Tagarchief: Cynthia van der Winden

Actief willen zijn, maar hoe?

Lees voor met webReader

Door Cynthia van der Winden

Als kind heb ik op diverse sporten gezeten, zoals ballet en paardrijden voor kinderen met een beperking. Daarnaast heb ik lang gedaan over het halen van mijn zwemdiploma, waardoor ik vijf jaar lang elke dinsdag in het water lag. Na verloop van tijd gingen deze activiteiten echter vervelen, omdat ik geen voorruitgang meer boekte. In mijn puberteit heb ik vijf jaar op een reguliere badmintonclub gezeten, maar doordat ik ouder werd, ging het niveau van mijn leeftijdsgenoten omhoog. Hierdoor werd meekomen voor mij eigenlijk onmogelijk gemaakt. Sinds die tijd doe ik aan fitness bij mijn fysiotherapeut. Dit is een half uurtje per week en de laatste maanden krijg ik het gevoel dat ik meer wil op het sportieve vlak. De vraag is alleen: welke sport past bij mijn mogelijkheden en bij mijn interesse.

Fitness is iets dat ik goed kan aanpassen op mijn mogelijkheden. Inmiddels weet ik welke apparaten passend zijn voor het trainen van de juiste spieren. Het is namelijk zo dat ik mijn buigspieren niet moet trainen, want dan wordt het spasme alleen maar erger. Met deze kennis zou je denken dat het uitbreiden van deze activiteit een mooie oplossing is voor mijn streven. Ik ben echter een gezelschapsmens en vind het individueel bezig zijn op apparaten vrij saai. Voor mij is het, denk ik, best moeilijk om gedurende een langere periode de energie te verzamelen om naar de sportschool te gaan.

Thuis hebben wij een tafeltennistafel en ik vind het best leuk om af en toe een balletje te slaan. Ik woon in de regio van Amersfoort en laatst hoorde ik dat daar een tafeltennisclub is voor mensen met een beperking. In eerste instantie leek dit mij wel wat. Alleen het is de vraag of ik op zo’n club wel mee kan komen. Mensen die één arm missen, mogen zich immers ook aanmelden. Gezien het feit dat alle vier mijn ledematen aan zijn gedaan, is het misschien alsnog een oneerlijke strijd. Toch wil ik niet op voorhand al zeggen dat dit niks kan worden. Misschien is het hartstikke leuk en dan maakt verliezen voor mij echt niet uit.

Een vriend van mijn vriend zit op rolstoelhockey en kwam een tijdje geleden naar mij toe. Of ik het niet ook eens zou willen proberen, want hij vond het wel wat voor mij. In eerste instantie leek het mij niks om bij een sport wel in een rolstoel te gaan zitten en daarnaast leek het mij lastig aangezien ik maar één hand heb die redelijk functioneert. Toch blijkt hier een oplossing voor te zijn, dus dat is geen belemmering meer. Naarmate ik er langer over ging nadenken, werd ook het gebruik maken van een rolstoel voor mij minder erg. Op die manier los ik namelijk wel mijn evenwichtsprobleem op.

Welke sport het uiteindelijk wordt, weet ik nog niet precies. Gezien mijn mogelijkheden en interesse denk ik dat rolstoelhockey het meest in aanmerking komt. Daar ga ik binnenkort dus ook maar een keer kijken…..

cynthia

De knop omzetten

Lees voor met webReader

Door Cynthia van der Winden

Van jongs af aan heb ik meegedraaid in de normale ‘maatschappij’. De basis- en middelbare school heb ik gevolgd in het reguliere onderwijs. Dit heeft mij ver gebracht. Inmiddels heb ik een VWO-diploma op zak en zit ik in het derde jaar van het HBO. Ik ben heel blij dat ik zover ben gekomen en ik vraag me wel eens af of ik zo ver was gekomen als ik op speciaal onderwijs gezeten had. Maar dat is niet waar ik het in dit blog over wil hebben.

Het meedraaien in de ‘normale’ maatschappij heeft namelijk ook een minder positieve kant. Iedereen om je heen doet dingen anders, sneller en met minder moeite. Dit heeft er toe geleid dat ik altijd het gevoel heb gekregen dat ik me extra moest bewijzen om erbij te horen. Nu kom ik op een punt in mijn leven waar ik deze gedachten uit me hoofd moet zetten. Ik mag gewoon mezelf zijn en mijn eigen ding doen. Toch vind dit best moeilijk en ik zal uitleggen waarom.

