Tagarchief: Doorzettingsvermogen

Ik moet vechten als een leeuw

Lees voor met webReader

Het gaat zo als het gaat zeggen ze wel eens, maar wat nou als ik dat helemaal niet wil? Wat nou als ik het heel anders had willen hebben? Moet ik dan nou achterover leunen en zeggen ”ik wacht wel af” of moet ik vechten tegen alles? Ik heb jarenlang tegen alles wat me niet beviel gevochten, het mocht niet zo zijn dat ik mijn zin niet kreeg. Ik kreeg alles wat ik wou dus dat ook. Maar helaas ben ik daar steeds meer van aan het terug komen. Ook ik krijg niet alles wat ik wil, waarom het toen der tijd het me wel aan kwam waaien? Ik heb geen idee.

Ik heb in die jaren best wel wat geluk gehad of ik heb gewoon niet meekregen dat mijn ouders vochten om wat voor mij het beste was. Mensen vinden mij slim, maar ik heb hard moeten knokken voor mijn diploma’s. Helaas denken er een hoop dat als de docent je wel mag dan komt het vast wel goed. Ze zouden medelijden met mij gehad hebben. Nou ik ben er van overtuigd dat ik (bijna) alles op eigen kracht behaald heb. Ik gevochten als een leeuw en ik heb gewonnen. Maar het kostte me een hele hoop. Energie en verdriet want de strijd was zwaar.

Op het moment gaat het gevecht over het wonen nog steeds door. Ik slaap er slecht door, de stress is torenhoog. Maar stoppen met de strijd dat kan niet. Want mijn thuissituatie is niet ideaal. Ik moet gewoon mijn eigen plekje krijgen dat is het beste. Angst overheerst met regelmaat. Iedereen roept dat het wel goed komt, maar wanneer en hoe? Ten koste van wat? Er zijn mensen die roepen dat ik naar Fokus moet gaan, maar ik ben niet rolstoelafhankelijk en helaas heb ik teveel cognitieve problemen voor Fokus. Ik moet helaas net een stap verder.

Alleen zie dat maar voor elkaar te krijgen in deze tijd. Je krijgt dat stempel alleen nog als je 24 uur per dag toezicht nodig hebt. Waar ik vind dat eigenlijk nodig heb, heeft het CIZ daar een andere mening over. Ik moet met de bewijzen over de brug komen. Bewijzen die ik nu niet heb, en als ik ze straks wel heb is het maar de vraag of het CIZ hun mening gaat herzien. Want als ze dat niet doen, dan is het nog maar de vraag of ik ooit van mijn zolderkamertje af kom of ik ooit het huis gaat. Maar niet alleen in die vorm hangt mijn toekomst van hun mening af.

Ik mag misschien ook geen behandeling volgen voor andere problemen. Ik heb namelijk geen stabiele thuissituatie en het is daardoor niet verstandig om die behandeling te volgen. Want dan heb ik geen plek om goed tot rust te komen in het weekend. Iets wat een vereiste is voor een behandeling. Het CIZ heeft mijn toekomst veranderd met hun beslissing en ik moet hoop houden dat het allemaal wel goed komt? Ik zou het wel willen, maar het kost me heel veel moeite. Want het komt me op het moment allesbehalve aanwaaien. Ik moet vechten als een leeuw.

Ik ben trots

Lees voor met webReader

Ik zit mijn blogs voor Brainstormt eens terug te lezen, om hopelijk een geschikt onderwerp te vinden. Maar het lukt me maar niet, wat ik ook schrijf, op het moment dat ik het terug lees ben ik niet tevreden. Waarom niet? Omdat ik zo graag aan de wereld wil laten zien dat het goed met mij gaat. Als ik dat zeg spreek ik de waarheid, naar omstandigheden gaat het goed. Ik sta overeind en begin langzaam aan te accepteren dat de tijd die er aan komt onzekerder dan onzeker is. Iets waar ik niet blij mee ben, maar het is niet anders.

