Tagarchief: Accepteren

Ik ben trots

Lees voor met webReader

Ik zit mijn blogs voor Brainstormt eens terug te lezen, om hopelijk een geschikt onderwerp te vinden. Maar het lukt me maar niet, wat ik ook schrijf, op het moment dat ik het terug lees ben ik niet tevreden. Waarom niet? Omdat ik zo graag aan de wereld wil laten zien dat het goed met mij gaat. Als ik dat zeg spreek ik de waarheid, naar omstandigheden gaat het goed. Ik sta overeind en begin langzaam aan te accepteren dat de tijd die er aan komt onzekerder dan onzeker is. Iets waar ik niet blij mee ben, maar het is niet anders.

Een jaar geleden kon ik dit me niet bedenken. Ik schreef toen nog dat ik echt niet van plan was om naar een andere psycholoog te gaan. Toch gaat het nieuwe jaar me een nieuwe psycholoog brengen. Vorig jaar had ik je vervloekt als je dat had gezegd. Ook zat ik enorm in de spanning voor mijn rijbewijs, die ik toch maar mooi op 24 december 2014 heb behaald. Het autorijden gaat niet van een leien dakje, maar ik doe het toch maar mooi. Daar kon ik een jaar geleden alleen maar van dromen. Ik maak kleine stapjes vooruit.

Maar snel genoeg gaat het me absoluut niet. Ik wil vliegen, terwijl ik doodsbang ben om te vliegen. Ik weet alleen dat het gebeurd op het moment dat ik daar klaar voor ben en dat is nu nog niet. Ik kan dus nog niet beweren dat ik lekker in mijn vel zit, maar ik kan wel zeggen dat ik trots op mezelf ben. Want dankzij alles sta ik wel op het punt waar ik nu sta. Dat ik graag verder wil en dat ik daar tegelijkertijd ook doodsbang voor ben is prima. Maar het verlangen overheerst op het moment. Want het zou toch heel mooi kunnen worden.

Het is daarnaast ook prima dat niet iedereen naast mij wilt staan op het pad dat ik nu bewandel. Voor sommige komt het te dichtbij, voor andere is het te beangstigend. Helemaal prima, alhoewel het doet best zeer. Ik heb de afgelopen maanden behoorlijk wat klappen gehad, uit onverwachte hoeken en ik sta schrap voor de volgende. Maar angst bezorgt me het niet meer, want hoewel hij me misschien even uit balans brengt sta ik daarna nog maar mooi. Ik kom op het pad waar ik wil en dat ik daarvoor moet vechten is prima.

Het leven hoort niet al te makkelijk te verlopen. Dat ik een handicap heb, chronisch ziek ben en psychische klachten heb brengt daar geen verandering in. Het brengt alleen verandering in mijn kijk op het leven. Heel langzaam aan wordt die weer positief, de angst maakt heel langzaam aan plaats voor vertrouwen en trots. Ik kan de diepe dalen aan en kan weer genieten van de pieken. Ik ben trots op mezelf dat dit me lukt, want ook dit had ik een jaar geleden niet gedacht en al helemaal niet geloofd als iemand dat gezegd zou hebben.

Annika

De grote kleine cadeautjes in het leven

Lees voor met webReader

Door Kimberley Tseng

Oké, ik zou liever gezond zijn. Dat zal ik niet ontkennen. Een “zorgeloos” leventje lijden. Geen rekening hoeven houden met wat mijn lijf aankan. Een leuke sport uitoefenen, studeren, werken, stappen. Hier heb ik vaak genoeg over gedroomd en ik heb nog steeds mijn baaldagen en momenten. Maar er zijn ook dingen die ik te danken heb aan mijn beperking en één daarvan is dat ik intens kan genieten van “gewone” alledaagse dingetjes.

Al van kleins af aan kan ik dolenthousiast zijn met hele “minieme” dingetjes. Als ik kleine opdrachten op school mocht uitwerken in mijn schrift en mijn computer mocht laten staan. Het moment dat er een ladekastje werd aangeschaft, waardoor mijn laatjes niet meer boven op de tafel stonden. Maar mijn gelukkigste moment was toch wel dat ik de aangepaste stoel vaarwel mocht zeggen en mijn laatste schooljaar op een zelfde stoel mocht zitten als mijn klasgenootjes.

