Tagarchief: Acceptatie

Schepen verbranden

Lees voor met webReader

Door: Annika Korving

Hersenletsel. Voor iedereen betekend het iets anders. Iedereen heeft op een ander gebied letsel en daardoor uit het bij iedereen anders. Het is ongrijpbaar, het is onzichtbaar. Niemand kan een uitleg schrijven die voor iedereen met hersenletsel geldt. We zullen stukje herkennen en daar houdt het ook mee op. Daarnaast ligt het ook nog eens aan de persoonlijkheid van de persoon in kwestie hoe die er mee omgaat. Waar de een er heel positief in probeert te staan en het niet als een obstakel ziet, kan een ander er maar niet mee omgaan.

Ik hoor niet in de eerste groep, maar ook niet in de tweede groep. Ik zie mijn hersenletsel als iets wat ervoor gezorgd heeft dat ik de Annika ben die ik ben. Zowel in positieve als in negatieve zin. Want mijn karakter is opvliegend, is impulsief. Maar door mijn hersenletsel moet ik af en toe wel twee keer nadenken voordat ik de schepen achter me verbrand. Ik zou die schepen nog wel eens nodig kunnen hebben en ik heb (nog) geen nieuwe aangeschaft. Ik ben me heel goed bewust geworden dat mijn woorden en daden niet altijd helpen.

In dat opzicht zie ik het als iets positiefs en als een obstakel. Want door mijn hersenletsel ben ik nou eenmaal afhankelijker en moet ik me richting mensen inhouden. Dat ik dat geleerd heb is positief, maar daardoor is het ook meteen een obstakel geworden. Want ik zou een hoop schepen willen verbranden die ik nu maar laat liggen voor het geval dat ik ze ooit nog nodig heb. Ik kan niet altijd doen wat ik wil doen en al helemaal niet op de manier dat ik het wil doen. Het liefst zou ik onafhankelijk willen zijn, van de ene naar de andere plek willen gaan.

Dat kan nou eenmaal niet door mijn hersenletsel. Maar ik zou mijn handicap voor geen goud willen missen. Want hoewel ik een heel ander leven gehad zou kunnen hebben, is dat ook meteen wel heel beangstigend. Mijn handicap heeft een bepaalde invloed op mijn leven, het is een rode draad. Het is een veilige haven. De schepen om heen gaan veel sneller dan ik, ik vaar op mijn eigen tempo naar mijn eigen doel. Mijn handicap draagt er aan bij dat ik er wel kom. Mijn handicap is van mij en het maakt mij Annika Korving en dat is nou eenmaal zo!

Schepen verbranden

Privacy en een psycholoog gaan niet samen

Lees voor met webReader

Waarom loop jij bij een psycholoog? Wat kan jij op jouw jonge leeftijd nou meegemaakt hebben dat jij bij een psycholoog terecht bent gekomen? Mensen vinden dat ze recht hebben op de antwoorden van deze vragen. Hoezo? Heb ik opeens de rechten van mijn privacy verloren toen ik bij de psycholoog binnenstapte? Moet ik me opeens verantwoorden omdat jij niet kan begrijpen dat ik bij een psycholoog loop? Ik ben het niet van plan, maar mensen verwachte van me dat ik het moeiteloos met ze deel, alsof het allemaal niks is.

Onbegrip dat heerst er zodra je iets hebt op het psychische gebied. Mensen kunnen begrijpen dat je pijn hebt als je je poot gebroken hebt. Het moet zichtbaar zijn, tastbaar. Dat is hersenletsel en het moeilijk kunnen verwerken van alle gebeurtenissen in mijn leven niet. Mensen willen niet geloven dat je op je 21ste al dingen hebt meegemaakt, want je komt net kijken. Ze vergeten even dat 21 jaar heel lang is en dat de maatschappij soms niet zo vriendelijk is voor gehandicapte. Ik heb een hoop meegemaakt en het is niet allemaal leuk geweest.

Ik ben niet van plan om alles op tafel te gooien. Mensen moeten het maar van me aannemen dat er dingen gebeurd zijn. Ik heb geen verantwoording af te leggen aan mensen. Ik heb dingen gezien en meegemaakt die je niemand gunt. Dingen die niet te verwerken zijn door even een gesprekje met een vriendin. Daarnaast kan ik een open boek zijn als ik me op mijn gemak voel en een gesloten als ik niet weet of ik je kan vertrouwen. Maar zelfs als ik je vertrouw wil ik niet alles delen, het is te veel en te zwaar om bij iemand anders neer te leggen.

