Tagarchief: Eigenwijs

Het vermogen van Bill Gates

Lees voor met webReader

Door Willem

Jullie zullen je vast afvragen wat Bill Gates met hersenletsel te maken heeft. Nou: helemaal niets;-).

Deze blog gaat ook niet over geld. Ik ben ook zeker geen miljonair. Wie weet wat de toekomst nog brengt. Het gaat echter zeer zeker over hersenletsel en vooral over wat ik anderen in mijn omgeving hoor zeggen:
-‘Als eigenwijs zijn je baan was, dan had je het vermogen van Bill Gates.’
-‘Je bent tot meer in staat dan je zelf denkt.’
-‘Je mag wat zekerder van jezelf zijn.’

Als eigenwijs zijn je baan was, dan had je het vermogen van Bill Gates.’
Als ik hier toch eens geld mee kon verdienen, dan was mijn zoektocht naar werk en opleiding ook afgerond. Dus wie heeft er een mooi contract voor me?;)
Het is voor mijn onrust en onzekerheid wat mijn eigenwijze gedrag oproept. Ik ben echt geen lastige cliënt voor hulpverleners. Adviezen wil ik ook echt wel opvolgen, maar ik betrap me erop dat het toepassen ervan soms nog erg lastig is.
Het lijkt soms wel alsof ik terug wil gaan naar de tijd dat ik nog niet van mijn hersenletsel wist. Ik doe de dingen dan zoals ze eigenlijk niet horen, terwijl een andere manier mij al wel voordelen heeft opgeleverd.
Gek genoeg ben ik wel heel tevreden over hoe alles loopt, hulpverleners kijken soms best verbaast naar mijn analytisch vermogen. Ze zien dat ik kritisch durf te zijn, ze nemen me serieus. Komt die eigenwijsheid toch nog van pas.

‘Je bent tot meer in staat dan je zelf denkt’
Soms baal ik behoorlijk van mijn eigenwijsheid en denk ik, wat voor cliënt ben ik ook met het opvolgen van advies. Alleen op hetzelfde moment zegt iemand dat hij verandering bij me ziet en dat ik beter met dingen omga.
Zelf heb ik dat niet in de gaten, maar blijkbaar gaat het dan toch best goed. Toch leuk om positief verrast te worden.

‘Je mag wat zekerder van jezelf zijn’
Blijkbaar ga ik nog niet zo verkeerd met alles om, misschien is het ook onrust die ik voel. Die maakt me onzeker over alles, maar als ik eerlijk ben:  eigenlijk kan ik ook een heleboel.
Eigenwijs ga ik nu lekker vooruit, alleen wel iets bewuster als voorheen.
Als ik heel eerlijk ben, die eigenwijsheid zou ik eigenlijk ook niet willen veranderen. Iedereen mag trots zijn op wie hij of zij is, daar horen gewoon ook de iets mindere puntjes bij;).

De lift naar succes bestaat (nog) niet, maar ik ga wel mijn best doen om deze te bouwen. Of dat zal lukken met mijn eigenwijsheid, zullen we vanzelf zijn. Het past wel bij hoe ik ben, altijd op zoek naar mogelijkheden om dingen makkelijker te maken. Tot dan, biedt de trap nog een mooie ondersteuning.

zwart_106

Eigenwijs vechten én accepteren

Lees voor met webReader

Door: Annika Korving

We hebben allemaal wel iets wat we moeilijk vinden om te accepteren. De een heeft er meer moeite mee dan een ander. Daarom staat voor het acceptatieproces geen vaste tijd. Zo heb ik zelf moeite met de cognitieve gevolgen van mijn hersenbeschadiging. Maar dat mag van mijzelf niet de rest van mijn leven gaan beïnvloeden, daarom ga ik er iets aan doen. We gaan ze accepteren!

Dat een hersenbeschadiging gevolgen heeft dat weet iedere wereldburger. Dat het bij de een meer gevolgen heeft dan bij een ander is logisch. Bij de een hebben de lichamelijke gevolgen de overhand, bij de ander de cognitieve gevolgen. Maar de cognitieve gevolgen van een hersenbeschadiging zijn misschien nog wel het moeilijkst te accepteren, zelf vind ik dat wel.

Ik heb heel lang mijn lichaam lopen verbeteren om de cognitieve gevolgen niet te zien. Operaties werden uitgevoerd, want dan zou het allemaal wel beter gaan functioneren. Eigenlijk heb ik alleen mezelf heel erg voor de gek gehouden, want het kan wel iets beter worden, maar als ze iets aan mijn spieren veranderen, verandert er niks in mijn hersenen. Mijn hersenbeschadiging werd niet minder.

Eindelijk zit ik midden in het acceptatieproces van mijn cognitieve gevolgen. Ik moet accepteren dat ik wel kan blijven vechten, maar het mij dan eigenlijk alleen maar meer moeite gaat kosten, zowel lichamelijk als geestelijk. Waardoor ik mij eigenlijk alleen nog maar rotter ga voelen, wat ook geen goede invloed heeft op de gevolgen van mijn hersenbeschadiging. Hoe meer ik aan mijn hoofd heb, hoe meer ik vergeet te doen en het kost nog meer energie.

Daarom heb ik besloten dat ik eens wat ga doen tegen dat vechten. Ik heb een hekel aan psychologen en andere artsen die het verleden naar boven halen, omdat je je verleden moet accepteren. Dus bij zo’n persoon zal je mij niet snel zien voor af en toe een goed gesprek, helemaal geen behoeften aan. Ik heb, zo eigenwijs als ik ben, met mezelf afgesproken dat ik zelf mijn hersenbeschadiging ga accepteren zonder hulp van zulke personen.

hersen