Tagarchief: Aangepaste fiets

Het is verrekte mongool, joh!

Lees voor met webReader

Door Tess

Als je op een driewieler rijdt ben je zo ongeveer een bekende Nederlander. Iedereen kijkt je na, geeft je voorrang en zegt je gedag. En dit alles met een blik van medelijden van hier tot Tokio. Ik ben echter van mening dat ik juist medelijden moet hebben met mensen op tweewielers. Zij moeten hun fiets zelf betalen, ik krijg hem van de gemeente. Zij krijgen alleen voorrang als het echt niet anders kan, ik krijg hem zelfs als tien haaientanden op de weg mij aankijken.

Sinds kort heb ik een elektrische fiets. Mijn werk en sport zijn elf en acht kilometer weg, wat maakte dat ik soms een groot deel van mijn energie al verspeeld had, terwijl mijn werk of sport nog moest beginnen. Op de elektrische fiets moet ik wel trappen, maar het grootste werk wordt voor mij gedaan. Daarnaast is mijn reistijd zo ongeveer gehalveerd en ben ik blij dat ik overal voorrang krijg, want ik kan ga soms zo hard* dat ik de haaientanden geen eens meer zie.

Maar natuurlijk kan ik ook niet om de nadelen van een driewieler heen. Het is vervelend dat mensen je naroepen, geestelijk laag inschatten en super aantrekkelijk ben je ook niet op zo’n fiets. Ik moet heel eerlijk bekennen dat ik na mijn vakantie weleens moeite heb om weer op mijn fiets te stappen. Je hebt dan alles voor een aantal weken lekker thuis kunnen laten en ik moet dan echt weer over een drempel heen. Deze drempel wordt wel steeds lager sinds de puberteit verder achter mij ligt.

Gelukkig kun je om de naroepen soms ook smakelijk lachen. Ik vertelde tegen mijn zus dat ik heel ad rem was geweest toen een pisjochie van vijftien jaar mij voor ‘mongool’ uitschold. Snel riep ik hem na ‘het is verrekte mongool, joh’. Mijn zus kon er niet om lachen. ”Ik vind het echt niet leuk dat ze jou mongool noemen.”, zei ze verontwaardigd. Ik smolt van de zusterliefde. ”Want dat mag ik alleen zeggen.”, vulde ze even daarna aan.

*Mam, mocht jij dit lezen, weet dat je in blogs altijd dingen moet overdrijven om het leuk te maken, hé. Maak je geen zorgen, ik houd mij keurig aan de snelheid.

222979_z_1

Het nieuwe fietsen

Lees voor met webReader

Door Gerdien Brinkman

Heel Holland fietst.
Da’s algemeen bekend.
Vanaf je derde levensjaar, hier in Holland althans, rijd je prominent, tweewielerig en snel, sneller, op een Empo , een Batavus of een Gazelle.
In navolging van Pietje Pelle.
Maarrr! Soms steekt een Celebro Vasculair Accident een spaak tussen het wiel.

Fietsend evenwicht behouden, dat lukt goed, dat zit ons Hollanders in het bloed.
Opstappen houd je ook -met stuur en al-  nog in de hand, maar eràf; dat schiet soms dóór. Je voet wil niet meer wat jij wil, je been houdt er ook een andere mening op na; dan heb je een probleem.
Voordat je doorhebt wat er precies aan de hand is, daar beneden, lig je op de grond, omgeven door meelij en meelevende ogen.
Dan ga je liefst dóór de grond, met fiets, been en voet en al.
“Gáát het mevrouw?”
“Ja hoor, nou,  het gaat bèst wel…” “Als je me even helpt met  m’n fiets en met mezelf, dan kom ik overeind en kan ik op huis aan. .”
En ja hoor, dat ging altijd bèst wel.
Maar verder was het niets, zo op weg naar huis, lopend naast je fiets.
De mobiliteit was eràf, zogezegd.

Heel Holland fietst.
En dat moest ik toch ook maar blijven doen, vond ik.
Maar niet meer op een tweewieler, die kunnen makkelijk omvallen, zo is inmiddels mijn ruime ervaring.
Goede raad was helemaal niet zo duur: op naar Het Nieuwe Fietsen!
Daartoe heb ik een DrieWieler voor Volwassenen (DWvV) aangeschaft en hop! Erop!!
Dat ging goed hoor: hop! Erop!!
Maar verder….. fietsen….. zonder in de sloot terecht te komen:
nou nee, dat viel dus algeheel en zeer gemeen niet mee.
Niks hop! Erop ging wel, dat was een openbaring: iedereen kon omvallen en ik niet meer.
Maar sturen op een DWvV: nee.
De Nieuwe Ervaring is dat je lichaam niet meer mee telt.
Hoe sterk en ver je ook naar links of rechts overhelt: het haalt geen fluit uit.
Dat vraagt om een nieuwe besturingsstrategie.
Alle handen aan het stuur, alsmede ergotherapie, die je leert te sturen met een merkwaardig willig stuur. Linksom, rechtsom, 90 tot 180 graden: daar draai ik mijn hand niet voor om.

Ach: heel Holland fietst en ik ook.
Ik ben weer volwaardig deelnemer aan het verkeer.
Het allermooiste is: mensen kunnen zien dat ze rekening met me moeten houden.
En het allerallermooiste: ze doen het ook.

driewielfiets