Tagarchief: Duidelijkheid

Go with the Flow

Lees voor met webReader

Ik ben iemand die graag van te voren wil weten wat er gaat gebeuren. Welke dagen ik afspraken heb, wat voor uitstapjes er gepland staan in het weekend en wanneer ik de tijd voor mezelf heb. Dat geeft mij overzicht en zorgt ervoor dat ik me kan voorbereiden op dat wat komen gaat.
Dit zorgt nogal eens voor stress, want een groot deel van het leven valt niet te plannen.

Voornemen
Na mijn vakantie voelde ik mij helemaal relax en opgeladen om alle nieuwe uitdagingen op mijn pad te omarmen. Ik nam mezelf één ding voor: ik wil geen stress meer door het te hoog leggen van de lat. Ik wil niet meer constant over mijn grenzen heen gaan. Ik wil zorgen dat ik plezier heb in wat ik doe. En wat vandaag niet komt, komt morgen wel.
Maar hoe houd je die instelling nou vast?

Ja, dat is het hem nou juist. Als je zo’n goed voornemen maakt voel je, je gemotiveerd, daadkrachtig. Je gaat het doen, punt uit. Maar het maken van een voornemen is niet het moeilijkste, dat is het volhouden.
Mijn “probleem” is dat ik niet zo goed tegen plotselinge veranderingen en acties kan. Vooral niet als ze vanuit een externe hoek komen. Wanneer we het weekend naar de stad zouden gaan om nieuwe kleren te kopen en dit wordt onverhoopt verplaatst door bijvoorbeeld tijdgebrek, duurt het even voordat ik het idee van het feit dat het gepland stond los kan laten.
Een ander voorbeeld is wanneer iemand mij vraagt te helpen met een tekst schrijven die vandaag af moet zijn. Ik wil met alle liefde helpen, maar als ik het een paar dagen eerder had geweten dan had ik nog een moment kunnen kiezen wanneer ik het op zou pakken. Terwijl ik me nu in allerlei bochten moet wringen om het gedaan te krijgen. Ik ga wel een andere keer verder met die blog of ik pak toch weer mijn laptop erbij, terwijl ik eigenlijk lekker met een boek mijn bed in wilde kruipen.

Achteraf baal ik dat ik mezelf toch weer die grens over heb geduwd. Ik vind het moeilijk om nee te zeggen, omdat ik de ander niet wil teleurstellen. Maar nog belangrijker, ik krijg zelf een naar schuldgevoel als ik de ander niet meteen help.

Mezelf toespreken
De stress die dit soort situaties bij mij teweegbrengt wordt niet veroorzaakt door de situatie zelf, maar door mijn gedachten daarover. Er zit een stemmetje in mijn hoofd die op zo’n moment zegt dat het niet klopt: we zouden naar de stad gaan! Vergelijk het met een klein kind wat gaat stampvoeten omdat hij een snoepje wilt. Ook zegt dat stemmetje dat ik zo snel mogelijk die ander moet helpen, want die mag ik niet teleurstellen.

Maar inmiddels is er ook een ander stemmetje in mijn hoofd die steeds luider wordt. Die zegt me dat het oké is. Dat ik mij niet hoef te bewijzen aan anderen en dat ik degene ben die moet zorgen voor mijn geluk. Ik kan nog zo hoog springen, maar als ik verkeerd neerkom, krijg ik dat ook te horen. Hoe vaak het ook goed ging.

Je kan nooit iedereen tevreden stellen. En je wordt zelf nooit gelukkig als je alleen maar bezig bent om anderen gelukkig te maken. Go with the flow en laat gaan waar je niks aan kunt veranderen.

Autisme+hersenletsel=Ik houd van duidelijkheid!

Lees voor met webReader

Door Zarah Bootsman

Bovenstaand rekensommetje gebruik ik vaak om mensen uit te leggen hoe mijn hersenen nou een beetje werken. Want ja, ik heb autisme en ik heb ook hersenletsel. Twee aandoeningen waardoor ik gedwongen ben om structuur in mijn leven aan te brengen.
Als die structuur er niet is kan ik rusteloos worden en net zolang doorgaan met vragen tot het voor mij wel duidelijk is. Als er niemand is om het aan te vragen word ik angstig. Ik weet dan niet wat er staat te gebeuren en dat vind ik niet fijn.

Een voorbeeld uit de praktijk:
Ik liep in de stad. Mijn vader zei: ‘dan lopen we zo terug naar huis’, waarbij hij een gebaar met zijn hand maakte. Ik zag het gebaar niet goed en vroeg: ‘Hoe??’ Mijn vader zei weer: ‘zo’. Waarbij hij weer het gebaar maakte.
Ik snap totaal niet wat hij met dat gebaar bedoelde en vroeg: ‘maar pap hoe dan??’ Mijn vader raakte zichtbaar geïrriteerd en ging alle straten opnoemen waardoor we gingen lopen tot een centraal punt. Namelijk een plein middenin de stad. Nadat hij dat gedaan had zei hij nog: ‘zo houdt er eentje van duidelijkheid.’ Ik kan dat alleen maar beamen!

Op het plein aangekomen keek ik om me heen. Vanaf dit punt lopen we bijna altijd over dezelfde weg naar huis. Ik ben dan ook verbaasd als ik zie dat mijn vader een andere straat inslaat dan dat we normaal nemen. Ik zei: ‘Pap, zo lopen we toch normaal nooit.’ Mijn vader zei: ‘nee, we gaan nu nog een klein rondje voor we naar huis gaan.’ Oké, fijn! De onduidelijkheid begon weer compleet opnieuw. We gingen nog een rondje en ik wist nog steeds niet hoe we gingen lopen! Al lopend probeerde ik routes te bedenken die gelopen zouden kunnen worden.
En wat blijkt?? We lopen geen eens zoveel anders dan normaal! Alleen nemen we een straatje rechts in plaats van links. Dus eigenlijk heb ik me voor niets druk gemaakt!

Hersenletsel en autisme. Het blijft een lastige combinatie. Ook omdat het een het ander nog wel eens versterkt. Maar ik ga leren leven met deze combinatie. En proberen minder vaak om meer duidelijkheid te vragen. Want ik heb gemerkt dat mensen in mijn directe omgeving dat niet altijd even fijn vinden. Als ze helemaal alle details aan mij moeten uitleggen, omdat ik zoveel duidelijkheid wil. En in dit punt kan ik me helemaal inleven. Dus nu proberen daar verandering in te brengen!

2000px-Doolhof.svg