Noortje van Lith

Lees voor met webReader

‘Ik heb een beperking, maar ben geen beperking!’

Ik ben Noortje van Lith, ik ben geboren op 26 december 1996. Ik ben drie maanden te vroeg geboren.  Na de geboorte kreeg ik een zuurstofgebrek, waardoor ik een hersenbeschadiging heb opgelopen. Hierdoor heb ik cerebrale parese bilateraal . Dit houdt in dat ik spastisch ben in alle ledematen en dus niet kan lopen. De spasticiteit is aan mijn linkerkant het ergst, waardoor ik bijna alles met rechts doe. Sommige dingen zoals typen kan ik wel met links.

Ook heb ik door een bepaald medicijn een gehoorbeschadiging opgelopen. De artsen kwamen hierachter, omdat oudere mensen, die dit medicijn ook slikten, gingen klagen over gehoorverlies.
Ik ben dus slechthorend en draag daarom ook twee gehoorapparaten.

De artsen wisten niet goed hoe ik mij zou gaan ontwikkelen. Ja ze wisten dat ik een hersenbeschadiging had, maar niet hoe ik me daarmee precies zou ontwikkelen, want de functies kunnen overgenomen worden door niet-beschadigde delen van je hersenen. Ze wisten dus ook niet of ik lichamelijk of geestelijk beperkt zou zijn. Ik heb geluk gehad dat het bij mij alleen bij een lichamelijk beperking is gebleven.

Ik ging naar een mytylschool, een school voor leerlingen met een lichamelijke beperking, want daar konden ze mij het beste helpen. Op die school kreeg ik mijn eerste rolstoel, de rolstoel was geel met paars van het merk Kiddo.

Op mijn achtste kreeg ik voor het eerst een botoxbehandeling, dit was nodig omdat de spieren in mijn benen steeds stijver werden. De behandeling op zich ging prima maar daarna begon de ellende. Ik moest met gestrekte benen in het gips om mijn spieren op te rekken. Dit hield ik niet vol, het was te pijnlijk. Na 3 dagen ging het gips er weer af. Het gipsen hebben ze daarna nog drie keer geprobeerd, met hetzelfde resultaat als de eerste keer helaas.

Op mijn twaalfde kreeg ik een spier verlengende operatie aan mijn benen. Dit was opnieuw erg pijnlijk, omdat de pijnbestrijding in dit ziekenhuis niet goed was. Maar gelukkig had ik het volgehouden met als gevolg dat ik nu geen pijn meer heb aan mijn heupen.
Eigenlijk zou ik na deze operatie mijn spieren op lengte moeten houden door te gaan staan in een sta-tafel. Ddit hield ik niet vol door de pijn. Uiteindelijk hebben artsen gezegd dat het geen nut heeft, omdat ik veel pijn bleef houden bij het oprekken van mijn spieren.

Ik heb als gevolg van de Cerebrale parese ook een scoliose, vergroeiing aan mijn rug, hier ben ik op mijn vijftiende aan geopereerd. Deze operatie was echt noodzakelijk, omdat mijn organen anders in verdrukking zouden komen. Deze operatie was het minst pijnlijk van allemaal, omdat ik me goed kon voorbereiden op de operatie en ik kreeg goede pijnbestrijding. Natuurlijk was het nog steeds spannend er konvan alles kon gebeuren, zoals het raken van een zenuw met een verlamming tot gevolg, gelukkig is dit niet gebeurd.

In mijn dagelijks leven zit ik vaak te Whatsappen of Facebooken. Daarnaast spreek ik af en toe met vriendinnen afspreken, dit kan helaas niet zo vaak, omdat vriendinnen van mij verder weg wonen. Ik zit ook nog op school, in een andere plaats dan waar ik woon, want daar boden ze geen VMBO TL. Straks hoop ik weer naar een school te gaan in mijn woonplaats, daar heb ik dan hopelijk meer sociale contacten. Ik vind dat mijn beperking hier geen invloed op heeft, want het is zoals het is.

Ik hoop dit schooljaar mijn VMBO-TL diploma te halen en te kunnen starten met de opleiding Juridische dienstverlening.

Ergens ben ik weleens dankbaar voor mijn beperking, omdat het mij gebracht heeft waar ik nu ben. En dat terwijl dokters niet eens wisten of ik het wel zou overleven. Sommige mensen zeiden weleens tegen mij ga het maar niet proberen, dat lukt jou toch niet, toch liet ik die mensen keer op keer versteld staan omdat ik het toch kon.

Mijn beperking heeft mij geleerd dat ik moet kijken naar de dingen die ik kan. Zo sta je ook veel positiever in het leven. Mijn motto is dan ook ‘Ik heb een beperking, maar ben geen beperking!’
Ik bedoel hiermee dat ik een beperking heb, maar dat dit niet perse een beperking hoeft te zijn om iets te kunnen doen. Ik doe het op mijn manier, misschien wel een andere manier dan een gemiddeld mens, maar ik zorg dat ik mee kan doen.

Noortje

 

Geef een reactie