In één van mijn vorige blogs heb ik geschreven dat ik tijdens mijn schoolperiode vrij eenzaam was. Er waren altijd wel een paar mensen met wie enigszins op kon schieten en het was ook niet zo dat ik helemaal geen vriendinnen had, maar toch voelde ik mij nooit volledig geaccepteerd. Als ik nu op deze periode terugkijk, heeft dit ertoe geleid dat ik het gevoel heb gekregen dat ik moet vechten om erbij te horen. Op ‘fouten’ die ik maak, zou ik harder afgerekend worden en dat maakte mijn kans op ‘meedoen’ kleiner. Tenminste dat was wat ik mezelf in mijn hoofd haalde. Diep vanbinnen was ik wel zeker van mezelf, maar het is mij in die periode nooit echt goed gelukt om dat ook uit te stralen naar mijn omgeving.

Nu ik stageloop en een goed sociaal netwerk heb, krijg ik keer op keer te horen dat deze onzekerheid nergens voor nodig is. Iedereen is blij met het werk dat ik aflever en ik krijg veel complimenten. Dus waar twijfel ik nog over? Ik mag het gewoon op mijn manier doen en mensen moeten mij accepteren nu maar zoals ik ben. Hoewel ik weet dat dit zo is, kost dat mij toch moeite. De knop heb ik wel omgezet, maar om het ook echt uit te stralen naar de buitenwereld is een tweede. Gelukkig zijn er heb ik mensen om mij heen die me hierbij helpen.

Toch merk ik dat het werkt. Voor anderen is het ook veel makkelijker als je gewoon achter je eigen manier van doen blijft staan. Het uitstralen van onzekerheid is niet alleen lastig voor jezelf. In de komende tijd wil ik hier nog meer aan gaan werken. Juist door zeker van mezelf te zijn, gaan mensen mijn kwaliteiten zien en dat kan veel opleveren. Dat is het belangrijkste voor mij om in mijn achterhoofd te houden. En wat de rest van de wereld van mij denkt, is dan totaal onbelangrijk!

Knop omzetten

Geen berg te hoog of te ver!

Lees voor met webReader

Door Cynthia van der Winden

Een reisje naar de maan maken of een wereldleider worden. Het zijn dingen die niet voor iedereen zijn weggelegd. Er zitten nou eenmaal grenzen aan het leven. Als dat niet zo was, zou niemand meer dromen hebben. Het leven zou dan waarschijnlijk wel heel saai worden. Toch ben ik van mening dat grenzen niet altijd een rol hoeven te spelen. Ja, ik heb een beperking, maar dat betekent niet dat mijn leven veel meer grenzen heeft ten opzichte van het leven van een valide persoon. Natuurlijk moet ik er rekening mee houden, bijvoorbeeld met mijn energie. Uitgaan tot diep in de nacht na een lange stagedag zit er voor mij gewoon niet in. Hier ben ik echter niet rauwig om. Op de één of andere manier heb ik die behoefte ook helemaal niet. Er zijn echter ook veel situaties waarin ik geen grenzen ervaar door mijn beperking. Deze volgende twee voorbeelden zullen dit duidelijk maken.

Op mijn achtste stond ik tijdens een kinderfeestje voor het eerst op de ski’s. Mijn moeder ging mee, want we wilden weleens zien wat mijn benen op ski’s gingen doen. Dit bleek het begin te zijn van een groot avontuur! Via mijn revalidatiearts kwam ik in aanraking met de Vereniging van Gehandicapte Wintersporters en inmiddels ga ik al twaalf jaar met deze grote familie op reis. Zelfstandig een piste afkomen is voor mij geen probleem meer. Ik heb weliswaar soms een handje nodig bij het opstaan, maar dat mag de pret zeker niet drukken. Deze reizen hebben nog meer grenzen voor mij doen vervagen. Mensen die in een rolstoel zitten en een beperkte armfunctie hebben, nemen met het grootste gemak zelf een rode piste. Wie deze vereniging niet kent, zou dit nooit voor mogelijk houden.

Vorige maand was ik met mijn vriend op vakantie in Rhodos. Deze vakantie was voor mij al een grote stap. Zoals ik in mijn vorige blog vermeldde, was ik nog nooit zelfstandig met het vliegtuig op vakantie geweest. Echter gingen we op de bestemming aangekomen verder met het opzoeken van het avontuur. Er was namelijk de mogelijkheid om mee te gaan met een Jeep Safari. Deze kans lieten wij natuurlijk niet aan onze neus voorbij gaan. Zelf achter het stuur kruipen, vonden we een stap te ver gaan, maar we hebben ervoor gezorgd dat wij bij een ander Nederlands stel achterin konden kruipen. Op volle snelheid over onverharde wegen, haren in de wind en langs prachtige natuur. Een super ervaring! Je hebt er dan misschien wel wat wilskracht voor nodig, maar dit is voor mij weer een bevestiging dat er meer mogelijk is dan dat je van te voren zou denken.