Een jaar geleden kon ik dit me niet bedenken. Ik schreef toen nog dat ik echt niet van plan was om naar een andere psycholoog te gaan. Toch gaat het nieuwe jaar me een nieuwe psycholoog brengen. Vorig jaar had ik je vervloekt als je dat had gezegd. Ook zat ik enorm in de spanning voor mijn rijbewijs, die ik toch maar mooi op 24 december 2014 heb behaald. Het autorijden gaat niet van een leien dakje, maar ik doe het toch maar mooi. Daar kon ik een jaar geleden alleen maar van dromen. Ik maak kleine stapjes vooruit.

Maar snel genoeg gaat het me absoluut niet. Ik wil vliegen, terwijl ik doodsbang ben om te vliegen. Ik weet alleen dat het gebeurd op het moment dat ik daar klaar voor ben en dat is nu nog niet. Ik kan dus nog niet beweren dat ik lekker in mijn vel zit, maar ik kan wel zeggen dat ik trots op mezelf ben. Want dankzij alles sta ik wel op het punt waar ik nu sta. Dat ik graag verder wil en dat ik daar tegelijkertijd ook doodsbang voor ben is prima. Maar het verlangen overheerst op het moment. Want het zou toch heel mooi kunnen worden.

Het is daarnaast ook prima dat niet iedereen naast mij wilt staan op het pad dat ik nu bewandel. Voor sommige komt het te dichtbij, voor andere is het te beangstigend. Helemaal prima, alhoewel het doet best zeer. Ik heb de afgelopen maanden behoorlijk wat klappen gehad, uit onverwachte hoeken en ik sta schrap voor de volgende. Maar angst bezorgt me het niet meer, want hoewel hij me misschien even uit balans brengt sta ik daarna nog maar mooi. Ik kom op het pad waar ik wil en dat ik daarvoor moet vechten is prima.

Het leven hoort niet al te makkelijk te verlopen. Dat ik een handicap heb, chronisch ziek ben en psychische klachten heb brengt daar geen verandering in. Het brengt alleen verandering in mijn kijk op het leven. Heel langzaam aan wordt die weer positief, de angst maakt heel langzaam aan plaats voor vertrouwen en trots. Ik kan de diepe dalen aan en kan weer genieten van de pieken. Ik ben trots op mezelf dat dit me lukt, want ook dit had ik een jaar geleden niet gedacht en al helemaal niet geloofd als iemand dat gezegd zou hebben.

Annika

Geen berg te hoog of te ver!

Lees voor met webReader

Door Cynthia van der Winden

Een reisje naar de maan maken of een wereldleider worden. Het zijn dingen die niet voor iedereen zijn weggelegd. Er zitten nou eenmaal grenzen aan het leven. Als dat niet zo was, zou niemand meer dromen hebben. Het leven zou dan waarschijnlijk wel heel saai worden. Toch ben ik van mening dat grenzen niet altijd een rol hoeven te spelen. Ja, ik heb een beperking, maar dat betekent niet dat mijn leven veel meer grenzen heeft ten opzichte van het leven van een valide persoon. Natuurlijk moet ik er rekening mee houden, bijvoorbeeld met mijn energie. Uitgaan tot diep in de nacht na een lange stagedag zit er voor mij gewoon niet in. Hier ben ik echter niet rauwig om. Op de één of andere manier heb ik die behoefte ook helemaal niet. Er zijn echter ook veel situaties waarin ik geen grenzen ervaar door mijn beperking. Deze volgende twee voorbeelden zullen dit duidelijk maken.

Op mijn achtste stond ik tijdens een kinderfeestje voor het eerst op de ski’s. Mijn moeder ging mee, want we wilden weleens zien wat mijn benen op ski’s gingen doen. Dit bleek het begin te zijn van een groot avontuur! Via mijn revalidatiearts kwam ik in aanraking met de Vereniging van Gehandicapte Wintersporters en inmiddels ga ik al twaalf jaar met deze grote familie op reis. Zelfstandig een piste afkomen is voor mij geen probleem meer. Ik heb weliswaar soms een handje nodig bij het opstaan, maar dat mag de pret zeker niet drukken. Deze reizen hebben nog meer grenzen voor mij doen vervagen. Mensen die in een rolstoel zitten en een beperkte armfunctie hebben, nemen met het grootste gemak zelf een rode piste. Wie deze vereniging niet kent, zou dit nooit voor mogelijk houden.