De afgelopen jaren heb ik veel moeten inleveren qua energie. In het begin was ik hier erg boos om. Ik voelde dat ik steeds sneller moe was en dat frustreerde me.
Vorig jaar mei heb ik het besluit genomen om de thuiszorg in te schakelen voor het opstarten van mijn dag. Een hele stap terug naar afhankelijkheid, maar uiteindelijk bespaarde het me zoveel energie dat ik er blij mee ben.

In het weekend is mijn moeder thuis en kan zij mij helpen. Maar, als mijn energie het enigszins toelaat doe ik het zelf. Meestal hoef ik nergens op tijd te zijn en dus kan ik alles op mijn gemakkie doen.
Van die momenten geniet ik intens. Het is weer even zoals vroeger en het stukje afhankelijkheid verdwijnt voor een moment naar de achtergrond. Ook het af en toe draaien van een was of een dag dat ik de vaatwasser wel uitruim in plaats van met een klein gevoel van schuld op de bank te blijven zitten voelt zo fijn!

Zoals ik aan het begin van deze blog al schreef, natuurlijk zou ik dit soort dingen liever met gemak doen. Maar ik beschouw het ook als een mooi symbool dat ik dankzij mijn handicap van dingen die voor velen zo voor de hand liggen zo intens kan genieten. Ik weet bijna zeker dat, als ik de energie had om alles te kunnen doen wat ik zou willen doen, ik hier veel minder bewust bij stil zou staan. Want eerlijk is eerlijk, hoe meer goede dagen ik achtereenvolgend heb, des te gewoner ze worden en binnen de kortste keren wil ik weer een stapje meer, wat net iets teveel is gevraagd. En ik uiteindelijk weer een paar stappen terug moet doen.
Maar dan probeer ik weer te genieten van die grote kleine cadeautjes in mijn leven.

 

cropped-Kimberley-Tseng-300x300

Vergeven maar niet vergeten

Lees voor met webReader

Door Maaike Borst

Lang heb ik gevoeld dat het hersenletsel wat ik nu heb, mij is aangedaan.
Ik wist wel dat het een ongeluk was, maar ik gaf degene die mij aanreed de schuld.

Het was een zondagavond toen het gebeurde. Ik was met een groepje vrienden onderweg naar huis. Een vriend reed me aan.
Toen ik bijkwam uit coma was ik niet boos. Ik had dan ook totaal geen besef wat er aan de hand was.
Veel later kwam de woede pas.

Op vrienden moet je toch kunnen rekenen?
Het hele groepje waar ik mee omging heeft me keihard laten vallen maar daar later meer over.
De zus van “de dader” belde iedere dag naar mijn ouders om te vragen hoe het ging totdat ik uit coma kwam. Daarna hebben we niets meer van hen vernomen.

Ik heb weleens geprobeerd contact te zoeken om er achter te komen wat er gebeurd is.
Dan kwam het er op neer, dat het al zo lang geleden gebeurd is en ik het maar moet vergeten en verder gaan met mijn leven. Hij was ook verder gegaan met zijn leven.
We hebben later nog wel een gesprek gehad, maar toen vertelde hij vooral over wat het met zijn moeder had gedaan!
Alsof mij dat wat interesseerde. Mijn ouders en broers waren mij bijna kwijt. Mijn leven was verknald en dat was zijn schuld!

Juist door die reactie werd ik nog bozer en werd mijn woede gevoed.
Als mensen die kon hem ook op hyves hadden, ontvriendde ik ze.
Want hoe kon je nou bevriend met iemand zijn die mij dit heeft aangedaan.
Als ik hem tegenkwam bedacht ik allemaal dingen hoe ik hem pijn kon doen en laten voelen wat ik nu heb. Lijden moest hij de rest van zijn leven net als ik!!

De jaren verstreken ik begon beter in mijn vel te zitten en was steeds minder met hem bezig. Mensen die hem op facebook hadden bleven ook mijn “vrienden”.

Laatst zat ik dokter Phill te kijken en dat was een aflevering over vergeven.
Hij stelde de volgende vraag.
Ben je er nog dagelijks mee bezig?
Als je aan hem denkt voel je dan dat de woede?
En overheerst de woede je leven nog?
Ik antwoordde nee op al deze vragen.