Terugkijkend op zulke ervaringen, heb ik het gevoel dat ik een geweldig leven heb. Ja, ik zoek de grenzen op, maar dat heeft tot nu toe niet tot negatieve ervaringen geleid, dus ik ga er mee door! Ondanks mijn beperking geniet ik met volle teugen van het leven. Voor mij hoort deze levenshouding daarbij!!!

Cynthia

Niet meer zo!

Lees voor met webReader

Door Cynthia van der Winden

Uit mijn vorige blogs weten jullie dat ik elk jaar met lotgenoten op skivakantie ga en dat dit keer op keer een groot succes is. Twee jaar geleden ben ik om die reden ook op zoek gegaan naar een vergelijkbare reis voor in de zomer. Dit bleek nog niet zo makkelijk, maar uiteindelijk ben ik uitgekomen bij MundoRado Reizen. We gingen naar Tenerife en hebben daar een gezellige vakantie gehad. Dit jaar dacht ik bij mezelf: ik ga weer mee met deze organisatie, want de sfeer in de groep was geweldig. Mallorca was dit jaar de bestemming. Toch moet ik na deze reis concluderen dat het voor mij de laatste keer was dat ik op deze manier op zomervakantie ging en ik zal jullie uitleggen hoe dat komt.

De laatste jaren ben ik veel zelfstandiger geworden. Ik woon dan nog wel bij mijn ouders, maar ik zit inmiddels in het derde jaar van mijn opleiding, loop stage en heb mijn eigen sociale leven. Twee jaar geleden was dit nog wel anders. Ik kwam net van de middelbare school en was gewend om mee te gaan in de keuzes van anderen. Op Tenerife had ik er dus ook geen probleem mee om mij aan te passen aan de rest van de groep. Hier kwam nog eens bij dat alles op Tenerife heel goed aangepast was, waardoor we veel activiteiten konden ondernemen.

Op Mallorca was de sfeer ook super. Het contact met lotgenoten is nog steeds iets waar ik veel plezier aan beleef en energie uit put. Ik ben er wel achter gekomen dat deze manier van vakantie houden de laatste keer is geweest. De laatste jaren ben ik fysiek een stuk sterker geworden. De begeleiding die bij deze reis aanwezig was, heb ik eigenlijk niet echt meer nodig. Het is niet zo dat ik me beter voel dan de andere jongeren die met deze reis meegingen, maar ik merk dat ik andere behoeften begin te krijgen. Ik houd ervan om uitdagingen aan te gaan en meer het avontuur op te zoeken. Deze factoren miste ik in de reis naar Mallorca.

Na de reis heb ik er lang over nagedacht. Aan de ene kant voel ik mij deel van de doelgroep, dus vind ik het moeilijk om toe te geven dat het met mijn beperking op dit moment niet meer nodig is om met deze reis mee te gaan. Het voelt namelijk toch een beetje als distantiëren, terwijl dat het laatste is wat ik wil uitdragen. Tegelijkertijd is meegaan met dit soort zomerreizen voor mij nu toch niet de meest geschikte manier als je kijkt naar mijn behoefte. En dat is eigenlijk een mooie conclusie, want het betekent dat ik mezelf ontwikkel naar steeds meer zelfstandigheid.

Uiteindelijk ben ik dus tot de conclusie gekomen dat ik in het vervolg zelf mijn vakanties regel en mijn reisgenoten zelf uitkies, die natuurlijk uit alle doelgroepen mogen komen!
Een uitzondering blijft natuurlijk de skivakantie, maar dat is een ander verhaal, want tijdens het skiën is een handje van een begeleider toch wel handig. En het contact met lotgenoten? Dat komt wel goed! De mensen met wie ik tijdens deze reizen contact had, heb ik inmiddels alweer een keer gezien en die contacten zullen echt niet verwateren. Daar ga ik persoonlijk voor zorgen.

Cynthia

Deuren moet je soms open breken……

Lees voor met webReader

Door Cynthia van der Winden

In een tijd waarin het voor studenten zonder een beperking al moeilijk is om aan een stageplek te komen, is het voor mij helemaal een uitdaging. Toch ben ik vol goede moed aan de slag gegaan met het schrijven van sollicitatiebrieven. Nee, ik wilde geen gebruik maken van het netwerk van mijn moeder. Ik wilde de mensen laten zien dat ik het zelf kon! Ik was ervan overtuigd dat ik tegen muren aan zou gaan lopen, maar ik wist ook dat er in die muren soms deuren zouden zitten. Van die deuren heb ik dankbaar gebruik gemaakt.

