Tagarchief: Energie

Ik moet vechten als een leeuw

Lees voor met webReader

Het gaat zo als het gaat zeggen ze wel eens, maar wat nou als ik dat helemaal niet wil? Wat nou als ik het heel anders had willen hebben? Moet ik dan nou achterover leunen en zeggen ”ik wacht wel af” of moet ik vechten tegen alles? Ik heb jarenlang tegen alles wat me niet beviel gevochten, het mocht niet zo zijn dat ik mijn zin niet kreeg. Ik kreeg alles wat ik wou dus dat ook. Maar helaas ben ik daar steeds meer van aan het terug komen. Ook ik krijg niet alles wat ik wil, waarom het toen der tijd het me wel aan kwam waaien? Ik heb geen idee.

Ik heb in die jaren best wel wat geluk gehad of ik heb gewoon niet meekregen dat mijn ouders vochten om wat voor mij het beste was. Mensen vinden mij slim, maar ik heb hard moeten knokken voor mijn diploma’s. Helaas denken er een hoop dat als de docent je wel mag dan komt het vast wel goed. Ze zouden medelijden met mij gehad hebben. Nou ik ben er van overtuigd dat ik (bijna) alles op eigen kracht behaald heb. Ik gevochten als een leeuw en ik heb gewonnen. Maar het kostte me een hele hoop. Energie en verdriet want de strijd was zwaar.

Op het moment gaat het gevecht over het wonen nog steeds door. Ik slaap er slecht door, de stress is torenhoog. Maar stoppen met de strijd dat kan niet. Want mijn thuissituatie is niet ideaal. Ik moet gewoon mijn eigen plekje krijgen dat is het beste. Angst overheerst met regelmaat. Iedereen roept dat het wel goed komt, maar wanneer en hoe? Ten koste van wat? Er zijn mensen die roepen dat ik naar Fokus moet gaan, maar ik ben niet rolstoelafhankelijk en helaas heb ik teveel cognitieve problemen voor Fokus. Ik moet helaas net een stap verder.

Alleen zie dat maar voor elkaar te krijgen in deze tijd. Je krijgt dat stempel alleen nog als je 24 uur per dag toezicht nodig hebt. Waar ik vind dat eigenlijk nodig heb, heeft het CIZ daar een andere mening over. Ik moet met de bewijzen over de brug komen. Bewijzen die ik nu niet heb, en als ik ze straks wel heb is het maar de vraag of het CIZ hun mening gaat herzien. Want als ze dat niet doen, dan is het nog maar de vraag of ik ooit van mijn zolderkamertje af kom of ik ooit het huis gaat. Maar niet alleen in die vorm hangt mijn toekomst van hun mening af.

Ik mag misschien ook geen behandeling volgen voor andere problemen. Ik heb namelijk geen stabiele thuissituatie en het is daardoor niet verstandig om die behandeling te volgen. Want dan heb ik geen plek om goed tot rust te komen in het weekend. Iets wat een vereiste is voor een behandeling. Het CIZ heeft mijn toekomst veranderd met hun beslissing en ik moet hoop houden dat het allemaal wel goed komt? Ik zou het wel willen, maar het kost me heel veel moeite. Want het komt me op het moment allesbehalve aanwaaien. Ik moet vechten als een leeuw.

Een Brief aan mijn broer

Lees voor met webReader

Lieve broer,

Omdat het –kennelijk- niet zo duidelijk is wat me werkelijk mankeert, omdat ik het niet uit kan leggen en zeker niet telkens , doe ik het maar op deze wijze.
Trouwens: ook  omdat ik niet onhartelijk wil overkomen.
Want! Want natuurlijk wilden je we best afzetten op het station.  Alleen komen we daar niet “toch wel langs”.  Het is omrijden, namelijk, en elk omrijden is ongepland en niet welkom.
Ik ga dat uitleggen.
Mijn hersenbloedingen– en dan heb ik het niet eens over mijn eerdere herseninfarct, dat door mij  en mijn totale professionele omgeving  zo ongeveer terzijde is geschoven-  heeft  een nieuw gegeven geïntroduceerd in ons leven: beperkte energie en de  -laat ik het maar zo zeggen- laagdrempelige prikkelbestendigheid.
Om het simpel te zeggen: ik plan zo ongeveer alles, qua energie.
Elk geluid komt ongefilterd binnen , elke andere prikkel idem.
Namelijk.
Zicht, gevoel, geluid: het dient door mij gedoseerd  te worden.
Dat valt niet altijd uit te leggen.
Aan mij is niks te zien – hoop ik, en gelukkig maar-  en dat heeft tot gevolg dat men zich vaak niet realiseert dat er wèl  sprake is van hersenbeschadiging en van beperkte beschikbaarheid.
Één  ding per dag: dat is al anderhalf jaar het adagium. Losjes omgaan met mijn tijd: dat is er niet bij.
Dat hindert me,  dat mijn tijd en mijn energie niet meer van mij zijn. Onbelemmerd en onbekommerd.

Soms is het nodig om het uit te leggen.
Nu, dus.

je zus

Op een dag heen en weer naar Rome

Lees voor met webReader

Op dezelfde dag heen en weer vliegen naar Rome voor een voetbalwedstrijd is dat verstandig?
Zoals ik al eerder in een blog had vermeld ben ik een trouwe Feyenoord supporter.
Over de gebeurtenissen voor de wedstrijd is genoeg gezegd en daar ga ik het dan ook niet over hebben.

Toen ik hoorde dat we AS Roma geloot hadden wilde ik er gelijk al heen.
Ik zou met een groepje bekenden gaan, door omstandigheden gingen die er niet meer heen.
Wat nu? Niet gaan? Ik wilde het zo graag en als ik eenmaal iets in me kop heb…

Ik zag dat er reizen werden aangeboden via de supportersvereniging dus heb ik gelijk geboekt.
De eerste week kon ik vooral genieten van het idee.
Vroeg naar Rome vliegen. Daar lekker door Rome lopen, terrasjes pakken, wat eten, naar de wedstrijd en daarna weer terug vliegen.
Het wordt een lange dag dat zeker maar ik heb het ervoor over.

2 weken ervoor werd ik al wat zenuwachtiger.
Dan schieten er allerlei vragen door mijn hoofd, waar in het centrum wordt ik afgezet want ik daar met bekende afgesproken. Zou ik het wel kunnen vinden (geloof me buiten Hellevoetsluis heb ik nog nooit iemand de goede weg gewezen). Hoelang van te voren moet ik er zijn etcetera.
Toen begon ik al een beetje nerveus te worden.

De week ervoor werd het er niet beter op.
Paniek!
De hele planning is veranderd.
Mijn agenda is een rotzooi en afspraken worden op het laatste moment afgezegd.
Ik heb nog geen ticket binnen, geen reisgegevens. Ik weet nog helemaal niks!
Hoe dom ben ik geweest om te denken ik ga even een dag naar Rome!

De dag was aangebroken dat ik naar Rome ging.
Gelukkig kon ik in het vliegtuig nog even slapen want ik had geen oog dicht gedaan die nacht van de spanning.

Mijn vrienden zouden pas later aankomen in Rome als mij. Toen een groepje dat hoorde namen ze me gelijk op in de groep. Dat is Feyenoord!
Mijn vrienden heb ik uiteindelijk na de wedstrijd pas gezien.

We moesten vooral veel wachten. Wachten met ruim 5000 man. Dat waren veel prikkels en ook echt een aanslag op mijn hoofd en energielevel. Maar de adrenaline van de wedstrijd maakte het weer goed! Thuis aangekomen kon ik ook echt nog niet slapen. Ik moest er een weekend van bijkomen maar wat was het gaaf en ik heb het er graag voor over. Ik zou het zo weer doen!