Vrienden met hem worden of het groeten doe ik niet.
Maar ik heb het hem dus vergeven.
Maar vergeten zal ik het nooit!

vergetenvergeven

Grote ontwikkelingen rondom Yo & Kim

Lees voor met webReader

Door Kimberley Tseng

In mijn vorige blog introduceerde ik Just as Kim en vertelde ik over de samenwerking met Yo4coaching. Vandaag wil ik jullie wat meer vertellen over onze workshop: Accepteer je handicap en je leven kent geen beperkingen. De afgelopen weken zijn er namelijk een hoop dingen gebeurd.

Yo & Kim groeit erg snel. We hebben inmiddels 220 volgers/like’s op Facebook en sinds kort zijn we ook actief op Twitter.
We merken het grotere bereik niet alleen door de hoeveelheid volgers, maar ook door de aanspraak wat steeds meer wordt. Aanmeldingen die binnenkomen, vragen naar de mogelijkheden en aanspraak bij grote bedrijven en instellingen. Zo kregen we een informatievraag van iemand die de workshop bij wilde wonen, die kwam uit Antwerpen. Wauw, het besef dat we zo’n groot bereik hebben geeft ons kippenvel.

Op Twitter werd ik via Just as Kim benaderd door Wereldgehandicaptendag. Ze vroegen of ik nog wat ging organiseren op deze dag, welke dit jaar valt op woensdag 3 december. Om eerlijk te zijn had ik me nog nooit in dit initiatief verdiept, maar ineens dacht ik aan de workshop. Ik vertelde over Yo & Kim en wat wij deden. Toen ging het snel. Ze waren erg geïnteresseerd en zouden het geweldig vinden als wij mee zouden doen met onze workshop.
Dit zagen we als een mooie kans om nog verder te groeien, dus pakten we de uitdaging aan.

Onze eerste workshop vindt plaats op zaterdag 15 november van 14.00 tot 17.00 uur in Berkel en Rodenrijs. Voor deze datum kregen we twee locaties kosteloos aangeboden. Onze keus is uiteindelijk gevallen op het pand van Kroezen verzekeringen, omdat dit gebouw toegankelijker is voor mensen met een lichamelijke beperking.

We hebben inmiddels het minimale aantal deelnemers bereikt en dat betekent dat de eerste workshop een feit is. Yo en ik hebben de laatste tijd veel bij elkaar gezeten om het programma in elkaar te zetten, visitekaartjes te ontwerpen en te kijken hoe we onze workshop voor iedereen toegankelijk kunnen maken.
We kregen al van iemand de vraag of er een begeleider mee mag komen. Dit is uiteraard geen probleem, er is een aparte ruimte waar de begeleiders plaats kunnen nemen. Ook voor de begeleiders staat er koffie en thee klaar en er is toegang tot het Wifi-netwerk. Eveneens zijn hulphonden ook toegestaan.

Wij willen de workshop voor iedereen met een lichamelijke beperking toegankelijk maken en zien het als een uitdaging om alle mogelijke obstakels uit de weg te ruimen. Dus als je interesse hebt, maar toch nog wordt tegengehouden door een praktisch probleem, schroom je dan niet om contact met ons op te nemen door een mail te sturen naar info.yokim@gmail.com. Wij denken graag met je mee.

Als ik bezig ben met Yo & Kim voel ik me zeer gelukkig en het geeft me energie. Dit is wat ik wil, mensen die ook een beperking hebben helpen bij hun persoonlijke groei en hun weg te vinden in de maatschappij.

yokim

De waarheid is op vakantie naar China

Lees voor met webReader

Door Willem

Binnen de blog wordt naar China verwezen. Dit is in geen geval bedoeld als beledigend richting mensen van Chinese of anderszins Aziatische afkomst. Bij China kan elk ander land, buiten Nederland, waar ook ter wereld gelezen worden. De vergelijking met landen is puur bedoel om het verschil aan te geven en hoever ik van een bepaald doel af lig.