Na een nare stage ervaring tijdens mijn eerste studiejaar, was ik voor het tweede jaar opzoek naar een plek waar ik de mensen wel kon overtuigen van mijn kunde en expertise. Ik ben van mening dat mijn beperking een meerwaarde kan hebben in mijn werk als maatschappelijk werker. Uiteindelijk ben ik terecht gekomen op het bedrijfsmaatschappelijk ondersteuningsbureau van een sociale werkplaats. Deze plek was erg geschikt en het feit dat mijn stagebegeleider een visuele beperking had, maakte dat mijn beperking niet als ’negatief’ werd beoordeeld. De cliënten die ik kreeg hadden er eveneens geen ‘problemen’ mee. Hier heb ik veel praktijkervaring kunnen opdoen. Ik weet nu waar mijn krachten liggen en daar ga ik verder mee aan de slag. Door deze uit te buiten hoop ik dat ik straks een grotere kans heb om aan een baan te komen.

Toch moest er voor mijn derde jaar nóg een plek gezocht worden. Ik was weliswaar zekerder geworden, maar dat wil niet zeggen dat de zoektocht nu makkelijker was. Zestien brieven zijn er de deur uit gegaan. Twee keer mocht ik op gesprek komen. Helaas was er op de ene plek een andere kandidaat die beter in het plaatje paste. De plek waar ik in september ga beginnen, leek aanvankelijk ook op een afwijzing uit te draaien. De coördinator had namelijk grote twijfels bij mij in het contact met cliënten. Door zo’n uitspraak zakte de moed mij weer in de schoenen. Maar opgeven was voor mij geen optie. Er werd mij een tweede gesprek aangeboden met mijn uiteindelijke stagebegeleider en dat verliep wonder boven wonder zeer positief. Hierdoor kreeg ik het vertrouwen om hier in september aan de slag te gaan en dat is toch wel heel belangrijk voor een stage van tien maanden voor drie dagen per week.

Natuurlijk moeten we afwachten of mijn laatste stage ook daadwerkelijk goed zal gaan verlopen, maar dat heb ik voor een groot deel zelf in de hand. Voor dit moment ben ik erg tevreden dat ik in ieder geval de kansen heb gekregen om te laten zijn wat ik waard ben voor een organisatie. Dit zal in de toekomst misschien ook in mijn voordeel gaan werken. Voor nu ga ik door op de weg die ik ingeslagen ben. We blijven vechten en dan komen die deuren in de muur vanzelf.

deuren

Als een warm bad!

Lees voor met webReader

Door Cynthia van der Winden

Het einde van het studiejaar is in zicht. Een heerlijke gevoel. Even geen stage, toetsen of verslagen die ingeleverd moeten worden. Daarnaast is het ook een tijd om af te sluiten met de klas. Gezellig iets ondernemen met de mensen waar je een jaar mee op hebt getrokken. Tijdens je studie weet je maar nooit of je volgend jaar weer bij dezelfde mensen in de klas komt. Eén van de klasgenoten vond het daarom tijd worden om een BBQ bij haar in de achtertuin te organiseren. De sfeer was geweldig en ik had echt het gevoel dat ik deel uitmaakte van de groep. Dit was voor mij echt bijzonder en ik zal jullie uitleggen waarom….

Toen ik op de basisschool zat, liep het allemaal wel lekker. Ik had niet veel vriendinnetjes, maar ik nam regelmatig klasgenootjes mee naar huis om te spelen. In groep 8 begon ik te merken dat ik soms geen aansluiting kon vinden bij mijn leeftijdsgenootjes. Gelukkig zat ik toen ik een combinatieklas en waren de meiden uit groep zes wel bereid om in het spel soms iets langer op mij te wachten. Toch voelde het niet helemaal goed. Ik weet nog dat we een slaapfeest hadden met alleen de achtste groepers. Natuurlijk was ik van de partij, maar het was voor mij duidelijk merkbaar dat ik geen deel was van de groep. Waar het aan lag, kan ik niet precies zeggen, maar het voelde gewoon zo.