Vorige maand was ik met mijn vriend op vakantie in Rhodos. Deze vakantie was voor mij al een grote stap. Zoals ik in mijn vorige blog vermeldde, was ik nog nooit zelfstandig met het vliegtuig op vakantie geweest. Echter gingen we op de bestemming aangekomen verder met het opzoeken van het avontuur. Er was namelijk de mogelijkheid om mee te gaan met een Jeep Safari. Deze kans lieten wij natuurlijk niet aan onze neus voorbij gaan. Zelf achter het stuur kruipen, vonden we een stap te ver gaan, maar we hebben ervoor gezorgd dat wij bij een ander Nederlands stel achterin konden kruipen. Op volle snelheid over onverharde wegen, haren in de wind en langs prachtige natuur. Een super ervaring! Je hebt er dan misschien wel wat wilskracht voor nodig, maar dit is voor mij weer een bevestiging dat er meer mogelijk is dan dat je van te voren zou denken.

Terugkijkend op zulke ervaringen, heb ik het gevoel dat ik een geweldig leven heb. Ja, ik zoek de grenzen op, maar dat heeft tot nu toe niet tot negatieve ervaringen geleid, dus ik ga er mee door! Ondanks mijn beperking geniet ik met volle teugen van het leven. Voor mij hoort deze levenshouding daarbij!!!

Cynthia

Slopen, slaan en lekker doorgaan

Lees voor met webReader

Door Willem

De laatste tijd merk ik dat ik mezelf niet zomaar neerleg bij dingen, het rebelse in mij komt weer wat meer naar boven. Iets wat er eigenlijk altijd bij mij wel ingezeten heeft.

Zo heb ik besloten mezelf meer in te gaan zetten voor Zuid-Afrika. Een prachtige tijd heb ik daar beleefd, maar ik heb er ook bittere ellende gezien, waar ik nu soms nog steeds van wakker lig. Daarnaast heeft het me geleerd om dingen nooit van één kant te bekijken. Er is altijd een maar aan een verhaal. Ik heb gemerkt dat de media hier niet altijd eerlijk zijn over Afrika, veel te negatief eigenlijk. Het is niet een land met alleen maar ellende, er zijn juist veel mogelijkheden. Vandaar dat ik mezelf sterk wil maken en het beeld dat mensen hebben van Afrika wil slopen en kapot slaan. Vervolgens kunnen mensen met een positief kijk verder gaan.

Jullie zullen vast denken wat heeft dit nu met hersenletsel te maken, in eerste instantie helemaal niets, maar aan de andere kant juist weer wel.
Wat ik vaak over hersenletsel hoor in de media en waar ik vaker behandelaars over heb horen spreken, zijn de problemen rondom hersenletsel. Wat ik bijvoorbeeld nooit groot op de media zie is wat iemand met een beperking bereikt heeft. Terwijl dit ook juist goed is om te laten zien.

De titel van deze blog is slopen, slaan en lekker doorgaan. Dit is hoe mijn reactie is als mensen horen dat ik hersenletsel heb.
Vaak schrikken ze zichzelf kapot als ze horen dat ik hersenletsel heb, ze verwachten het niet. Het beeld wat ze van mij wordt dan gesloopt. De schrik sla ik vervolgens kapot door ze precies uit de leggen hoe het zit en vervolgens gaan we dan vaak net zo lekker door als daarvoor.

Begin dit jaar ben ik ook aan de opleiding juridisch medewerker op het MBO begonnen. En het gaat gewoon super lekker. Ik zit gewoon op mijn plek.
Mijn gevoel van stoppen op het HBO is gesloopt, mijn negatieve gevoel kapot geslagen en ik ben lekker verder gegaan.

Eigenlijk heb ik echt nu het idee dat ik goed op weg ben, de weg gaat omhoog en zal omhoog blijven gaan.
Natuurlijk zullen er nog tijden het zijn dat ik het liefst uit frustratie echt dingen zou willen slopen en kapot slaan. Dit zal iedereen wel herkennen.

