Tagarchief: Eenzaam

De knop omzetten

Lees voor met webReader

Door Cynthia van der Winden

Van jongs af aan heb ik meegedraaid in de normale ‘maatschappij’. De basis- en middelbare school heb ik gevolgd in het reguliere onderwijs. Dit heeft mij ver gebracht. Inmiddels heb ik een VWO-diploma op zak en zit ik in het derde jaar van het HBO. Ik ben heel blij dat ik zover ben gekomen en ik vraag me wel eens af of ik zo ver was gekomen als ik op speciaal onderwijs gezeten had. Maar dat is niet waar ik het in dit blog over wil hebben.

Het meedraaien in de ‘normale’ maatschappij heeft namelijk ook een minder positieve kant. Iedereen om je heen doet dingen anders, sneller en met minder moeite. Dit heeft er toe geleid dat ik altijd het gevoel heb gekregen dat ik me extra moest bewijzen om erbij te horen. Nu kom ik op een punt in mijn leven waar ik deze gedachten uit me hoofd moet zetten. Ik mag gewoon mezelf zijn en mijn eigen ding doen. Toch vind dit best moeilijk en ik zal uitleggen waarom.

In één van mijn vorige blogs heb ik geschreven dat ik tijdens mijn schoolperiode vrij eenzaam was. Er waren altijd wel een paar mensen met wie enigszins op kon schieten en het was ook niet zo dat ik helemaal geen vriendinnen had, maar toch voelde ik mij nooit volledig geaccepteerd. Als ik nu op deze periode terugkijk, heeft dit ertoe geleid dat ik het gevoel heb gekregen dat ik moet vechten om erbij te horen. Op ‘fouten’ die ik maak, zou ik harder afgerekend worden en dat maakte mijn kans op ‘meedoen’ kleiner. Tenminste dat was wat ik mezelf in mijn hoofd haalde. Diep vanbinnen was ik wel zeker van mezelf, maar het is mij in die periode nooit echt goed gelukt om dat ook uit te stralen naar mijn omgeving.

Nu ik stageloop en een goed sociaal netwerk heb, krijg ik keer op keer te horen dat deze onzekerheid nergens voor nodig is. Iedereen is blij met het werk dat ik aflever en ik krijg veel complimenten. Dus waar twijfel ik nog over? Ik mag het gewoon op mijn manier doen en mensen moeten mij accepteren nu maar zoals ik ben. Hoewel ik weet dat dit zo is, kost dat mij toch moeite. De knop heb ik wel omgezet, maar om het ook echt uit te stralen naar de buitenwereld is een tweede. Gelukkig zijn er heb ik mensen om mij heen die me hierbij helpen.

Toch merk ik dat het werkt. Voor anderen is het ook veel makkelijker als je gewoon achter je eigen manier van doen blijft staan. Het uitstralen van onzekerheid is niet alleen lastig voor jezelf. In de komende tijd wil ik hier nog meer aan gaan werken. Juist door zeker van mezelf te zijn, gaan mensen mijn kwaliteiten zien en dat kan veel opleveren. Dat is het belangrijkste voor mij om in mijn achterhoofd te houden. En wat de rest van de wereld van mij denkt, is dan totaal onbelangrijk!

Knop omzetten

Als een warm bad!

Lees voor met webReader

Door Cynthia van der Winden

Het einde van het studiejaar is in zicht. Een heerlijke gevoel. Even geen stage, toetsen of verslagen die ingeleverd moeten worden. Daarnaast is het ook een tijd om af te sluiten met de klas. Gezellig iets ondernemen met de mensen waar je een jaar mee op hebt getrokken. Tijdens je studie weet je maar nooit of je volgend jaar weer bij dezelfde mensen in de klas komt. Eén van de klasgenoten vond het daarom tijd worden om een BBQ bij haar in de achtertuin te organiseren. De sfeer was geweldig en ik had echt het gevoel dat ik deel uitmaakte van de groep. Dit was voor mij echt bijzonder en ik zal jullie uitleggen waarom….

Toen ik op de basisschool zat, liep het allemaal wel lekker. Ik had niet veel vriendinnetjes, maar ik nam regelmatig klasgenootjes mee naar huis om te spelen. In groep 8 begon ik te merken dat ik soms geen aansluiting kon vinden bij mijn leeftijdsgenootjes. Gelukkig zat ik toen ik een combinatieklas en waren de meiden uit groep zes wel bereid om in het spel soms iets langer op mij te wachten. Toch voelde het niet helemaal goed. Ik weet nog dat we een slaapfeest hadden met alleen de achtste groepers. Natuurlijk was ik van de partij, maar het was voor mij duidelijk merkbaar dat ik geen deel was van de groep. Waar het aan lag, kan ik niet precies zeggen, maar het voelde gewoon zo.

Op de middelbare school zette deze trend zich voort. Afgezien van mijn drie vriendinnen die ik in de tweede en derde heb leren kennen, kan ik nu concluderen dat ik vrij eenzaam ben geweest. Het was niet dat ik er niet mijn best voor deed. Integendeel, ik probeerde altijd een praatje te maken met mijn groepsgenoten, maar het had weinig effect. Zeker in het laatste jaar, want toen waren mijn vriendinnen al van school, was ik er helemaal klaar mee. Ik had geen zin meer om energie in deze mensen te stoppen. Om die reden ben ik ook niet naar het eindexamengala geweest. Wat had ik er te zoeken. Niemand zou me toch missen.

Door dit verleden vond ik het best spannend om met mijn opleiding te beginnen. Hoe zouden de mensen hier op mij gaan reageren? Zou ik deze periode weer alleen moeten doorbrengen? Deze zorgen bleken gelukkig overbodig. Het leek alsof alle narigheid van de middelbare was verdwenen en dat iedereen volwassen was geworden. Ik heb meteen verteld wat de oorzaak is van mijn beperking en vanaf dat moment was het goed. Hier belandde ik eindelijk in dat warme bad waar ik zolang op heb moeten wachten.

De BBQ van dit jaar was voor mij de bevestiging dat ik er nu echt bij hoor. Het is leuk om naar een klassenfeest te gaan! Het heeft even geduurd, maar ik ben blij dat ik dit gevoel toch nog mag meemaken. Hierdoor wordt het volgen van een opleiding namelijk een stuk leuker!

warmbad