmiddels mijn ruime ervaring.
Goede raad was helemaal niet zo duur: op naar Het Nieuwe Fietsen!
Daartoe heb ik een DrieWieler voor Volwassenen (DWvV) aangeschaft en hop! Erop!!
Dat ging goed hoor: hop! Erop!!
Maar verder….. fietsen….. zonder in de sloot terecht te komen:
nou nee, dat viel dus algeheel en zeer gemeen niet mee.
Niks hop! Erop ging wel, dat was een openbaring: iedereen kon omvallen en ik niet meer.
Maar sturen op een DWvV: nee.
De Nieuwe Ervaring is dat je lichaam niet meer mee telt.
Hoe sterk en ver je ook naar links of rechts overhelt: het haalt geen fluit uit.
Dat vraagt om een nieuwe besturingsstrategie.
Alle handen aan het stuur, alsmede ergotherapie, die je leert te sturen met een merkwaardig willig stuur. Linksom, rechtsom, 90 tot 180 graden: daar draai ik mijn hand niet voor om.

Ach: heel Holland fietst en ik ook.
Ik ben weer volwaardig deelnemer aan het verkeer.
Het allermooiste is: mensen kunnen zien dat ze rekening met me moeten houden.
En het allerallermooiste: ze doen het ook.

driewielfiets