Vaak zeg ik tegen mezelf dat ik het hersenletsel geaccepteerd heb. Dat ik er vrede mee heb.
Simpel gezegd is dat een leugen. Diep van binnen is dat helemaal niet het geval. De gevolgen wil ik nog niet accepteren, eigenlijk lijk ik soms wel in gevecht met mijn hersenletsel.

Wat ik hierboven beschrijf, beschouw ik zelf niet als een negatieve kijk op de toekomst en nu. Hoe vreemd het ook misschien klinkt, ik zie het juist als een positieve kijk naar de toekomst. Maar er is wel een grote tegenstelling in te vinden. Je zou kunnen zeggen: ‘Willem is in Nederland, maar zijn waarheid is op vakantie naar China’.

Momenteel merk ik dat het erg goed met me gaat na een periode van onrust en onzekerheid. Ik begin steeds meer zelf te merken dat ik beter met m’n hersenletsel omga, in plaats van het alleen van anderen te horen.
Enkele voorbeelden zijn
-Ik deed een maand vrijwilligerswerk in Zuid-Afrika. En ik had bijna geen last van mijn hersenletsel. Het werk ging goed, het contact liep goed en het gebeurde weinig dat ik teveel op me af kreeg en ik niet kon handelen. Wanneer ik hulp nodig had, kon ik dat snel inschakelen om alles toch goed op te lossen. Kortom, ik genoot ontzettend en het ging vele malen beter dan verwacht.

-Ik ben zekerder over mijn beslissingen en twijfel een beetje minder over mezelf.
Vaak kon ik lang twijfelen over beslissingen en zocht ik tot het irritante toe bevestiging bij anderen. Ik ben er nog lang niet, maar ik merk dat het beter gaat. Ik vind het ook minder erg als mensen het niet met me eens zijn en om fouten te maken. Natuurlijk maakt iedereen fouten en gaat een keer op ‘zijn of haar gezicht’. Alhoewel ik nog steeds wel erg bang ben om fouten te maken, kan ik het steeds een beetje meer als deel van mijn leerproces zien.

-Ik geniet meer van de dingen om me heen en zeg als het ware het volgende tegen mijn hersenletsel: ‘ik ben baas over m’n leven, niet jij’.
Hoewel ik nog veel zorgen heb, worden ze steeds minder. Ik geniet meer van dingen met mijn vrienden doen en van uitgaan. Soms kies ik bewust voor situaties waarvan ik weet dat ik teveel prikkels krijg. Daar heb ik dan hoe dan ook een dag of langer last van, maar achteraf weet ik dan dat het alles me helemaal waard was. Het hersenletsel krijgt mij er niet onder, ik ben minder bang voor de gevolgen. Het hersenletsel beheerst m’n leven minder.
Ik doe dan dingen die me later in de weg zitten, maar heb er geen spijt van.
Als ik nu terugkijk naar m’n blog, dan kan ik begrijpen dat mensen misschien denken dat ik arrogant overkom/ ben en denk alles al aan te kunnen. Misschien wordt er wel gedacht: ‘Die jongen is losgeslagen’.
Dit is niet het geval, want ik besef maar al te goed dat ik nog een lange weg te gaan heb. Er zijn nog maar al te vaak momenten dat ik met de neus op de feiten wordt gedrukt, dat ik er niet mee om kan gaan. Dat ik het totaal niet geaccepteerd heb, ook al zeg ik van wel. Ik ben nog steeds erg onzeker en maak me zorgen.

De positieve kant van dat ik niet altijd eerlijk naar mezelf ben wordt misschien iets meer duidelijk. Ik accepteer de gevolgen niet, omdat ze nog niet volledig duidelijk zijn. Het maakt dat ik niet achterover ga liggen en niets doe.

Voorlopig blijf ik hier, maar de waarheid mag in mijn ogen nog even in China blijven.

China+Nederland

Acceptatie? Nooit!

Lees voor met webReader

Door Lindsay Pelt

Acceptatie is een hot item hier op Brainstormt; meerdere bloggers hebben er eens over geschreven. Deze blogs lieten me nadenken over mijn kijk op acceptatie. Na een aantal dagen ermee in mijn hoofd rond te hebben gelopen, besloot ik ’t op papier te zetten.