Rechargable

Lees voor met webReader

Door Gerdien Brinkman 

De meeste batterijen zijn heroplaadbaar, de meeste mensen ook. (Alleen aan het laatste endje wil dat niet meer lukken, maar dat geldt voor baterijen ook. Op = Op.) Voor heropladen heb je een restje energie nodig, waarop voort- en opgebouwd kan worden. 
Een accu is daarvoor een beter voorbeeld dan een batterij. Als een accu echt he-le-maal leeg is, is opladen een wezenlijk probleem. Er dient een bodem te zijn om het geheel weer een beetje in beweging te krijgen.
Mensen, met name NAH-ers, hebben dat ook. Je moet èrgens kunnen beginnen met heropbouwen, als je over de drempel gegaan bent. Soms, sòms… ben je niet alleen de drempel over: je bent geëindigd in niks meer. Nada.
Dat merk je dan pas als je aan het werk gaat met opladen door niets te doen, rusten, lezen, alles wat geen energie kost, maar dat juist moet leveren.
Het opladen lukt niet.
Of lukt amper, dat is juister gezegd. Zó kom je (ik) in dat niks terecht. (Bijvoorbeeld, want het gebeurt wel vaker. Grenzen zijn irritant, in alle opzichten, dus daar ga je gewoon overheen.) Je tandarts woont en werkt in het andere einde van het land, je vertrouwt alleen haar je gebit toe, dus Mantel en jij reizen pakweg anderhalf uur naar het andere einde van het land. 
Tandarts neemt de tijd (je was ooit haar eerste patiënt ); anderhalf (!) uur later komt Mantel je halen en je gaat lunchen bij goede vrienden.
Lekker. 
Het is wèl het derde ding die dag ( sorry, ergotherapeut) en de terugreis (in file, want andere kant van het land) telt als vierde en vijfde ding (nogmaals sorry).
Eenmaal werkelijk uitgevloerd valt er niet meer normaal te slapen (herken je dat?), worden dag-en-nachtritme bijna omgedraaid, waardoor je nòg prutser wordt en…pffrrrr. 
De moraal van dit verhaal (want dat heeft het): erken en hèrken je grenzen.
Tijdig, hoe moeilijk ook.
Uiteindelijk ben je niet meer rechargeable, namelijk.

Energie en prikkels

Lees voor met webReader

Door: Annika Korving

Het blijft een terugkerend onderwerp in mijn leven, teveel willen met te weinig energie. Met als gevolg dat ik voor de zoveelste keer doodziek ben. Ik wil zo graag meedraaien met de rest van de maatschappij. Maar ik loop elke keer weer tegen dezelfde muur op, ik word elke keer weer teruggefloten door mijn lichaam. Ik ben duidelijk hardleers, maar ik vraag af of ik dit lesje wel ooit leer. Want dit is niet de leukste les en het lukt me maar niet om het te veranderen.

Nou moet ik ook even zeggen dat het wel lijkt dat op het moment ik denk de goede balans gevonden te hebben mijn lichaam besluit om het energieniveau weer te veranderen. Ik kan er geen peil op trekken. Er zijn dagen bij dat ik om acht uur uitgeslapen ben en ik tot negen uur door kan, maar er zijn ook dagen bij dat ik om twee uur nog niets anders gedaan heb dan de hoognodige dingen zoals douchen, aankleden en eten. Een reden kan ik voor die grootte verschillen niet vinden.

Ik ben er wel achter dat als ik een periode van nadenken en zelfreflectie heb ik veel minder kan hebben dan als ik mentaal goed in mijn vel zit. Maar ik kan dat nadenken niet uitschakelen, ik heb nou eenmaal 24 uur per dag gedachtes en ik kan de stopknop maar niet vinden. Alleen op sommige momenten lijkt het wel alsof er geen belangrijke onderwerpen zich in mijn hoofd hebben verstopt. Ik heb dan gewoon geen last van het nadenken en kan iets leuks doen.

Prikkels hebben ook met de vermoeidheid te maken, maar ook met het nadenken. Ik moet de prikkels verwerken en dat doe ik door na te denken. Ik wil mijn prikkels met het minimum beperken, maar op de een of andere manier lijkt het wel alsof ik me dood verveel zonder prikkels. Ik zou mezelf in ieder geval niet moeten overprikkelen, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Want blijkbaar ben ik nou eenmaal een bezige bij en overprikkel mezelf daardoor snel.

Helaas zijn de prikkels op het moment heel hoog. Ik sta met mijn leven op een kruispunt en ik moet een paar beslissingen nemen die op de nabije toekomst heel veel invloed hebben op mijn leven. Ik heb daardoor moeten besluiten geen back-up meer te zijn voor Brainstormt en ik weet nog niet of ik kan blijven bloggen voor Brainstormt. Maar niet getreurd ik zorg er desnoods voor dat er uit het archief van mijn eigen website een blog  geplaatst wordt. Jullie zijn nog niet van me af!

Prikkels

De grote kleine cadeautjes in het leven

Lees voor met webReader

Door Kimberley Tseng

Oké, ik zou liever gezond zijn. Dat zal ik niet ontkennen. Een “zorgeloos” leventje lijden. Geen rekening hoeven houden met wat mijn lijf aankan. Een leuke sport uitoefenen, studeren, werken, stappen. Hier heb ik vaak genoeg over gedroomd en ik heb nog steeds mijn baaldagen en momenten. Maar er zijn ook dingen die ik te danken heb aan mijn beperking en één daarvan is dat ik intens kan genieten van “gewone” alledaagse dingetjes.

Al van kleins af aan kan ik dolenthousiast zijn met hele “minieme” dingetjes. Als ik kleine opdrachten op school mocht uitwerken in mijn schrift en mijn computer mocht laten staan. Het moment dat er een ladekastje werd aangeschaft, waardoor mijn laatjes niet meer boven op de tafel stonden. Maar mijn gelukkigste moment was toch wel dat ik de aangepaste stoel vaarwel mocht zeggen en mijn laatste schooljaar op een zelfde stoel mocht zitten als mijn klasgenootjes.

De afgelopen jaren heb ik veel moeten inleveren qua energie. In het begin was ik hier erg boos om. Ik voelde dat ik steeds sneller moe was en dat frustreerde me.
Vorig jaar mei heb ik het besluit genomen om de thuiszorg in te schakelen voor het opstarten van mijn dag. Een hele stap terug naar afhankelijkheid, maar uiteindelijk bespaarde het me zoveel energie dat ik er blij mee ben.

In het weekend is mijn moeder thuis en kan zij mij helpen. Maar, als mijn energie het enigszins toelaat doe ik het zelf. Meestal hoef ik nergens op tijd te zijn en dus kan ik alles op mijn gemakkie doen.
Van die momenten geniet ik intens. Het is weer even zoals vroeger en het stukje afhankelijkheid verdwijnt voor een moment naar de achtergrond. Ook het af en toe draaien van een was of een dag dat ik de vaatwasser wel uitruim in plaats van met een klein gevoel van schuld op de bank te blijven zitten voelt zo fijn!

Zoals ik aan het begin van deze blog al schreef, natuurlijk zou ik dit soort dingen liever met gemak doen. Maar ik beschouw het ook als een mooi symbool dat ik dankzij mijn handicap van dingen die voor velen zo voor de hand liggen zo intens kan genieten. Ik weet bijna zeker dat, als ik de energie had om alles te kunnen doen wat ik zou willen doen, ik hier veel minder bewust bij stil zou staan. Want eerlijk is eerlijk, hoe meer goede dagen ik achtereenvolgend heb, des te gewoner ze worden en binnen de kortste keren wil ik weer een stapje meer, wat net iets teveel is gevraagd. En ik uiteindelijk weer een paar stappen terug moet doen.
Maar dan probeer ik weer te genieten van die grote kleine cadeautjes in mijn leven.

 

cropped-Kimberley-Tseng-300x300

Feyenoord…

Lees voor met webReader

Door Maaike Borst

Al heel wat jaartjes ga ik naar elke thuiswedstrijd van Feyenoord. Daar krijg ik heel veel prikkels. In de loop der jaren merk ik dat ik echt heb geleerd om met al die prikkels om te gaan.