Alleen onthoud één ding: ‘Er is altijd een oplossing voor een probleem, als er geen oplossing is dan is er ook geen probleem’

dsc02500

Rijbewijs? Voorlopig niet!

Lees voor met webReader

Door: Annika Korving

Ik heb ondertussen al een paar keer examen gedaan voor mijn rijbewijs. Helaas heeft dat nog steeds niet als resultaat dat ik mijn rijbewijs daardoor bezit. Op zich helemaal geen probleem, maar het begint ondertussen wel heel vervelend te worden. Vooral omdat iedereen roept dat ik wel instaat ben om mijn rijbewijs te behalen. Alleen het CBR is het op dit moment nog niet met hun eens en wie weet hoelang het nog gaat duren. En op het moment weet ik niet of dat moment er ooit nog gaat komen. Ik twijfel heel erg daarover.

Afgelopen maandag mocht ik weer op, dit keer om voor de vierde keer examen te doen. Mijn instructeur moest ’s ochtends al met een andere leerling waardoor hij wist welke examinator er was. Daar was ik op zich niet ontevreden mee, ik had hem de eerste en tweede keer ook gehad. Dus ik wist hoe hij was, dacht ik. Toen ik binnen stapte herkende hij mij (geen goed teken) en hebben we even zitten lachen. Omdat ik de procedure al kende zijn we meteen gaan rijden. Maar achteraf gezien hadden we beter nog even kunnen kletsen over het examen.

Ik rij het liefst heel zelfstandig, mijn instructeur geeft zodra we gaan starten aan waar we naar toe gaan en dan mag ik zelf plannen hoe we daar terecht komen. Dat werkt voor mij perfect. Ik kan mezelf een stukje duidelijkheid geven en dat geeft een hoop rust in het rijden. Ik geloof niet dat ik snel een stukje ga rijden zonder dat ik weet waar naar toe. Het enigste wat misschien kan voorkomen is dat ik halverwege de route ernaar toe wijzig door een file of zo. Maar op de bonnefooi ergens naar toe rijden zal je mij niet snel zien doen, want daar heb ik moeite mee.

Maar het CBR verwacht dat je er tegen kunt dat de route niet bekend is, je moet er tegen kunnen dat het later veranderd. Daardoor ging het afgelopen maandag eigenlijk op het terrein al mis. Hij gaf niet aan waar we naar toe gingen en bij het volgende kruispunt stond ik zelfs al stil toen ik de opdracht pas kreeg. Door zijn manier van doen werd ik onzeker en blijkbaar heb ik hem dat niet duidelijk weten te krijgen. Ik ging daardoor meer op de auto zitten met kijken en reed rustiger dan nodig omdat ik op het laatste moment van rijrichting wou kunnen wisselen.

Hij begon me zelfs af te snauwen en toen ik de stop-opdracht deed kreeg ik heel venijnig te horen dat ik wel moest wegrijden zodra het kon. Dat had ik niet begrepen en daarom nam ik de beslissing om te wachten op instructies. Toen we even later op weg waren naar de snelweg veranderde hij een paar keer de kant waar we op zouden gaan. Nadat ik aangegeven had dat ik het niet meer snapte kreeg ik met een snauw de rijrichting te horen. Ik was boos dat hij niet wat begrip-voller was als AA-examinator en moest mijn woede binnen houden.

Daarnaast parkeerde de examinator mij in een situatie waarvan hij vond dat ik in staat moest zijn om hem op te lossen. Maar ik overzag de situatie niet meer en werd bang. Daardoor reed ik bijna in op de tunnelmuur, een ingreep. Toen had ik het echt niet meer, ik riep keihard verdomme en begon te janken. Hij zei dat ik gefocust moest blijven, en toen ben ik gaan snauwen. Ik ben naar het CBR gereden heb de auto stilgezet en gezegd dat hij maar met mijn instructeur moest gaan praten omdat ik niet meer voor reden vatbaar was. Dat begreep hij.