Toen de kruitdampen rondom het ongeluk opgetrokken waren en ik steeds meer het besef kreeg van hetgeen er was gebeurd was en de gevolgen daarvan, begon het hele proces:
Waarom ik? Waarom moest mij dit overkomen? Waarom in Griekenland met alle taal- en cultuurverschillen? Waarom ben ik de enige die er wat aan overgehouden heeft? Terwijl ik slechts bij iemand anders achterop zat. Waarom hadden de bestuurders niets en ik alles?
Was het mijn lot?
Was het karma?
Was het toeval?
Heeft God/Allah/wie dan ook het zo gewild voor mij?
Was ik in een vorig leven een slecht persoon en word ik daarom nu gestraft?
Was het “gewoon” pech en was ik op de verkeerde tijd op de verkeerde plek?
Een heleboel vragen, maar ik had geen antwoorden. Dus ging ik daar hard naar op zoek. Ik was er namelijk van overtuigd dat, wanneer ik antwoord kreeg op mijn vragen, ik dan alles zou kunnen begrijpen en accepteren. Accepteren van het ongeluk en de gevolgen werd mijn missie. Ik dacht dat ik pas gelukkig was wanneer ik alles geaccepteerd had. Ik accepteer, dus ik leef. Zoiets.

De zoektocht bleek moeilijker dan ik dacht. Hoe moet je accepteren dat je eerst “alles” kunt en daarna “niets” meer? Accepteren voelde als goedvinden. Alsof het geen enkel probleem is wat mij overkomen is. No big deal. Gebeurd is gebeurd. Geen gezeur & geen ellende, maar accepteren en doorgaan.

Zo modderde ik wat aan, tot mijn toenmalige psycholoog tegen mij zei dat ik het helemaal niet hoefde te accepteren. Dat zoiets niet eens volledig mogelijk was.
Dat was zo’n opluchting. Ik staakte mijn zoektocht naar acceptatie. En toen was ik gelukkig! The end. Grapje, want zo werkt het helaas niet.

Beperkingen en rotmomenten zijn er nog steeds. En zullen niet verdwijnen.
Rechtszaken lopen nog. En zorgen voor veel frustraties.
Er is nog genoeg pijn, angst en verdriet. Op sommige dagen gaat het beter dan anderen.
Maar ik ben ook blij en dankbaar dat ik er nog ben.
Over het algemeen heb ik het een plekje gegeven. Na bijna zeven jaar overheerst het ongeluk mijn leven niet meer. Maar accepteren? Dat nooit!

filosoof

Accepteren gaat niet vanzelf

Lees voor met webReader

Door: Annika Korving

Al dagen loop ik met de gedachten rond: ‘ik moet nog een blog schrijven voor Brainstormt’, en elke keer moet ik het weer uitstellen. Ik kan geen goed onderwerp vinden om over te bloggen. Mijn collega-bloggers lukt het elke keer weer om een goed onderwerp neer te zetten. De een blogt met regelmaat over haar verleden, de ander over haar ervaringen met instanties. En ik, ik kom met blogs over mijn acceptatie ervan. Een onderwerp dat heel erg bij mij speelt, maar waar ik helemaal niet over wil schrijven.

Ik wil dat het allemaal normaal zou zijn, en dan bedoel ik niet normaal in de zin van het zou er niet mogen zijn, nee normaal in de zin van dat ik het allemaal al geaccepteerd had, dat het goed is. Ik zou er om willen kunnen lachen en heel luchtig tegenaan willen kijken, maar dat lukt mij nog steeds niet altijd. Nog te vaak vraag ik me af wat de wereld ervan vindt en hoe zij tegen mij aan kijken. Zien zij ook dat meisje dat vecht met haar handicap of zien zij toch wat ik wil uitstralen, die vrouw die kracht uitstraalt en die het helemaal voor elkaar heeft?

Ik zou hier helemaal niet mee bezig moeten zijn, maar als ik dat niet zou doen, dan zou het betekenen dat ik het eindelijk geaccepteerd heb, maar dat is nog niet het geval. Ik vecht nog met regelmaat tegen mezelf, tegen mijn vermoeidheid en vooral tegen mijn omgeving. Ik zal hier doorheen moeten, dat weet ik. Het liefst zou ik hier hulp bij krijgen maar als een (verpleegkundig) psycholoog zegt dat ik op de goede weg ben, dan moet ik daar toch maar in geloven en hier mee doorgaan.