De eerste keren dat ik ging was echt heel erg vermoeiend. Al die mensen, indrukken,
geluiden en de spanning. Zodra we op de snelweg zaten sliep ik al in de auto. De dag erna moest ik ook vrijhouden.
Ik was na een tijd gewend aan de prikkels en hoefde de volgende dag geen vrij meer te nemen. Wel deed ik het weekend rustig aan als we moesten voetballen.

Op een gegeven moment kon ik de dag ervoor ook wel gaan stappen of naar een verjaardag ofzo. Zondagavond had ik wel geen puf meer om te koken of wat te doen, maar daar hield ik rekening mee. En ik sliep niet meer in de auto.

Nu ga ik ook weleens voor de wedstrijd naar een verjaardag of ga ik de stad nog ergens een kroeg in voor de wedstrijd.

Ik had me aangeleerd om voor de wedstrijd gewoon lekker om me heen te kijken enz.
Tijdens de wedstrijd gewoon ogen op het veld en dan vooral de bal. Mensen om je heen, maar gewoon laten praten en doen en niet naar luisteren. Eigenlijk zet ik altijd een denkbeeldige stulp om me heen die de prikkels tegenhoudt.

Het parkeren was een drama, dus besloten we het laatste gedeelte voortaan met de tram te doen.

Nog meer prikkels, dacht ik!!!

Maar dat valt gelukkig mee, want ik ben een uur eerder thuis. In de tram is het even druk, maar ik kan altijd wel lachen en vrolijk worden om mensen te kijken en hun analyse te horen van de wedstrijd.

Begin van dit seizoen zat ik in het invalidevak, wegens mijn enkel. Dat scheelde een hoop prikkels. Het vak waar ik in zat was een stuk rustiger. We gingen er eerder heen en later weg, dus ik had ook minder last van de mensenmassa. En had ‘s avonds puf om eten te koken.

Maar wat ben ik toch blij dat ik weer in mijn eigen vak zit!
Mijn onzichtbare denkbeeldig stulpje gaat gewoon weer mee…

64934

Prikkels en multitasken

Lees voor met webReader

Door Maaike Borst

We leven in een tijdperk met veel prikkels. Om ons heen is er veelal drukte en dus veel prikkels.

In de meeste winkels staat er muziek aan. De meeste mensen zullen het misschien niet horen. Maar ik word er snel door afgeleid.
In de supermarkt of kledingzaak heb ik er nooit zo veel last van.
Ga ik naar een andere winkel zoals een reisbureau of telefoonwinkel, waar je een gesprek hebt met de medewerker, dan heb ik er wel last van.
Ik moet me echt inspannen om me op het gesprek te concentreren, wat weer extra energie kost.

De radio staat bijna altijd aan bij mij. Ik weet dat het veel energie kost, maar ik houd toch ook weer niet van de stilte om me heen.
Als ik aan het koken ben of schoonmaken staat het volume meestal wel harder.
Toch ben ik blij als ik klaar ben dat de muziek uitkan.
Zo viel het me pas op dat mijn tv in de avond veel zachter staat dan in de ochtend, omdat mijn hoofd dan al “vol” zit.

Vrouwen kunnen multitasken…

Ik dus totaal niet!
Als ik bijvoorbeeld eten ga koken zorg ik eerst dat alles klaar staat en gesneden is, voordat ik het eten op het gas zet.
Een boodschappenlijstje maken, terwijl ik aan het praten ben, geen goed idee.
En ga zo maar door.

We leven ook in een tijdperk dat iedereen altijd bereikbaar is en moet zijn.
Maar dat is lastig als je niet kan multitasken.

Als ik een app/chat berichtje of telefoontje krijg, kan ik eigenlijk gelijk wel de tv op pauze zetten, want ik kan het tv programma gewoon echt niet volgen, omdat ik met mijn telefoon bezig ben. Op zich niet zo’n groot probleem, behalve dan dat de gesprekken soms helemaal nergens over gaan. Appen vind ik handig als je snel wat wilt vertellen of vragen. Niet om hele gesprekken te voeren, dan bel ik liever. Maar met sommige mensen heb je eigenlijk alleen digitaal contact.
Dat vind ik zo zonde van mijn energie eigenlijk. Want terwijl ik ‘een nutteloos’ gesprek voer kan ik niets anders doen. Ik heb die contacten laten verwateren door geen hele gesprekken meer over de app te voeren.
En als ik eerlijk ben.

Ik mis er niks aan..

fokjeritsma-multitasken-is-een-computerterm-geen-mensenterm

Een positieve noot

Lees voor met webReader

Door Douwe Weitenberg

Van nature ben ik een optimist, mijn glas is vrijwel altijd halfvol en als het bijna leeg is, dan schenk ik het wel weer vol.
Maar soms is zelfs mijn glas bijna leeg en is de energie er niet om dat glas te vullen.

Wat is hier nu positief aan zul je denken.

Het volgende: Naast mijn werk ben ik de afgelopen 2 jaar weer terug gegaan naar school en heb ik de MBO4 opleiding ICT Beheerder gedaan via het NCOI (sorry voor de sluikreclame) en elke opleiding eindigt tegenwoordig met een scriptie, zo dus ook de mijne, alleen ze hebben het een andere naam gegeven, namelijk portfolio-opdracht.

Omdat ik niet op een IT-afdeling werk en dus geen praktijkvoorbeeld voor deze opdracht kon gebruiken, ben ik inventief geweest en heb ik de voortgang van mijn nieuwe website als portfolio-opdracht gedaan.

Naast je werk en naast je stage dit maken, als je chronische vermoeidheid hebt, is een hele opgave en daarom heeft het dus ook zo lang geduurd voordat er weer een blogje van mij gekomen is.

Energie is net geld, je kan het helaas maar één keer uitgeven en vandaar dat het wel wat moeite gekost heeft om het glas steeds weer te vullen.
Maar ik heb de opdracht af gekregen (meer dan 15000 woorden, meer dan 100 screenshots en Google als beste vriend).
En omdat ik deze opleiding gedaan heb, maak ik natuurlijk ook meer kans op nader werk (intern dan wel maar toch) en had ik een sollicitatiegesprek voor een interne IT functie.
Wat wil ik hier mee zeggen?
Al is je energie helemaal op, heb je je het schompes gewerkt voor een goede opdracht, de kansen komen echt wel en zo komt het glas weer vol en krijg ik weer energie om nog meer leuke dingen te doen. De komende tijd heb ik als freelance fotograaf alweer vier opdrachten in de pocket, werk ik gewoon 32 uur per week en probeer ik ook nog te sporten.
Voor mij geldt in elk geval dat het na een NAH niet alleen maar kommer en kwel is …. Ik blijf knokken voor een leuk en boeiend leven, misschien wel dankzij i.p.v. ondanks de beperking.
Voor nu wens ik een ieder de energie, de kracht en de mogelijkheid toe, om uit zijn of haar leven te halen wat er in zit… en soms, heel soms kan een kleine stap in onze ogen feitelijk een megastap zijn.

douwe

Grote ontwikkelingen rondom Yo & Kim

Lees voor met webReader

Door Kimberley Tseng

In mijn vorige blog introduceerde ik Just as Kim en vertelde ik over de samenwerking met Yo4coaching. Vandaag wil ik jullie wat meer vertellen over onze workshop: Accepteer je handicap en je leven kent geen beperkingen. De afgelopen weken zijn er namelijk een hoop dingen gebeurd.

Yo & Kim groeit erg snel. We hebben inmiddels 220 volgers/like’s op Facebook en sinds kort zijn we ook actief op Twitter.
We merken het grotere bereik niet alleen door de hoeveelheid volgers, maar ook door de aanspraak wat steeds meer wordt. Aanmeldingen die binnenkomen, vragen naar de mogelijkheden en aanspraak bij grote bedrijven en instellingen. Zo kregen we een informatievraag van iemand die de workshop bij wilde wonen, die kwam uit Antwerpen. Wauw, het besef dat we zo’n groot bereik hebben geeft ons kippenvel.