Toen kwam de tranen pas echt, ik was voor het eerst in mijn leven doodsbang achter het stuur. Bang om een ongeluk te maken en nog banger dat ik nooit in staat ben om te autorijden. Maar het bangst ben ik om met het CBR weer door die tunnel te moeten. Ik wil die gene van het CBR nooit meer zien en dat terwijl ik een uur daarvoor eigenlijk nog opgelucht was dat ik een bekend gezicht en een aardig iemand zag (dacht ik). Dit was gewoon zo’n enge situatie dat ik gewoon bang ben om de auto in te stappen om verder te lessen want wie weet krijg ik hem wel weer.

Dat dit een situatie is die niet kan blijven bestaan besef ik dondersgoed, maar ik weet even niet wat ik hier mee moet. Ik ben dan ook heel benieuwd hoe jullie, andere mensen met hersenletsel, jullie rijexamen hebben behaald? Hopelijk hebben jullie tips want die kan ik even goed gebruiken!

Autorijden

Het balletje is gaan rollen

Lees voor met webReader

Door Kimberley Tseng

Ruim een jaar geleden zat ik nog thuis, te niksen. Ik zat in een behoorlijke dip en wist niet wat ik wilde en vooral wat ik kon doen. Naar het mbo kon ik niet en een thuisstudie, wat normaal een voltijd opleiding is, zag ik niet zitten. Ik heb het wel geprobeerd, ik wilde de opleiding Sociaal Maatschappelijke Dienstverlening via het NTI volgen. De boeken heb ik toegestuurd gekregen en ik had zelfs al een werkschema gemaakt. Maar nee, dit ging hem niet worden. Nog voordat de proeftijd afliep heb ik de boeken teruggestuurd en het lesgeld teruggekregen. Voor deze opleiding kreeg ik met een thuisstudie niet voldoende begeleiding.
Maar wat werd het dan?

Samen met mijn coach stelde ik een lijstje op met ideeën wat ik kon en vooral ook wat ik wilde doen. Daaruit kwam het idee om meer te gaan schrijven op een eigen blog, het 365 Dagen Project. Na er even over nagedacht te hebben, ben ik met het project gestart.
Nu, een jaar later, ben ik blij dat ik deze uitdaging ben aangegaan. Het balletje is gaan rollen en er kwamen steeds meer mooie dingen op mijn pad. Ik kwam met een artikel in De Telegraaf, werd geïnterviewd voor verschillende doeleinden en ik besloot een opleiding te gaan volgen aan de schrijversacademie.

Nu, ruim een jaar later ben ik van alles aan het ondernemen. Allereerst heb ik een eigen website gemaakt: www.justaskim.nl. Het 365 Dagen Project liep op zijn einde. Dinsdag 2 september 2014 heb ik mijn laatste blog hierop online gezet en omdat ik zeker wist dat ik door wilde gaan met schrijven heb ik een eigen site gemaakt. Hierop ben ik vanaf 3 september mijn verhalen gaan delen. Als ervaringsdeskundige met Cerebrale Parese wil ik mensen blijven inspireren met mijn verhalen en ze de mogelijkheid geven om contact met mij op te nemen, zodat ik ze ook persoonlijk kan ondersteunen.

Just as Kim is ontstaan uit de samenwerking met Yo4coaching. Wij verzorgen trainingen voor mensen met een lichamelijke beperking: Accepteer je handicap en je leven kent geen beperkingen. Het begon als een idee, later werd het een plan en nu is het ons doel om mensen beperking te begeleiden in hun persoonlijke ontwikkeling en ze te helpen om hun handicap te leren accepteren, zodat hun leven geen beperkingen meer kent.
Ik ben de ervaringsdeskundige en Yo(landa) is coach. Zij helpt mensen de natuurlijke vaardigheden en talenten die ieder in zich heeft beter te laten benutten. Yo4coaching functioneert als spiegel die men soms nodig heeft om zichzelf werkelijk goed te kunnen zien.

Meld je aan of neem voor meer informatie over onze workshop contact met ons op: inf.yo-en-kim@outlook.com. Je kunt ons ook volgen op Facebook, like.

10603349_610896115690262_2400276571687850149_n

Grensverleggend

Lees voor met webReader

Door Zarah Bootsman

Twee jaar geleden ben ik begonnen met sporten. Dit omdat mijn conditie betreurenswaardig slecht was. Ik kreeg conditietraining in het revalidatiecentrum, dat was verbonden aan mijn school. Via dit revalidatiecentrum ben ik bij de plaatselijke atletiekvereniging terecht gekomen. Eerst stond ik er nog al wat sceptisch tegenover, zou dit niet te zwaar voor mij zijn, met al mijn lichamelijke klachten?