Maar ook ik ben er wel eens helemaal klaar mee en wil alleen maar janken, janken van frustratie. Want waarom lukt het ieder ander wel en mij niet? En als ik daar niet om kan janken dan kan ik er wel om janken dat het mij niet lukt om alleen maar positieve blogs te schrijven over het leven met een beperking of in ieder geval blogs met een positieve insteek. Want ik snap best dat het leven niet altijd leuk is, maar wie wil dat nou lezen? Mensen lezen en reageren veel sneller op de vrolijke blogs dan die deprimerende blogs van mij.

Ik weet dat hier genoeg mensen mee vechten, alleen het lukt mij niet helemaal om mezelf dat in te prenten. En hoewel dit misschien nog wel bewijst dat ik sterker sta dan een paar maanden geleden vind ook ik het dood eng om dit soort blogs online te zetten. Want gaan mensen niet denken: dat ik helemaal de weg kwijt ben en dat ik hulp nodig heb? Ik ben op zich een heel vrolijk meisje, alleen dit is een onderwerp waar ik iets meer moeite mee heb. Maar ondanks dat geniet ik volop van het leven, vertrouw mij daar maar op!

help

BAM: Daar komt het besef

Lees voor met webReader

Door Zarah Bootsman

Besef. Nu ik er op terugkijk heb ik dat nooit gehad. Niet, toen ik te horen kreeg dat ik hersenletsel heb. Niet, toen ik te horen kreeg dat ik verschillende andere beperkingen heb. Ik heb het nooit beseft. En het zeker nooit geaccepteerd.

Dat besef kwam pas vele jaren later. In mijn laatste jaar op de mytylschool. Toen was er een groot overleg over hoe het nu verder moest met mij. Ik stelde verbaasd de vraag: ‘Waarom hoe nu verder? Ik ga toch gewoon naar het HBO?’ En toen kreeg ik het antwoord: ‘je bent niet hetzelfde als anderen, je bent meervoudig gehandicapt.’ Ik heb toen even een halfuur voor me uit zitten staren. En ik besefte me toen pas ten volle wat mijn beperking inhoud. Dat het nooit overgaat. Dat ik altijd ‘anders’ zou blijven.

Eigenwijs als ik ben bleef ik bij mijn HBO-plan. Dat heb ik eigenlijk pas uit mijn hoofd gezet na een gesprek met medeblogger Tess, die mij vertelde hoe het er op een HBO aan toe gaat. Toen besefte ik me dat ik dat nooit zou gaan trekken. Dus ik moest mijn droom aanpassen. ‘Geen probleem’, dacht ik optimistisch. ‘Dan ga ik toch gewoon MBO niveau 4 doen?’ Deze optie werd mij door mijn ouders uit mijn hoofd gepraat. Al vraag ik me af of deze optie ooit uit mijn hoofd is geweest.

Uiteindelijk zou ik in Nijmegen VWO-deeltijd gaan doen. Deze optie is helaas in het water komen te vallen, omdat de instelling waar ik ging wonen de zorg voor mij niet aankon. Weg opleiding…

Inmiddels zit ik sinds augustus thuis en ga ik binnenkort misschien dagbesteding doen. Dit voelt heel erg dubbel. Ik vind het fijn dat ik binnenkort misschien weer een daginvulling heb. Maar aan de andere kant: ik wilde zo graag nog naar school. Ik ben leergierig en ik ben nooit met tegenzin naar school gegaan. Sterker nog: als ik ziek was ging ik gerust nog naar school. Ik wilde niet thuisblijven. Ik plande mijn ziekenhuisafspraken vroeg in de ochtend, zodat ik daarna linea recta naar school kon.

En soms, als ik een van mijn wilde buien heb, zou ik me gewoon willen inschrijven voor het MBO en niet meer aan mijn hersenletsel denken. Maar dan is er altijd dat stemmetje: ‘je weet dat je dit niet kan, wees realistisch.’ Het wordt tijd dat ik het besef eens moet gaan uitbouwen naar volledige acceptatie.

bam!