Op Twitter werd ik via Just as Kim benaderd door Wereldgehandicaptendag. Ze vroegen of ik nog wat ging organiseren op deze dag, welke dit jaar valt op woensdag 3 december. Om eerlijk te zijn had ik me nog nooit in dit initiatief verdiept, maar ineens dacht ik aan de workshop. Ik vertelde over Yo & Kim en wat wij deden. Toen ging het snel. Ze waren erg geïnteresseerd en zouden het geweldig vinden als wij mee zouden doen met onze workshop.
Dit zagen we als een mooie kans om nog verder te groeien, dus pakten we de uitdaging aan.

Onze eerste workshop vindt plaats op zaterdag 15 november van 14.00 tot 17.00 uur in Berkel en Rodenrijs. Voor deze datum kregen we twee locaties kosteloos aangeboden. Onze keus is uiteindelijk gevallen op het pand van Kroezen verzekeringen, omdat dit gebouw toegankelijker is voor mensen met een lichamelijke beperking.

We hebben inmiddels het minimale aantal deelnemers bereikt en dat betekent dat de eerste workshop een feit is. Yo en ik hebben de laatste tijd veel bij elkaar gezeten om het programma in elkaar te zetten, visitekaartjes te ontwerpen en te kijken hoe we onze workshop voor iedereen toegankelijk kunnen maken.
We kregen al van iemand de vraag of er een begeleider mee mag komen. Dit is uiteraard geen probleem, er is een aparte ruimte waar de begeleiders plaats kunnen nemen. Ook voor de begeleiders staat er koffie en thee klaar en er is toegang tot het Wifi-netwerk. Eveneens zijn hulphonden ook toegestaan.

Wij willen de workshop voor iedereen met een lichamelijke beperking toegankelijk maken en zien het als een uitdaging om alle mogelijke obstakels uit de weg te ruimen. Dus als je interesse hebt, maar toch nog wordt tegengehouden door een praktisch probleem, schroom je dan niet om contact met ons op te nemen door een mail te sturen naar info.yokim@gmail.com. Wij denken graag met je mee.

Als ik bezig ben met Yo & Kim voel ik me zeer gelukkig en het geeft me energie. Dit is wat ik wil, mensen die ook een beperking hebben helpen bij hun persoonlijke groei en hun weg te vinden in de maatschappij.

yokim

30 minuten hardlopen met hoofdpijn en hersenletsel

Lees voor met webReader

Door Marloes van Zoelen

“Dat kun jij. Echt. Verbaas jezelf.”
Deze zes magische woorden stuurde journaliste B., die mij interviewde voor het blad Vriendin, me dit voorjaar via Twitter.
Het was precies het kleine zetje dat ik nodig had.

Eerst even terug in de tijd.
In de winter van 2011 liep ik voor het eerst hard: 45 seconden wel te verstaan. Dat bouwde ik in een jaar tijd uit naar 20 minuten met 2 keer een minuut rust. Vanaf toen ging het helaas trager. Het verminderen van het aantal pauzes en het verder opbouwen van het aantal minuten leverden regelmatig migraineaanvallen op. Dus moest er een andere aanpak komen.

Ik kocht nieuwe hardloopschoenen en elke keer als ik een stapje kon maken, beloonde ik mezelf met leuke hardloopkleding. Dat hielp! Met veel geduld en doorzettingsvermogen lukte het om in september 2012 twee keer in de week 25 minuten aan één stuk door hard te lopen. Ik durfde mijzelf nu een hardloper te noemen en was tevreden. Dacht ik.

Want toen kwam die tweet van de journaliste en begon het toch weer te kriebelen. Zou ik de magische 30 minuten grens kunnen slechten? Ik besloot het erop te wagen en wat schetste mijn verbazing? Zo moeizaam als het uitbouwen van 20 naar 25 minuten was gegaan, zo makkelijk en vanzelfsprekend ging dit. Al na een paar maanden liep ik op een ochtend in juni zomaar ineens een half uur hard.

Vijf jaar geleden was ik zwaar burn out, kreeg de diagnose hersenletsel en kon amper slenteren. Nu liep ik 30 minuten aan één stuk door hard. 30 minuten! Wat een megamijlpaal!

Ik geloof er heilig in dat het respecteren van de grenzen van je beperkingen over het algemeen beter werkt dan er tegen blijven vechten. Dat laatste is vaak een dood spoor terwijl bij het eerste ruimte ontstaat. Bijvoorbeeld voor het stellen van een beperkt aantal haalbare doelen.

Hardlopen is daar een mooi voorbeeld van. Ik had mijn doel voor ogen en ben daar stapje voor stapje en met vallen en opstaan aan gaan werken. Regelmatig moest ik bijsturen en mijn plan aanpassen maar uiteindelijk is het gelukt.

Het is een lichtpuntje in de categorie bouwlampen, dat me trots maakt. Het betekent namelijk dat ook andere op het oog onmogelijk lijkende dingen misschien mogelijk zijn. Het moet anders en het is niet meer vanzelfsprekend, maar het kan wel! En dat inzicht is misschien wel het fijnste lichtpuntje van deze hele exercitie.

1-115

Nieuw is eng

Lees voor met webReader

Door Maaike Borst

Ik droom ervan om een paar mooie en verre reizen te maken, naar Afrika, IJsland, Zuid Amerika.
Maar ik ben nog nooit alleen op vakantie geweest. Waarom niet?
Omdat dat een verandering en nieuw is en dat vind ik eng.

Omdat alles nieuw is maak ik me altijd heel druk en verzin zoveel mogelijk scenario’s in mijn hoofd zodat ik overal rekening mee kan houden, maar het loopt nooit zoals ik het in mijn hoofd had.
Daarbij ben ik altijd sneller moe en daardoor emotioneel als er nieuwe of spannende dingen gebeuren.

Ik had al een beetje gekeken op internet naar een paar reizen, maar de reizen waar ik naar keek waren verre reizen en lange drukke reizen. Ik ben het zo gewend om te slapen tussen de middag dat het voor mij hetzelfde als eten is. Dus had ik er helemaal niet aan gedacht dat ik daar rekening mee moet houden op vakantie.
Sowieso is het allemaal heel erg vermoeiend voor mij. En ik heb geen zin om uit te leggen waarom mijn energielevel laag is.
Op vakantie wil ik gewoon even Maaike zijn.
Ik wil gewoon oppervlakkige praatjes over werk, hobby’s en het weer.
En ik wil ook niet dat mensen denken dat ik lui ben als ik middags ga slapen. Als ik het niet doe word ik toch sneller geïrriteerd en dat is ook niet echt bevorderlijk voor de gezellige sfeer.

Maar er zit een verschil tussen een verre reis en vakantie.
En ik wil op vakantie dus ik heb het kleiner gemaakt voor mezelf.
In plaats van 21 dagen kan je ook acht dagen op vakantie, en het hoeft niet buiten Europa.
Ik ben (uiteraard na een hoop uitgestel en een schop onder mijn kont) naar het reisbureau gegaan.

Daar kwamen ze met een cruise door Kroatië. Lekker luieren, een duidelijke dagindeling en leuke excursies. Niet cruise a la cocktails jurkjes, maar een kleine boot met max. 35 personen.
Ideaal.
En ik heb geboekt!
Ik durf en doe het gewoon. Al is het voor mij een grote stap.

Helaas kan ik in mijn volgende blog jullie niet vertellen hoe het allemaal bevallen is, want ik heb mijn enkel gebroken en mag deze nog twaalf weken niet belasten. Dus ik heb mijn vakantie af moeten zeggen.
Misschien dat ik van het najaar alsnog op vakantie ga, dus ik zal jullie heus wel een keer vertellen dat het meegevallen is!