Ik werd in een groep geplaatst met kinderen die twee tot vier jaar jonger dan ik waren. Dit vond ik in eerste instantie jammer, maar de trainers zeiden dat ik anders niet mee zou kunnen komen met het niveau. In het begin was het heel zwaar. Ik trainde en trainde. Maar mijn niveau werd niet echt heel veel hoger. Ik had het bijna opgegeven. Maar ik ben geen opgever. Ik zette door. En dat heeft uiteindelijk tot veel moois geleid.

In tweede jaar bij de atletiekvereniging ben ik me gaan specialiseren op twee onderdelen, namelijk de werponderdelen kogelstoten en discuswerpen. Ik merkte dat dit redelijk ging, omdat ik redelijk veel kracht heb door mijn spasticiteit, omdat je daarbij niet hoeft te rennen en mijn longen, die door astma niet al te best zijn, worden ontzien.

In november vorig jaar werd mij verteld dat ik naar de groep van de junioren A, mijn eigen categorie, mocht verkassen. Ik had niet meer verheugd kunnen zijn,  mijn niveau was gestegen. Ik had inmiddels een paar wedstrijdjes gedaan en bij iedere wedstrijd mijn persoonlijk record op allebei de onderdelen verbeterd.

Ik hoop dat er voor mij nog veel te halen valt in de atletiek. Ik vind het heel leuk, en mijn prestaties gaan steeds meer vooruit. Tot nu toe heb ik altijd wedstrijden gedaan met ‘gezonde’ mensen. Misschien ga ik binnenkort eens kijken of ik me met mensen die ook een beperking hebben kan meten.

atletiek - kogelstoten

Deuren moet je soms open breken……

Lees voor met webReader

Door Cynthia van der Winden

In een tijd waarin het voor studenten zonder een beperking al moeilijk is om aan een stageplek te komen, is het voor mij helemaal een uitdaging. Toch ben ik vol goede moed aan de slag gegaan met het schrijven van sollicitatiebrieven. Nee, ik wilde geen gebruik maken van het netwerk van mijn moeder. Ik wilde de mensen laten zien dat ik het zelf kon! Ik was ervan overtuigd dat ik tegen muren aan zou gaan lopen, maar ik wist ook dat er in die muren soms deuren zouden zitten. Van die deuren heb ik dankbaar gebruik gemaakt.

Na een nare stage ervaring tijdens mijn eerste studiejaar, was ik voor het tweede jaar opzoek naar een plek waar ik de mensen wel kon overtuigen van mijn kunde en expertise. Ik ben van mening dat mijn beperking een meerwaarde kan hebben in mijn werk als maatschappelijk werker. Uiteindelijk ben ik terecht gekomen op het bedrijfsmaatschappelijk ondersteuningsbureau van een sociale werkplaats. Deze plek was erg geschikt en het feit dat mijn stagebegeleider een visuele beperking had, maakte dat mijn beperking niet als ’negatief’ werd beoordeeld. De cliënten die ik kreeg hadden er eveneens geen ‘problemen’ mee. Hier heb ik veel praktijkervaring kunnen opdoen. Ik weet nu waar mijn krachten liggen en daar ga ik verder mee aan de slag. Door deze uit te buiten hoop ik dat ik straks een grotere kans heb om aan een baan te komen.

Toch moest er voor mijn derde jaar nóg een plek gezocht worden. Ik was weliswaar zekerder geworden, maar dat wil niet zeggen dat de zoektocht nu makkelijker was. Zestien brieven zijn er de deur uit gegaan. Twee keer mocht ik op gesprek komen. Helaas was er op de ene plek een andere kandidaat die beter in het plaatje paste. De plek waar ik in september ga beginnen, leek aanvankelijk ook op een afwijzing uit te draaien. De coördinator had namelijk grote twijfels bij mij in het contact met cliënten. Door zo’n uitspraak zakte de moed mij weer in de schoenen. Maar opgeven was voor mij geen optie. Er werd mij een tweede gesprek aangeboden met mijn uiteindelijke stagebegeleider en dat verliep wonder boven wonder zeer positief. Hierdoor kreeg ik het vertrouwen om hier in september aan de slag te gaan en dat is toch wel heel belangrijk voor een stage van tien maanden voor drie dagen per week.