Accepteren en Accepteren

Lees voor met webReader

Door Willem

Hoe anders zag mijn leven er ongeveer 1,5 jaar geleden uit… toen ik aan mijn eerste stage van de opleiding Ergotherapie begon. Hersenschade was bekend, maar dat gaf me geen problemen tot dan toe. Had het idee dat de stage goed zou gaan lopen, niet anders dan de gemiddelde student.

Alleen toen ging ik behoorlijk op mijn gezicht. Het ging helemaal niet zo goed. Eerst heb je nog het idee dat je een moeizame start hebt, want mijn handelen kon ik eerst nog wel verklaren. Ik wist pas dat het goed fout zat toen ik dat niet meer kon.

Eigenlijk ging ik ook veel te lang door met alles en was ik bang voor de gevolgen van stoppen met de opleiding. Eigenlijk dat nog niet zo zeer, ik was op dat moment heel erg bang om compleet gek te worden. Kon geen neurologie boek meer lezen of je zag iets wat mogelijk met je aan de hand was.

Echter ik ben niet gek geworden. Sommigen vinden me wel een beetje een mafkees, maar dat is weer een heel ander verhaal;-). Ik heb op tijd hulp gezocht, want ik kende iemand die door begon te draaien. Dat wilde ik absoluut niet na gaan doen. Toen begon de acceptatie van het feit dat ‘er iets was’. Uit onderzoeken kwam dat ik een lichte vorm van Cerebrale Parese(CP) heb.

Toen ging er van alles door me heen, ook enkele woorden die ik hier op brainstormt niet zal herhalen. Ik denk dat jullie allemaal wel begrijpen wat voor woorden dat zijn. Gek genoeg, was er ook een gevoel van enorme opluchting en dacht ik: ‘Fijn, ik weet het nu en het valt best mee. Het had erger gekund’

Op dat moment dacht ik het volledig geaccepteerd te hebben. Ik dacht ook dat ik er automatisch mee om zou kunnen gaan als ik maar wist wat ik had. Alleen hierna werd ik weer snel terug in de realiteit gezet. Ik verbaasde me hoe gefrustreerd ik erom was, het leek vanaf toen alsof alles echt zichtbaar was en de verwerking begon. Gelukkig kreeg ik op dat moment goede hulp, want toen begon ik ook te beseffen wat voor psychische klap ik had gekregen. Ik zag ook dat ik heel dicht bij compleet instorten had gezeten.

Nu een jaar verder is er al veel in positieve zin veranderd. Mijn vrienden en familie gaan er goed mee om. Er zijn soms wel wat dingen waar ik me aan erger, maar dat is in mijn ogen heel normaal. Ermee omgaan is voor hen net zo goed een proces als voor mij. Ik mag van geluk spreken met mijn familie en vrienden, ze hebben me echt goed geholpen en gesteund. Ik kon met ze praten wanneer ik wilde, maar kon ook lekker mijn mond houden als ik echt niet wilde praten. Echt super mensen zijn het.

De feiten heb ik geaccepteerd, maar bij de gevolgen leg ik me nog niet neer. Het blijkt wel dat accepteren en accepteren twee verschillende dingen zijn.

accept

30 januari 2000: een dag om nooit meer te vergeten!

Lees voor met webReader

Door Maaike Borst

Dat is de datum waarop ik mijn ongeluk kreeg.
Ik was 14 en het is dit jaar 14 jaar geleden.
De helft van mijn leven was ik gezond en de andere helft heb ik NAH.

Ieder jaar rond november werd ik altijd al onrustig, omdat ik wist dat ‘de datum’ eraan kwam.
Na de drukke feestdagen kwam januari. En 30 januari is voor mij ‘de dag’.
Ieder jaar op 30 januari begon ik met het afdraaien van het verhaal in mijn hoofd:
Om 21.00 uur dacht ik: nu was ik nog gezond,
21.05 nu kreeg ik het ongeluk,
21.15 nu werden mijn ouders gebeld,
Nu ging ik onder de scan, nu werd ik geopereerd etc. etc.

In de jaren erna durfde ik mijn ogen niet open te doen. Als ik wakker werd, dacht ik: ‘’wat een lange droom zeg, het lijkt net echt’’. Ik wachtte daarom even met het opendoen van mijn ogen, omdat ik bang was niet in mijn eigen kamer wakker te worden.
Maar het is geen droom, het is echt! Ik heb een ongeluk gehad.