Ik deel wat ik wil delen op het moment dat ik het wil delen. Maar vertrouw erop dat ik wereldwijzer ben dan dat jij verwacht. Ik zal het niet altijd tonen, want mijn lessen zijn niet jouw lessen. Een van de lessen die ik wel wil delen is dat mensen met hersenletsel niet gek zijn omdat het niet zichtbaar is. Mensen met psychische problemen evenmin. Wij zijn net als ieder ander. Alleen zijn de meeste mensen met psychische problemen te lang sterk geweest. Ik zelf wou het zo graag in mijn eentje doen zonder hulp van een psycholoog of andere hulpverleners.

Maar ik heb moeten toegeven tegenover mezelf dat ik het niet alleen kan. Ook ik blijk hulp nodig te hebben. Ik ben eindelijk op weg naar de accepetatie van mijn handicap en de manier waarop mijn leven gelopen is. Het is een strijd van minstens 21 jaar geweest en ik ben er nog niet. Maar ik ben allang blij dat ik kan zeggen dat hij voor een groot deel gestreden is. Of het ooit helemaal klaar is? Waarschijnlijk niet, maar ik heb er vrede mee en kan leven. En de vragen aan het begin? Die negeer ik tegenwoordig. Ik heb alleen verantwoording tegenover mezelf af te leggen!

Blogannika

Levend haaienaas, oh nee sorry gatenkaas

Lees voor met webReader

Door Willem

Al een tijdje heb ik niets van mezelf laten horen, en heb ik eigenlijk best wel weinig voor Brainstormt gedaan. Graag had ik me meer ingezet, maar dat ging helaas niet. Nu klinkt het misschien alsof het slecht me gaat, maar het tegenovergestelde is waar. Het gaat juist beter dan ooit met me.

Inmiddels ben ik al een tijdje bezig met mijn opleiding ‘Juridisch medewerker’ en zit ik daar helemaal op mijn plek. De resultaten zijn goed, structuur is goed voor mij, dus wat wil je nog meer.
Dit ging niet zonder slag of stoot: stress, slecht slapen, emotioneel en soms onrustig zijn om een heleboel zaken. Hier heb ik mee leren omgaan, maar weg is het nog steeds helemaal niet.

Na vele sessies met een psycholoog moet ik misschien ook maar accepteren dat dit nooit helemaal weg zal gaan. Ik zou het weg willen toveren, mijn hersenletsel, maar dat gaat simpelweg niet. Pas wist ik door een uitspraak van me dat ik een enorme stap had gemaakt:

‘De onrust in mijn hoofd is er nu eenmaal, vervelend is het nog steeds, maar ik heb er geen problemen meer mee dat het er is.’

In de tijd hierna werd ik ook een stuk rustiger. Al met al een periode met veel vooruitgang en waarin er veel op mij af kwam. Veel leuke nieuwe mensen ontmoet en eentje waarmee ik na gesprekken via Tinder en Whatsapp zelfs ga afspreken.

Mijn kop was dus met van alles bezig waardoor ik verschillende dingen, waaronder Brainstormt, soms vergat. Mijn geheugen was dus soms een gatenkaas, hier ga ik aan werken. Het zal mij hoe dan ook niet beperken.
En wat de titel betreft, dat mogen jullie best weten. Die verbinding tussen haaienaas en gatenkaas ben ik vergeten.

Google liet me schrikken!

Lees voor met webReader

Door Maaike Borst

Eén van mijn eerste blogs ging over acceptie en niet meer bezig zijn met het feit dat ik NAH heb.
Helaas heeft dit het afgelopen jaar heel veel door mijn hoofd gespookt.
Hoe dat kwam?

Om te kijken hoe goed mijn facebookpagina beveiligd was, ging ik mezelf maar eens googlen.
Toen zag ik dat er een rechtszaak van mij gewoon online stond.

Mijn zorgverzekering had een rechtszaak aanspannen tegen de tegenpartij, omdat zij bepaalde medische kosten niet wilde vergoeden.
Mijn hele hebben en houden stond online.

Persoonlijke gegevens zoals naam, geboortedatum etc, maar ook het traject wat ik doorlopen had.
Waarom ik moest revalideren, wat mijn klachten waren en bij welke psychologen ik ben geweest enz. enz.

Daar word ik zo verschrikkelijk boos om!

1 omdat het online stond en iedereen het zomaar kon lezen.
2 ik moest gelijk weer denken aan alles wat fout is gegaan.