378x200xMalediven_-_Male-h200b378x10y122.jpg.pagespeed.ic.KQrXx0IFPi

Misschien ben ik toch niet zo flexibel…

Lees voor met webReader

Door Maaike Borst

Het is over het algemeen bekend dat mensen met hersenletsel niet zo flexibel zijn.
Over het algemeen ben ik best flexibel, vind ik zelf.
Belt iemand dat het een uurtje later wordt dan is dit geen probleem.

Maar blijkbaar ben ik dus niet zo flexibel als ik moe ben. Ik had een drukke week en weekend achter de rug.
Vrijdag had ik een cursus op school, waardoor ik niet kon uitrusten tussen de middag. Oké, je ligt zelf dan ook wel in de behandelstoel, maar dan ben ik toch vooral aan het opletten wat er gebeurt en hoe het aanvoelt.
Zaterdag naar de vakbeurs geweest in de jaarbeurs Utrecht. Dat is dus helemaal druk met veel prikkels.

De klok ging een uur vooruit en die zondag stond ik weer op tijd naast mijn bed om naar Feyenoord te gaan. In het begin kostte me dit heel veel energie, maar ik krijg er ook veel energie en plezier voor terug. Het lukt me meestal wel om me een beetje af te sluiten.

Mijn vader zou na de voetbal met mij mee naar huis komen en mijn moeder kwam ook naar me toe.
Ze zouden eten meenemen wat we in de oven konden schuiven.
Mijn vader zou uitzoeken hoe mijn nieuwe oven werkt en ondertussen zou ik mijn moeder een korte behandeling geven.

Mijn moeder belde dat ze later kwam.
Geen probleem.
Mijn vader ging alleen naar huis en zou later komen.
Oké, even aanpassen, maar nog niks aan de hand.

Mijn moeder ging kijken hoe de oven werkte, terwijl ik boven alles ging klaar zetten.
Ze kwam er ook niet uit.
Ondertussen werd ik al behoorlijk chagrijnig, omdat dit toch niet volgens mijn planning ging.

Toen mijn moeder voorstelde om het eten, maar bij hen in de oven te doen en daar te gaan eten brak de pleuris uit!
Mijn planning liep al in de soep en dan ook nog eens ergens anders heen gaan en later thuis zijn dat ging me te ver!
Elke vezel in mijn lijf riep:
STOP TOT HIER EN NIET VERDER!!!
Dan haal ik wel wat te eten, maar ik eet thuis, kijk voetbal, vouw de was op en ga naar bed.
Maar ik ga mijn huis niet meer uit!

Gelukkig is het allemaal goed gekomen en hebben we bij mij thuis gegeten en was het nog wel gezellig. Die avond ben ik dan ook om half 8 naar bed gegaan. De was en voetbal heb ik gelaten voor wat het is.

Voor de omgeving is het ook lastig, want die krijgen dan de volle laag terwijl ze er niets aan kunnen doen.

flexibel

‘Ja, maar jij bent lekker vrij…’

Lees voor met webReader

Door Douwe Weitenberg

Er uitzien als Hollands welvaren en toch iets onder de leden hebben? Dat is wat een NAH met je doet en wat voor verwarring en onbegrip zorgt bij vrienden, kennissen en collega’s.

Komende 31 juli is het alweer 4 jaar geleden dat ik getroffen werd door een geknapte aneurysma in mijn hoofd, oftewel het knappen van een slagader onder mijn schedel. Ik wist dat alles weer goed zou komen. Alles? Ok, bijna alles…

De maatschappelijk werkster vroeg of ze mijn optimisme als voorbeeld mocht gebruiken voor andere patiënten die ook een aneurysma hebben. Uiteraard zei ik daar ja op, want als ik maar één iemand daarmee kon helpen, was dat voldoende…

Na een maand thuis gezeten te hebben, ging ik weer langzaam aan het werk en ik moet zeggen, ik kon me geen betere werkgever wensen. Het is nogal wat, voor een langere periode twee uur per dag om de dag werken dan zo moe zijn dat je per etmaal gewoon 16 uur slaapt. Daar begon ook het eerste onbegrip (onbekend maakt onbekend nietwaar?). Op een gegeven ogenblik zei ik nietsvermoedend op een woensdag: ‘’tot vrijdag, jongens’’. Waarop een collega zei: ‘’o, je bent morgen lekker vrij?’’ Waarop ik me meende te moeten verdedigen en dus zei: ‘’vrij? Ik slaap 16-18 uur.’’ Waarop het antwoord kwam: ‘’ja, maar je bent lekker vrij…’’.

Na anderhalf jaar re-integreren ging ik in november 2011 weer full-time werken. Uiteraard stapsgewijs opgebouwd. Ik was ook in de gelukkige omstandigheid om op vakantie te gaan naar Vancouver. Teruggekomen uit Vancouver had ik een gesprek met mijn toenmalige manager, omdat ik toch wel heel erg last bleef houden van zware vermoeidheid, concentratieverlies en een kort lontje (verbaal). We spraken, in samenspraak met de bedrijfsarts, af dat ik niet een half uur lunchpauze, maar een uur lunchpauze zou nemen, zodat ik mijn batterij kon opladen. Tijdens datzelfde gesprek vroeg mijn manager wanneer ik dacht dat mijn chronische vermoeidheid over zou zijn. Ik dacht dit meen je niet. Ik zeg nog het is chronisch en niet Gronings… Toen kwam de zin die mij bijna mijn zelfbeheersing deed verliezen, want hij maakte de volgende opmerking: ‘’ja dat zeg je wel, maar als je echt wil…’’. Ik ben weggelopen met mijn vuisten gebald in mijn broekzakken en bedacht tegen zoveel domheid kan ik niet op.

Is het dan alleen kommer en kwel met collega’s? Nee, dit zijn uitzonderingen, de meeste collega’s hebben begrip voor de situatie en zelfs een enkeling steekt me een veer in de kont door te zeggen dat ze zoveel respect voor me hebben. Ze vinden het knap dat ondanks mijn chronische vermoeidheid het glas altijd half vol is en dat ik mij nooit achter mijn vermoeidheid verschuil.

Wat is nu in mijn ogen de moraal van dit verhaal? Je zult altijd een aantal mensen houden, die alleen geloven wat ze kunnen zien en als ze het niet kunnen zien denken dat het tussen de oren zit. Maar het overgrote deel zal altijd respect, soms zelfs bewondering voor je hebben. Voor wat je allemaal nog kan, niet ondanks je handicap, maar juist dankzij je handicap.

onbegrip

Erbij horen

Lees voor met webReader

Door Lindsay Pelt

Ik was 22 toen alles in Griekenland in één klap veranderde. Letterlijk en figuurlijk.
Van een actieve, levenslustige vrouw veranderde ik in een onzeker hoopje mens. Ineens kon ik niet meer wat anderen van mijn leeftijd ook kunnen. Uitgaan en werken en studeren en sporten en een sociaal leven onderhouden ging niet meer. Het was niet langer meer “en en” maar “of of”. Ik wilde wel, maar het lukte niet. Ik voelde me een buitenstaander van en in mijn eigen leven. Ik vond het verschrikkelijk en wilde er weer bij horen. Weer normaal zijn. In de jaren erna leerde ik mijn leven weer op te pakken. Ik leerde er -op mijn manier- weer bij te horen.

Toen ik zwanger werd, was ik bang dat ik opnieuw buiten de boot zou vallen. Dat ik niets kon, niets mocht en onder strenge controle zou staan. Gelukkig is niets minder waar. Alles verloopt op dit moment prima en volgens de verloskundige ben ik “gewoon” een gezonde zwangere. Gewoon? Gezond? Yes! Met deze woorden kon je mij op dat moment niet blijer maken! Ik ben gezond zwanger. Eindelijk weer even normaal. Ik hoor er weer bij! Dacht ik.