De datum zit er weer aan te komen en voor het eerst ben ik niet zenuwachtig, onrustig of wat dan ook. Betekent dit dat ik het geaccepteerd heb?

Wat is acceptatie?
Is het er vrede mee hebben?
Met je beperkingen omgaan en ze zelf niet meer zien?
Niet meer terug verlangen naar de tijd van vroeger?
Het geaccepteerd hebben…
Ik blijf het een lastige vinden.
Heb ik er vrede mee? Ja, grotendeels wel. Soms heb ik baalmomenten, maar over het algemeen ben ik tevreden met mijn leven zoals het nu is.
Ben ik nog boos? Ja, ik ben nog steeds boos over dingen die er gebeurd zijn.
Beïnvloed die boosheid mij nog? Nauwelijks, al heb ik soms wel dat als ik bepaalde mensen zie, ik zin krijg om ze een flinke klap te geven en m’n zegje te doen. Maar soms denk ik alleen: ‘’wat ben jij een zielig figuur’’ en ga ik weer over tot de orde van de dag en vergeet het dan ook weer.

Ik vind acceptatie een groot woord.
Misschien durf ik het wel niet te zeggen, omdat ik dan bang ben dat ik me nooit meer verdrietig, boos of bang mag voelen.

Of ik het nu wel of niet geaccepteerd heb, voor het eerst kijk ik uit naar de datum!

Dit jaar neem ik mijn ouders, broers en schoonzus mee uiteten, om te vieren dat ik nog leef, wat ik bereikt heb en vooral om ze te bedanken! Want voor hen is het ook niet makkelijk geweest.

acceptatie

Eigenwijs vechten én accepteren

Lees voor met webReader

Door: Annika Korving

We hebben allemaal wel iets wat we moeilijk vinden om te accepteren. De een heeft er meer moeite mee dan een ander. Daarom staat voor het acceptatieproces geen vaste tijd. Zo heb ik zelf moeite met de cognitieve gevolgen van mijn hersenbeschadiging. Maar dat mag van mijzelf niet de rest van mijn leven gaan beïnvloeden, daarom ga ik er iets aan doen. We gaan ze accepteren!

Dat een hersenbeschadiging gevolgen heeft dat weet iedere wereldburger. Dat het bij de een meer gevolgen heeft dan bij een ander is logisch. Bij de een hebben de lichamelijke gevolgen de overhand, bij de ander de cognitieve gevolgen. Maar de cognitieve gevolgen van een hersenbeschadiging zijn misschien nog wel het moeilijkst te accepteren, zelf vind ik dat wel.

Ik heb heel lang mijn lichaam lopen verbeteren om de cognitieve gevolgen niet te zien. Operaties werden uitgevoerd, want dan zou het allemaal wel beter gaan functioneren. Eigenlijk heb ik alleen mezelf heel erg voor de gek gehouden, want het kan wel iets beter worden, maar als ze iets aan mijn spieren veranderen, verandert er niks in mijn hersenen. Mijn hersenbeschadiging werd niet minder.

Eindelijk zit ik midden in het acceptatieproces van mijn cognitieve gevolgen. Ik moet accepteren dat ik wel kan blijven vechten, maar het mij dan eigenlijk alleen maar meer moeite gaat kosten, zowel lichamelijk als geestelijk. Waardoor ik mij eigenlijk alleen nog maar rotter ga voelen, wat ook geen goede invloed heeft op de gevolgen van mijn hersenbeschadiging. Hoe meer ik aan mijn hoofd heb, hoe meer ik vergeet te doen en het kost nog meer energie.

Daarom heb ik besloten dat ik eens wat ga doen tegen dat vechten. Ik heb een hekel aan psychologen en andere artsen die het verleden naar boven halen, omdat je je verleden moet accepteren. Dus bij zo’n persoon zal je mij niet snel zien voor af en toe een goed gesprek, helemaal geen behoeften aan. Ik heb, zo eigenwijs als ik ben, met mezelf afgesproken dat ik zelf mijn hersenbeschadiging ga accepteren zonder hulp van zulke personen.

hersen