Ik heb contact opgenomen met de rechtbank en die waren er zelf gelukkig ook van geschrokken, dus hebben ze het zo snel mogelijk verwijderd (na heel wat telefoontjes en mailtjes was het na een paar maanden verwijderd). Maar het heeft er wel ruim vier jaar opgestaan.

Als iets op het internet staat kun je het altijd terug vinden, dat blijkt maar weer.

Want een jaar geleden stond hetzelfde verhaal van mij op een andere website.
Die site is voor studenten, zodat ze dingen kunnen nazoeken wat betreft uitspraken van de rechtbank.
Daar hebben ze het verhaal dus overgenomen en op hun site gezet.

Ruim een jaar heb ik geprobeerd contact te zoeken met de beheerder van deze website.
Gebeld, gemaild, maar geen gehoor.
Het google vergeet mij register benaderd. Zij waren niet gemachtigd om dit te doen.
De ombudsman gebeld en die zei dat ik een advocaat erop moest zetten.
Nadat mijn advocaat een aangetekende brief had verstuurd (na drie gewone ervoor) is het dan eindelijk van het internet gehaald.
Geen excuus, brief of enige reactie gehad van die site.

Nu is het gelukkig er dus weer afgehaald, maar ik zal zeker af en toe mezelf googlen om te kijken.
Als er eenmaal iets op internet staat, staat het er voor altijd erop.

Als iemand het nu wil zoeken zullen ze er vast wel achter komen, maar het gelukkig niet meer het eerste wat je ziet als je mijn naam intypt bij google.

privacy

De diagnose, rustgevend of juist niet?

Lees voor met webReader

Door Zarah Bootsman

Negen jaar geleden. De dag dat ik de uitslag kreeg van mijn MRI van mijn hersenen. Ik maakte me niet druk. Hersenletsel? Ik? Nee joh.
Ik wist dat het allemaal wel goed ging komen, dit was iets tijdelijks.
Ik was misschien wat apart maar hersenletsel? Dat nooit! Zo positief gestemd ging ik onderweg naar het ziekenhuis, nog niet wetende dat deze dag mijn leven voor goed zou veranderen.

De arts die mij behandelde keek niet vrolijk. Iets wat ik niet kon plaatsen. Ik had toch geen hersenletsel, dus waarom keek ze zo serieus?
Ik begon nerveus te worden, er zou toch niets aan de hand zijn?

De eerste scan gaf een beetje uitsluitsel, maar nog niet helemaal…..

Op mijn zestiende is er een nieuwe scan gemaakt, omdat de eerste een beetje bewogen was. Ik hield me krampachtig vast aan die woorden. Een beetje bewogen… Het kon dus zijn dat ik geen hersenletsel had, maar dat de scan mislukt was. Dagen leefde ik in een roes. Zou het kunnen?

Natuurlijk kon het niet. Ik had hersenletsel. Ho eens even, zeg ik het weer verkeerd. Ik HEB hersenletsel. Ik had het toen, ik heb het nu nog steeds en het gaat nooit weg. Het hersenletsel wat ik tijdens mijn geboorte heb opgelopen, zal altijd bij mij blijven.

Ik heb de scan met eigen ogen bekeken en ik heb echt een witte vlek in mijn hersenen. En die gaat niet weg door het te ontkennen. Die gaat niet weg door het niet te accepteren. Ik moet ernaar leven dat ik hersenletsel heb. Iets waar ik tot op de dag van vandaag moeite mee heb. Ik steek mijn hoofd in het zand, en doe alsof het er niet is. En vervolgens loop ik keihard tegen mijn hersenletsel op. Iets wat veel pijn doet.

Het gebeurt iedere keer opnieuw. Iedere keer de keiharde confrontatie met mijn hersenletsel. Een confrontatie die ik altijd verlies. Een confrontatie die ontzettend pijnlijk is.
Ik moet gaan leren van deze confrontaties. En hopen dat ik ze zo kan gaan voorkomen.

download

Grote ontwikkelingen rondom Yo & Kim

Lees voor met webReader

Door Kimberley Tseng

In mijn vorige blog introduceerde ik Just as Kim en vertelde ik over de samenwerking met Yo4coaching. Vandaag wil ik jullie wat meer vertellen over onze workshop: Accepteer je handicap en je leven kent geen beperkingen. De afgelopen weken zijn er namelijk een hoop dingen gebeurd.