Natuurlijk moeten we afwachten of mijn laatste stage ook daadwerkelijk goed zal gaan verlopen, maar dat heb ik voor een groot deel zelf in de hand. Voor dit moment ben ik erg tevreden dat ik in ieder geval de kansen heb gekregen om te laten zijn wat ik waard ben voor een organisatie. Dit zal in de toekomst misschien ook in mijn voordeel gaan werken. Voor nu ga ik door op de weg die ik ingeslagen ben. We blijven vechten en dan komen die deuren in de muur vanzelf.

deuren

Het probleem dat overzicht heet…

Lees voor met webReader

Door Zarah Bootsman

Vanmorgen zat ik op mijn kamer naar de televisie te kijken. Ineens viel mijn oog op mijn bak met snoertjes en kabeltjes. Even voor de duidelijkheid: mijn bak met kabeltjes en snoertjes is een grote bak gemaakt van papier-maché, helemaal vol met snoertjes, kabeltjes, koptelefoons, oude mobieltjes en zo verder. Ik erger me al een paar jaar aan deze bak. De kabeltjes lopen in een kluwen door elkaar heen en ze zijn bijna niet meer uit elkaar te halen. De meeste koptelefoons die erin liggen hebben allang de geest gegeven. Om over de mobieltjes maar niet te spreken. Ik vraag mezelf serieus af wat ik er mee moet, een mobieltje uit het jaar 1997 (beter bekend als ‘koelkast’).

Al een aantal jaar neem ik mezelf voor deze rotzooi voor eens en voor altijd uit te zoeken. Dingen weggooien die weg kunnen. Alleen dingen te bewaren die echt bewaard moeten blijven. En de rest genadeloos kennis te laten maken met de vuilnisbak.

Het is niet alleen een voornemen om dit te doen. Ik heb het al een aantal maal geprobeerd. Helaas zonder succes. Omdat ik door mijn hersenletsel een verminderd overzicht heb, is het een heel lastig karwei. Iedere keer pak ik vol goede moed de bak onder mijn televisiekastje vandaan. Ik maak het mezelf gemakkelijk door ernaast op de grond te gaan zitten. En dan kan het grote uitzoekwerk beginnen.

Oké, eerst die grote koptelefoon dan maar. Hmm, hij zit helemaal in de knoop. Hoe ga ik die ooit loskrijgen. O ja, het draad haakt daar achter vast. O nee toch niet. Ik snap het niet hoor, waarom zit hij nou vast, ik zie niet dat hij vast zit, ik zie alleen maar knopen. O ja, misschien als ik die knopen eruit haal, dat het dan lukt. Na een halfuur pielen met het draadje geef ik het op. Ik krijg de koptelefoon met geen mogelijkheid los.

Geïrriteerd kijk ik naar de bak. Ik ben een halfuur verder en nog geen ene meter opgeschoten. Oké, dan doe ik de mobieltjes. Bedenk ik niet zonder doorzettingsvermogen.

Ik probeer een mobieltje te pakken, maar boven op die mobieltjes liggen ook nog van allerlei draden die in de knoop zitten. Hoe ik ook probeer, ik kom niet bij de mobieltjes in de buurt.

Inmiddels toch wel hopeloos geworden kijk ik richting de bak. Ik probeer nog één keer een kluwen draden uit de knoop te halen. Waarbij ik het alleen maar erger maak.

Uiteindelijk schuif ik de bak terug onder mijn tv-kastje. Zo ver mogelijk. Op een plek waar ik hem niet kan zien. Want als ik het probleem niet zie, heb ik ook mijn probleem oplossend vermogen niet nodig. Deze oplossing werkt. Tot dat ik me over een paar maanden weer ga irriteren en dan begint deze hele soap weer opnieuw.

draden in de knoop