Dankzij het ongeluk leerde ik door de jaren heen naar mijn lichaam te luisteren (om vervolgens alle seintjes en signalen te negeren, omdat ik nou eenmaal wilde doen wat ik wilde doen).
Nu niet.
Nu ben ik zwanger.
Het draait niet meer alleen maar om mij. Er zit een baby in mijn buik. En voor de baby doe ik alles. Ik luister goed naar mijn lichaam en grijp vaak al in voordat mijn lichaam de kans krijgt om een seintje te geven. Daarbij heb ik ook het geluk dat ik nauwelijks last van zwangerschapskwaaltjes heb. Natuurlijk, ik ben zwanger. Ik ben nog meer moe, heb last van rugpijn, (af en toe ;-)) last van hormonen en niet alles gaat nog even soepel.

Om me heen hoor, lees en zie ik de meest vreselijke zwangerschapsverhalen en –kwaaltjes. Van de hele dag door overgeven tot opname in het ziekenhuis en alles wat daar tussen zit.
En ik? Ik voel me eigenlijk prima en kan (gelukkig) niet meepraten over deze zwangerschapsellende. Hoor ik er weer niet bij ;-).

05032014 Lindsay (4)

Wie had dat kunnen denken…

Lees voor met webReader

Door Tess

Vorig jaar februari vertrokken er dertien mannen vanuit het Westland (Zuid-Holland) met zes auto’s naar Gambia. Een reis van 7000 kilometer en dat even in twee weken. De zes auto’s kregen allemaal een bestemming in Gambia. Als ziekenwagen, tandartswagen of taxi voor een gezin, dat daarmee weer zelfstandig inkomen kan vergaren. Dit vergde een intensieve voorbereiding, waarbij ik ook betrokken was. Ik doe namelijk de PR voor deze stichting Westland4gambia.

Een groepje partners en kinderen van de mannen besloot naar Gambia te vliegen. Ze wilden in Gambia zijn als deze dertien kanjers aankwamen. Op een dag kwam de vraag of het ook niet iets voor mij was om dan mee te gaan. Ik was immers veel met het project bezig geweest en wat was er dan mooier dan het eindresultaat met eigen ogen zien?

Natuurlijk vond ik dat wat!
Afrika…Gambia…zien waar de auto’s naar toe gaan… zien hoe de mensen daar leven…een lekkere tempratuur… en dat met een leuke groep mensen.

Toch had ik mijn bedenkingen.
Ging ik dit volhouden? Was ik geen maanden uit roulatie bij terugkomst? Ik heb er met een aantal mensen over gesproken. Zij vonden dat ik het gewoon moest doen. Als ik mijzelf maar in de gaten hield, op tijd mijn rust pakte en eerlijk was over wat er wel en niet ging. Ook binnen de stichting gaven mensen aan dat het geen probleem was. Ik kon mij altijd even terugtrekken als ik dat wilde en als ik een dagje rustig aan moest doen kon ik chillen op het strand.

Hoe meer mensen ik over mijn plannen vertelde… hoe enthousiaster ik werd. Mijn tickets en hotel waren geboekt. Ik kreeg vrij op mijn werk.
GAMBIA, HERE I COME!

Natuurlijk bleven er die twijfels en was ik ook best weleens zenuwachtig. Ik besloot iedereen die meeging een mailtje te sturen om hen even wat over mijzelf te vertellen. Dat schepte een hoop duidelijkheid! Na alle reacties op de mail zag ik het nog meer zitten.

Ik kan je vertellen. Ik heb de week van mijn leven gehad.
Wat een mooi land en wat een bijzondere mensen. En bovenal wat voelde ik mij goed. Ik kwam tot rust. Er hoefde niks. Er mocht van alles.

Twee weken na de reis had ik even een wat mindere periode. De hectiek en alles moeten in het gewone leven kwam even hard aan. ‘’Wat zou je nu echt willen?’’, vroeg een vriendin die mij probeerde te helpen. ‘’Terug naar Gambia’’, antwoordde ik haar.
Wie had dat kunnen denken…

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Zwart-wit

Lees voor met webReader

Door Lindsay Pelt

Voor mijn ongeluk was ik altijd heel flexibel. Ik was overal voor in, plande weinig en zag wel wat er op een dag gebeurde.. Tijdens mijn studententijd, vlak voor het ongeluk, sprak ik regelmatig met mezelf af dat het “nu echt even afgelopen was met alle feestjes en ik de komende tijd echt echt heel hard aan de slag moest voor school”. Ik prentte het mezelf goed in en zwoor mezelf eraan te houden. Maar toch. Eén vraag van vriendinnen later stond ik alweer in de kroeg (Je zou ook kunnen zeggen dat ik geen ruggengraat had ;-)). Ik stond overal voor open en flexibiliteit was “my middle name”.

Na het ongeluk, tijdens mijn revalidatieperiode, leerde ik lopen, eten, praten. Ik ging er vanuit dat ik alleen lichamelijk een klap had gehad. Wist ik veel dat er in mijn hoofd ook het een en ander veranderd/beschadigd was en dat ik mezelf helemaal opnieuw moest leren kennen! Mijn flexibele, oude ik van vroeger bestond niet meer. Daar kwam ik achter toen mijn moeder voorstelde “samen boodschappen te halen bij de Albert Heijn in het winkelcentrum” en ik vervolgens helemaal flipte toen ze na het halen van de boodschappen voorstelde nog even de Hema binnen te lopen. Dat kon niet. We gingen boodschappen doen. Boodschappen. Bij de Albert Heijn (dat was een ander drama, maar dat terzijde). De Albert Heijn. Niet de Hema. Dus we gingen niet naar de Hema. Nee.

Het was ontzettend schrikken dat ik diep van binnen wel flexibel wilde zijn, maar het niet meer kon. Mijn niet-flexibele reactie gebeurde automatisch, zonder dat ik er iets aan kon doen. Mijn hersenen reageerde hetzelfde wanneer je je hand uit reactie terugtrekt van een te hete kachel.

Ik was niet meer overal voor in. Ik moest alles plannen en onverwachte gebeurtenissen zorgden bijna altijd voor drama.

Je begrijpt, zwart & wit zijn niet mijn lievelingskleuren. Met veel vallen en opstaan heeft het niet-flexibele uiteindelijk een plaatsje in mijn leven gekregen. Ik herkende “de symptonen” en mijn omgeving leerde ermee omgaan. Langzaamaan was het niet alleen maar zwart-wit in mijn hoofd, maar kon ik soms het grijs ook een beetje zien. Afhankelijk van mijn bui en de situatie.

En toen eind vorig jaar…….Toen zagen we het mooiste zwart-wit MET grijze beeld ooit: de eerste echo van ons kindje!

Ik voel me geweldig! Zwart? Wit? Grijs? Dat bestaat voor mij even niet meer, want ik bekijk de wereld momenteel door een roze bril! Op naar een mooie zomer!

rozebril

Even de planning omgooien

Lees voor met webReader

Door Maaike Borst

Het was best even een omslag van de rustige kerstvakantie terug naar het ´normale leven´.Maar ik had er wel zin in, want zodra ik structuur heb en een duidelijke dagindeling voel ik me goed. Omdat ik met (nieuwe) klanten afspraken maakte, heb ik het weer lekker druk. Daarnaast ben ik ook aan het kijken voor een nieuwe keuken, waar ook veel tijd en energie in gaat zitten.
Allemaal leuke dingen, alleen was ik in mijn enthousiasme vergeten dat ik ook boodschappen moet halen, een huishouden heb, een sociaal leven en mijn administratie. Daarnaast had ik de ene week veel klanten en de andere week weer minder, dus een balans was er ook niet.

Dus toen kreeg ik een planningsprobleem.
Ik dacht: ‘’ow, ik kan s ‘avonds ook wel boodschappen doen of mijn huishouden.´´
Maar s ‘avonds wilde ik ook sporten en ben ik eigenlijk te moe om boodschappen te gaan doen.
Dus nodigde ik mezelf uit bij mijn familie om te eten. Als ik thuis at was het meestal iets makkelijks en dus ongezonds. Toch is het ook wel lekker om gewoon thuis te eten en daarna met een kopje thee op de bank ploffen.
Wegens familieomstandigheden heb ik ook het één en ander moeten verplaatsen de afgelopen week.