Yo & Kim groeit erg snel. We hebben inmiddels 220 volgers/like’s op Facebook en sinds kort zijn we ook actief op Twitter.
We merken het grotere bereik niet alleen door de hoeveelheid volgers, maar ook door de aanspraak wat steeds meer wordt. Aanmeldingen die binnenkomen, vragen naar de mogelijkheden en aanspraak bij grote bedrijven en instellingen. Zo kregen we een informatievraag van iemand die de workshop bij wilde wonen, die kwam uit Antwerpen. Wauw, het besef dat we zo’n groot bereik hebben geeft ons kippenvel.

Op Twitter werd ik via Just as Kim benaderd door Wereldgehandicaptendag. Ze vroegen of ik nog wat ging organiseren op deze dag, welke dit jaar valt op woensdag 3 december. Om eerlijk te zijn had ik me nog nooit in dit initiatief verdiept, maar ineens dacht ik aan de workshop. Ik vertelde over Yo & Kim en wat wij deden. Toen ging het snel. Ze waren erg geïnteresseerd en zouden het geweldig vinden als wij mee zouden doen met onze workshop.
Dit zagen we als een mooie kans om nog verder te groeien, dus pakten we de uitdaging aan.

Onze eerste workshop vindt plaats op zaterdag 15 november van 14.00 tot 17.00 uur in Berkel en Rodenrijs. Voor deze datum kregen we twee locaties kosteloos aangeboden. Onze keus is uiteindelijk gevallen op het pand van Kroezen verzekeringen, omdat dit gebouw toegankelijker is voor mensen met een lichamelijke beperking.

We hebben inmiddels het minimale aantal deelnemers bereikt en dat betekent dat de eerste workshop een feit is. Yo en ik hebben de laatste tijd veel bij elkaar gezeten om het programma in elkaar te zetten, visitekaartjes te ontwerpen en te kijken hoe we onze workshop voor iedereen toegankelijk kunnen maken.
We kregen al van iemand de vraag of er een begeleider mee mag komen. Dit is uiteraard geen probleem, er is een aparte ruimte waar de begeleiders plaats kunnen nemen. Ook voor de begeleiders staat er koffie en thee klaar en er is toegang tot het Wifi-netwerk. Eveneens zijn hulphonden ook toegestaan.

Wij willen de workshop voor iedereen met een lichamelijke beperking toegankelijk maken en zien het als een uitdaging om alle mogelijke obstakels uit de weg te ruimen. Dus als je interesse hebt, maar toch nog wordt tegengehouden door een praktisch probleem, schroom je dan niet om contact met ons op te nemen door een mail te sturen naar info.yokim@gmail.com. Wij denken graag met je mee.

Als ik bezig ben met Yo & Kim voel ik me zeer gelukkig en het geeft me energie. Dit is wat ik wil, mensen die ook een beperking hebben helpen bij hun persoonlijke groei en hun weg te vinden in de maatschappij.

yokim

Open en eerlijk zijn over je hersenletsel

Lees voor met webReader

Door: Annika Korving

Waar de een heel makkelijk over zijn hersenletsel kletst, klapt de ander dicht zodra hij of zij het woord hoort. Sommige mensen durven er eerlijk voor uit te komen dat ze hersenletsel hebben, anderen houden het liever op hun lichamelijke klachten. Ik snap waar mensen bang voor zijn, want je vertelt wel ineens aan de wereld dat je iets anders bent in je bovenkamer. Maar is deze angst wel terecht? Of hebben we een verkeerd beeld van de mensen om ons heen?

Vroeger kon ik alleen maar bewondering hebben voor mensen die er eerlijk voor uit kwamen. Zelf hield ik de buitenwereld op dat gebied liever op afstand. Want er waren genoeg mensen die opeens konden gaan denken dat ik niet helemaal honderd ben. En dat wilde ik echt niet, mensen mochten van alles denken en zeggen, maar wat over mijn hersenen zeggen, daar lag de grens. Stel je voor dat er ineens mensen zijn die mij gaan behandelen alsof ik verstandelijk niet in orde ben.

Maar waarom konden die mensen die er eerlijk voor uit kwamen er dan wel zo makkelijk over praten? Ik denk dat zij ook weleens vervelende reacties gehad hebben. Maar dat de manier waarop zij ermee om gegaan zijn bepaald heeft of ze er in de toekomst nog zo open over konden praten. Het zou ook kunnen zijn dat zij geluk gehad hebben en niemand met rotte opmerkingen tegen kwamen. Maar dat kan ik niet geloven. Of hebben ze alleen hun mond open gedaan bij mensen met ervaring en bij hulpverleners? Maar zelfs daar zitten harde opmerkingen tussen.