Op de middelbare school zette deze trend zich voort. Afgezien van mijn drie vriendinnen die ik in de tweede en derde heb leren kennen, kan ik nu concluderen dat ik vrij eenzaam ben geweest. Het was niet dat ik er niet mijn best voor deed. Integendeel, ik probeerde altijd een praatje te maken met mijn groepsgenoten, maar het had weinig effect. Zeker in het laatste jaar, want toen waren mijn vriendinnen al van school, was ik er helemaal klaar mee. Ik had geen zin meer om energie in deze mensen te stoppen. Om die reden ben ik ook niet naar het eindexamengala geweest. Wat had ik er te zoeken. Niemand zou me toch missen.

Door dit verleden vond ik het best spannend om met mijn opleiding te beginnen. Hoe zouden de mensen hier op mij gaan reageren? Zou ik deze periode weer alleen moeten doorbrengen? Deze zorgen bleken gelukkig overbodig. Het leek alsof alle narigheid van de middelbare was verdwenen en dat iedereen volwassen was geworden. Ik heb meteen verteld wat de oorzaak is van mijn beperking en vanaf dat moment was het goed. Hier belandde ik eindelijk in dat warme bad waar ik zolang op heb moeten wachten.

De BBQ van dit jaar was voor mij de bevestiging dat ik er nu echt bij hoor. Het is leuk om naar een klassenfeest te gaan! Het heeft even geduurd, maar ik ben blij dat ik dit gevoel toch nog mag meemaken. Hierdoor wordt het volgen van een opleiding namelijk een stuk leuker!

warmbad

Hier haal ik energie uit!!

Lees voor met webReader

Door Cynthia van der Winden

Een paar maanden geleden kwam de vraag of er mensen van de Vereniging Gehandicapte Wintersporters (VGW) de vereniging wilden vertegenwoordigen op de Supportbeurs (een beurs waarop allerlei organisaties staan die zich inzetten voor mensen met een beperking). Even voor de mensen die de VGW niet kennen: deze vereniging biedt skireizen aan voor mensen met een lichamelijke beperking. Zelf ga ik al 12 jaar mee met de VGW en ik vind het geweldig! De sfeer op de reis met lotgenoten, het zelfstandig kunnen skiën ondanks je beperking en de enthousiaste begeleiders, maken er elk jaar een groot feest van!
Mijn enthousiasme wil ik maar al te graag overbrengen op mensen die nog niet met de VGW in aanraking zijn gekomen. De kans om op de Supportbeurs te staan, heb ik dan ook met beide handen aangegrepen.

Vrijdagochtend was het dan zover: VGW-shirt aan, instructie van de standhouder, papieren in de hand en gaan! Gelukkig was het niet erg druk en daardoor had ik alle tijd om alle bezoekers uitvoerig te woord te staan en op die manier nieuwe deelnemers, maar ook begeleiders voor de reizen en de lessen in Huizen te werven. Daarnaast kwamen er ook oude bekenden langs. Op rustige momenten was er tijd om bij te kletsen, maar ik hield steeds de boel in de gaten om geen geïnteresseerde over het hoofd te zien. Dat was tenslotte mijn taak voor die ochtend.

’s Middags had ik tijd om zelf over de beurs te struinen. Ik was die dag ervoor ook al geweest, maar de sfeer en de mensen maakten dat ik weer bleef hangen. Het ging mij vooral om het zien van bekenden. Niet alleen van de skireizen, maar ook van zwemles, (paard-) rijles, BOSK-dagen en de zomervakantie. Het was leuk om iedereen onverwacht tegen te komen en bij te kletsen. Ik vind het altijd bijzonder dat je mensen soms jaren niet ziet en toch de draad zo weer op kan pakken. Al met al heb ik veel mensen gesproken en veel nieuwe innovaties gezien die misschien in de toekomst handig zijn voor mij en de andere bezoekers.

Contact met lotgenoten vind ik altijd erg leuk. Hoewel ik, net als vele anderen, in het dagelijks leven ‘normaal’ meedraai in de maatschappij en daar ook zeker mijn best voor doe, betekent het contact met lotgenoten veel voor mij. Het kunnen delen van ervaringen en het leren van elkaars bevindingen is waardevol. De laatste jaren onderhoud ik dit contact grotendeels via Whatsapp en Facebook. Sommige mensen die je op fora spreekt, heb je nog nooit in het echt gezien. Twee van deze mensen kwam ik per toeval tegen op de beurs. Echt bijzonder om elkaar dan op die manier te treffen.

Deze twee dagen waren vermoeiend, maar ik haal er ook zoveel energie uit. Op momenten dat het even niet zo lekker gaat, denk ik terug aan dit soort momenten. Mensen met een beperking voelen elkaar op de één of andere manier toch aan en het is fijn jezelf op zo’n moment niet te hoeven bewijzen.

Cynthia