Maar wat doe je als er iemand belt voor een afspraak die hij perse in dezelfde week nog wil.
Je wilt klanten niet teleurstellen. Je moet hen zo snel mogelijk helpen.
Gooi je dan weer heel je planning om?
Als het in mijn hoofd onrustig is, dan ben ik geneigd te veel dingen te gaan doen in de hoop dat het rustig wordt in mijn hoofd, maar doordat ik daarmee teveel eis van mijzelf word ik ook weer onrustig.

Dus wat doe ik?
Neem ik die afspraak aan met als gevolg dat het nog onrustiger wordt in mijn hoofd en ik geen tijd heb om te rusten? Dus neem ik de afspraak aan terwijl ik weet dat ik over mijn eigen grenzen heenga?
Ik ben dan wel bang dat mensen die mij niet kennen het raar vinden, want twee uurtjes extra werken, wat maakt dat nu uit?

Ik heb besloten om de afspraak niet aan te nemen, omdat ik weet dat het ten koste van mijzelf gaat.
Maar het blijven lastige beslissingen, die alleen ik kan nemen, want ik weet zelf wanneer ik over mijn grenzen ga.

Daarom mijn voornemen vanaf nu:
Mijn agenda weer goed en duidelijk invullen!

plannen

Automatische weger in mijn hoofd

Lees voor met webReader

Door Marloes van Zoelen

“Over energiemanagement hoef ik jou vast niks te vertellen, daar kun je zeker zelf een promotieonderzoek over schrijven?”
Het was meer een constatering dan een vraag van de nieuwe neuroloog tijdens onze eerste ontmoeting.

Hij had gelijk. Energiemanagement is nogal een ‘ding’ voor mensen met hersenletsel. Om mijn beperkte energieniveau een beetje in goede banen te leiden, maak ik gebruik van de activiteitenweger. Dat is een methode, die de belasting over een hele dag overzichtelijk, objectief en meetbaar maakt.

Het kostte me destijds veel moeite om ermee te leren werken.
Ok, ik zag er absoluut het nut van in en het gaf hoop maar oh, wat voelde ik een weerstand. Verschrikkelijk. Ik moest elke activiteit, die ik ondernam, per half uur punten gaan geven. En dat de hele dag door. Ik werd een wandelend telraam.

Het ging als volgt:
-1 voor ontspannend
+1 voor een beetje inspannend
+2 voor inspannend
+3 voor zeer inspannend

Ter indicatie wat voorbeelden:
Activiteit per half uur Vroeger Nu
boodschappen doen beetje inspannend zeer inspannend
in een café wat drinken ontspannend zeer inspannend
tv kijken ontspannend inspannend

Als start hield ik het een aantal dagen bij. Gewoon in een excelsheet. De uitkomst was confronterend en pijnlijk, maar duidelijk. Er bleek namelijk dat ik:

  • minder inspanning en meer ontspanning moest inplannen
  • inspanning en ontspanning beter moest afwisselen
  • inspannende dingen anders moest doen
  • ontspanning anders moest invullen

Ga er maar aan staan. Qua puntentotaal mocht ik op een dag niet hoger uitkomen dan +7 en dat is echt niet veel. Ter vergelijking: vroeger stopte mijn teller ‘s avonds op ongeveer +45.

Het vereist dus heel wat kunst- en vliegwerk om de rekensom elke keer weer kloppend te krijgen. Inmiddels ben ik gewend aan het puzzelen met punten en heb ik een soort automatische weger in mijn hoofd (lichtpuntje!). Een breed scala aan leefregels ondersteunt me daarbij.

Een bloemlezing uit mijn arsenaal.

Ik ben, net als een radiostation, van de horizontale en verticale programmering. Elke dag en elke week dezelfde activiteit op hetzelfde tijdstip. Héél saai maar het werkt wel. Het geeft me structuur en houvast. Zo doe ik bijvoorbeeld altijd op vrijdagochtend boodschappen en rust ik elke dag tussen 13.00 en 15.00 uur.

De meeste winst zit ‘m in dingen anders doen. Eén voor één en stap voor stap behoren net als temporiseren, doseren en begrenzen tot mijn basisvocabulaire. Zodra ik dingen snel of tegelijk wil doen, gaat het mis. Even multitasken is aan mij niet meer besteed. Het aanleren van dit andere, tragere gedrag was een flinke worsteling, maar inmiddels geeft het me de nodige rust.

Cognitieve dingen als lezen, tv kijken en computeren kosten me standaard veel punten, dus ben ik andere dingen gaan doen om te ontspannen. Het was in het begin erg zoeken naar activiteiten die ik leuk vind, maar nu ben ik blij met mijn ‘vondsten’. Ik loop af en toe hard, wandel graag en creabea met veel plezier.

Van de tv heb ik afscheid genomen. Dat was even wennen, maar het leverde veel op. De gemiddelde Nederlander kijkt namelijk zo’n 2,5 uur per dag naar de televisie. Dat kost mij 15 punten, meer dan het dubbele van mijn dagtotaal. Die tijd breng ik liever door met rusten en mijn hoofd leegmaken! Dat levert me punten op!

Al met al betekent het dat ik heel goed prioriteiten moet stellen, bewust keuzes moet maken en veel nee moet zeggen. Niet altijd even leuk, maar wel heel erg noodzakelijk om binnen mijn beperkingen te leven naar mijn mogelijkheden.

De activiteitenweger is voor mij na al die jaren meer een middel dan een doel geworden. Mijn lijf is de baas en heeft altijd voorrang. Ik ben eraan gewend geraakt om op elk moment van de dag mijn energieniveau te peilen en daarop te anticiperen. Het lichtpuntje is dat ik tegenwoordig op een goede dag wat extra’s kan doen. Dan mag ik op +14 uitkomen. Wat een weelde!

activiteitenweger_blogmarloes

Yolo: Op en neer

Lees voor met webReader

Door Tess

Beetje rare titel voor een blog. Ik weet het. Maar… ik kan het uitleggen.

Vandaag voel ik mij heel goed. Het ging lekker op mijn werk. Ik schreef zo twee teksten weg. Mijn lijstje met te plegen telefoontjes is een mooie kleurplaat met heel veel gekras geworden. Dat is klaar. Mijn mailbox is bij en schoon. En de papierbak heeft weer zat te eten. Want ook mijn papieren administratie is weggewerkt.

Wat een contrast met vorige week. Wat zeg ik… met twee dagen geleden. Een vol hoofd en er kwam niets uit mijn handen. De badminton zei ik af. Ik had geen energie voor drukte. Ik ging op tijd naar bed.

Sinds gisteren ben ik weer back. Ik hoefde thuis niet af te wassen. ‘’Ga maar gauw naar de badminton’’, zeiden mijn ouders. Ik was zo druk en enthousiast dat ze liever zelf die afwas deden dan een stuiterbal om hen heen hadden. Eenmaal bij de sport vroeg de trainer of ik enig idee heb waar mijn volumeknop zit. En mocht het antwoord ‘ja’ zijn, dan mocht hij best wel wat zachter. Zelfs na een zware shuttlerun stond ik nog te lachen en gek te doen.

Ik vind dat contrast maar lastig. Ook als ik mij goed voel moet ik op tijd mijn rust pakken. En niet té veel doen. Om de middenlijn te houden. En wellicht daardoor minder vaak in te storten. Maar soms denk ik: YOLO (lees: You Only Live Once). Dan voel ik mij goed, kan die middenlijn mij weinig schelen en ga ik lekker een terrasje pakken of iets anders leuks doen.

Ik wil de middenweg hierin vinden.
Tot die tijd gaan we gezellig op en neer. Mét hopelijk een hoop YOLO!