Toch ben ook ik opener geworden over mijn hersenletsel. Niet dat de angst om voor gek verklaard te worden niet in mijn achterhoofd zit, maar ik laat de angst niet meer overheersen. En raad eens! De reacties vallen mij nog geen eens heel erg tegen. Natuurlijk zit er wel eens een rot opmerking bij, maar die krijg ik ook als ik het over mijn lichamelijke klachten heb. En als mensen denken dat ik niet helemaal honderd ben, dan weet ik gelukkig wel beter.

Maar voorzichtig blijf ik wel. Ik zal het niet op mijn voorhoofd zetten of er mee te koop lopen wat de gevolgen zijn van mijn hersenletsel. Zo vind ik het makkelijker om het er met lotgenoten over te hebben dan met mensen waar ik het eigenlijk altijd een beetje bij ontkent heb. Gelukkig gaan we steeds een stapje vooruit en komen die mensen het ook wel te weten. Alleen daar moet ik nog even moed voor verzamelen.

Blogannika

WAJONG en een eigen bedrijf: hoe cool!

Lees voor met webReader

Door Maaike Borst

Toen ik 14 was kreeg ik een ongeluk. Ik zat toen in de derde klas van het VMBO en ben dat jaar blijven zitten. Ik heb altijd graag in de kinderopvang willen werken. Na mijn eindexamen was het de bedoeling om naar het MBO te gaan om daar een opleiding te volgen waarmee ik in de kinderopvang kon gaan werken.

Verandering
In die tijd ging ik ook één keer per week naar een lotgenotengroep in Rotterdam. Helaas waren mijn groepsgenoten vooral oudere mensen, waarbij ik geen aansluiting kon vinden. Ik had moeite met mijn eigen grenzen aangeven, want ik wist eigenlijk helemaal niet wat die waren. Ik wilde hetzelfde doen als iedereen van mijn leeftijd. Naar school gaan, buiten hangen en in het weekend een beetje gaan stappen. Maar nu moest ik ineens moeite doen voor mijn schoolwerk. Wat ik voor mijn ongeluk aan huiswerk deed was te verwaarlozen en nu moest ik opeens twee uur per dag huiswerk maken.

Arbeidsonderzoek
Omdat ik eigenlijk geen idee had wat er nu was gebeurd en wat de gevolgen daarvan waren zat ik niet lekker in mijn vel. Via een maatschappelijk werkster kwam ik terecht in Groot Klimmendaal, een revalidatiecentrum gespecialiseerd in mensen met NAH. Het was de bedoeling om na mijn revalidatie mijn school weer op te pakken. Helaas kwam uit een arbeidsonderzoek, dat ik in het revalidatiecentrum deed, dat het voor mij niet haalbaar was om met kinderen te werken, omdat dit teveel prikkels en onduidelijkheid geeft. Zelfs halve dagen bleken niet haalbaar.

Administratie
Uit het arbeidsonderzoek kwam dat een baan in de administratie wel mogelijk leek. Omdat je dit in je eigen tempo kan doen en meestal in een rustigere omgeving. Ik had een urenbeperking van 20 uur per week. En mocht dus vier uur per dag werken. Ik ben de opleiding administratie in Nijmegen gaan doen, omdat ik het daar vooral in de praktijk leerde door middel van een simulatiebedrijf en ik hier halve dagen heen kon. Na het behalen van mijn diploma’s ben ik gaan werken.

Schoonheidsspecialiste
Later werd ik helaas depressief en ben ik gestopt met werken. Na een lang traject, waar ik nu niet veel over ga uitweiden, hebben we gekeken wat mijn mogelijkheden waren. Schoonheidsspecialiste leek mij heel erg leuk. Als je daarbinnen voor jezelf begint kan je je eigen uren indelen en heb je minder prikkels, doordat je één- op-één werkt. De opleiding was zwaar, maar ik heb het gehaald. En wat vind ik het leuk. Ik doe dit met plezier en krijg er energie van. Nu ben ik in overleg met het UWV bezig met een re-integratieproject om een eigen salon te beginnen. Dit alles vind ik heel spannend en ook wel eng (ik kan niet goed tegen verandering en nieuwe dingen).

Mogelijkheden
Maar wat ik met dit verhaal eigenlijk wil zeggen is. Dat er meer mogelijkheden zijn dan dat ik dacht, want als alles goed verloopt begin ik begin 2014 met mijn eigen salon. Een Wajonger met een eigen bedrijf; hoe cool is dat!

schoonheids