YOLO

2.08 minutes of fame

Lees voor met webReader

Door Lindsay Pelt

Tess en ik leerden elkaar kennen n.a.v. mijn boek “In één klap”. In de zomer van 2013 was onze eerste ontmoeting en besloten we samen aan de slag te gaan.
Vele contactmomenten tussen ons volgden en in het najaar van 2013 werd Brainstormt geboren. Langzaam vielen alle puzzelstukjes op zijn plaats en lukte het ons om onze ideeën te vertalen naar de website die je nu voor je hebt.

Naar aanleiding van een interview in de Viva (o.a. over Brainstormt), welke begin januari verscheen, werd de releasedatum van de website vastgesteld. De laatste loodjes waren zwaar, maar mede dankzij de hulp van Annika hebben we het voor elkaar gekregen. Op zondag 5 januari ging Brainstormt.nl officieel online!

In nog geen twee weken ging het ineens heel erg snel:
Brainstormt ging online;

  • Het Letselschade magazine, met daarin mijn verhaal en een stuk over Brainstormt, verscheen;
  • Ik werd benaderd door Hart van Nederland;
  • De Viva met daarin mijn verhaal en een stuk over Brainstormt kwam uit & lag overal in Nederland in de winkel;
  • Hart van Nederland kwam naar mijn huis om een mijn verhaal te filmen (lees: ruim 2 uur aan de slag/filmen voor een item van 2.08 minuut);
  • De uitzending van Hart van Nederland, die op televisie bekeken werd door 888.000 mensen (stel je eens voor, dat die 888.000 mensen allemaal op je verjaardag komen ;-)).

Een DROOMSTART!

Maar toen.
N.a.v. het artikel in de Viva werd ik aangesproken. Op Facebook, via Twitter, via de mail, telefonisch en in real life. Na de uitzending van Hart van Nederland werd dit verveelvoudigd. Zelfs het inloggedeelte op onze website kon het allemaal even niet meer aan.

En dus ontplofte de bom. Niet letterlijk, wel figuurlijk.
Het was overweldigend en hartverwarmend. Ik wil iedereen de aandacht geven die hij verdiend en ben vaak tot laat bezig met o.a. reageren op iedereen en allerlei zaken rondom Brainstormt.
Omdat ik nog steeds geen stevige schoenen heb voor die welbekende steen (lees de blog over de ezel en de steen HIER), ga ik het rustiger aandoen. Zaken voor Brainstormt wat meer inplannen in mijn week, in plaats van altijd en overal alles willen doen.
En daar begin ik nu mee. De laptop gaat uit en mijn telefoon op stil.

Even bijkomen en genieten van mijn 2.08 minutes of fame.

(Het kan dus iets langer duren voor je een reactie van me krijgt, maar wees niet getreurd: die reactie komt er!)

hartvanNL

 

WAJONG en een eigen bedrijf: hoe cool!

Lees voor met webReader

Door Maaike Borst

Toen ik 14 was kreeg ik een ongeluk. Ik zat toen in de derde klas van het VMBO en ben dat jaar blijven zitten. Ik heb altijd graag in de kinderopvang willen werken. Na mijn eindexamen was het de bedoeling om naar het MBO te gaan om daar een opleiding te volgen waarmee ik in de kinderopvang kon gaan werken.

Verandering
In die tijd ging ik ook één keer per week naar een lotgenotengroep in Rotterdam. Helaas waren mijn groepsgenoten vooral oudere mensen, waarbij ik geen aansluiting kon vinden. Ik had moeite met mijn eigen grenzen aangeven, want ik wist eigenlijk helemaal niet wat die waren. Ik wilde hetzelfde doen als iedereen van mijn leeftijd. Naar school gaan, buiten hangen en in het weekend een beetje gaan stappen. Maar nu moest ik ineens moeite doen voor mijn schoolwerk. Wat ik voor mijn ongeluk aan huiswerk deed was te verwaarlozen en nu moest ik opeens twee uur per dag huiswerk maken.

Arbeidsonderzoek
Omdat ik eigenlijk geen idee had wat er nu was gebeurd en wat de gevolgen daarvan waren zat ik niet lekker in mijn vel. Via een maatschappelijk werkster kwam ik terecht in Groot Klimmendaal, een revalidatiecentrum gespecialiseerd in mensen met NAH. Het was de bedoeling om na mijn revalidatie mijn school weer op te pakken. Helaas kwam uit een arbeidsonderzoek, dat ik in het revalidatiecentrum deed, dat het voor mij niet haalbaar was om met kinderen te werken, omdat dit teveel prikkels en onduidelijkheid geeft. Zelfs halve dagen bleken niet haalbaar.

Administratie
Uit het arbeidsonderzoek kwam dat een baan in de administratie wel mogelijk leek. Omdat je dit in je eigen tempo kan doen en meestal in een rustigere omgeving. Ik had een urenbeperking van 20 uur per week. En mocht dus vier uur per dag werken. Ik ben de opleiding administratie in Nijmegen gaan doen, omdat ik het daar vooral in de praktijk leerde door middel van een simulatiebedrijf en ik hier halve dagen heen kon. Na het behalen van mijn diploma’s ben ik gaan werken.

Schoonheidsspecialiste
Later werd ik helaas depressief en ben ik gestopt met werken. Na een lang traject, waar ik nu niet veel over ga uitweiden, hebben we gekeken wat mijn mogelijkheden waren. Schoonheidsspecialiste leek mij heel erg leuk. Als je daarbinnen voor jezelf begint kan je je eigen uren indelen en heb je minder prikkels, doordat je één- op-één werkt. De opleiding was zwaar, maar ik heb het gehaald. En wat vind ik het leuk. Ik doe dit met plezier en krijg er energie van. Nu ben ik in overleg met het UWV bezig met een re-integratieproject om een eigen salon te beginnen. Dit alles vind ik heel spannend en ook wel eng (ik kan niet goed tegen verandering en nieuwe dingen).

Mogelijkheden
Maar wat ik met dit verhaal eigenlijk wil zeggen is. Dat er meer mogelijkheden zijn dan dat ik dacht, want als alles goed verloopt begin ik begin 2014 met mijn eigen salon. Een Wajonger met een eigen bedrijf; hoe cool is dat!

schoonheids

Nee?!

Lees voor met webReader

Door Tess

Ik moet leren ‘nee’ te zeggen. Nee, op de verzoeken die ik krijg om wat te schrijven. Nee, op afspraakjes waar ik geen zin in heb. Nee, als ik te druk ben om bepaalde dingen op te pakken.

Waarom? Omdat er maar 24 uur in een dag zitten. Omdat ik door mijn hersenletsel minder energie heb. En omdat ik al aan een studie, sport en werk doe. Om mijn vrijwilligerswerk niet te vergeten.

Een mooi testmoment was de vraag van een redacteur van een tijdschrift. Tijdens een gesprek op een verjaardag van een gezamenlijke vriendin. Of ik geen column kon schrijven voor zijn blad. Slechts eens in de twee maanden. Slechts 500 woorden. ‘Nee, Tess’, spookte er door mijn hoofd, ‘je hebt het al veel te druk.’ ‘Ja, maar dit is een mooie kans.’, zei een ander stemmetje in mijn hoofd. Ik vertelde de redacteur er over na te denken. Hij wilde dat ik besloot wat voor mij het beste was. Maar zou wel onwijs blij zijn als ik het deed. Hij wilde mij geen druk opleggen, maar zou zwaar teleurgesteld zijn als ik het niet deed.

Dat ‘nee’ leren zeggen zie ik maar als een proces. Hoofdrekenen leerde ik ook niet van de één op de andere dag. Dus ‘nee’ zeggen ook niet. Mijn proces bevindt zich nu in de fase: ‘daar wil ik graag even over nadenken’. Om vervolgens alsnog altijd ‘ja’ te zeggen.

En ook nu ben ik in deze fase blijven steken. Ik schreef de eerste column. Tot de redacteur mij met een verdrietig stemmetje opbelde. Hij was ontslagen tijdens een re-organisatie en had nog geen gelegenheid gevonden om mijn column in te brengen. Het feest ging dus niet. Had er weer iemand anders ‘nee’ voor mij gezegd. Bofkont!

NEE