Tess Scheele

Lees voor met webReader

 

‘Ik heb geleerd dat een weg van A naar B niet rechtdoor gaat, maar zijpaden heeft, waar je ook weer leuke en mooie dingen beleefd.’

Ik ben Tess Scheele en ben nu 22 jaar. 18 januari 1991. De dag waarop ik geboren ben en de dag dat ik hersenletsel heb opgelopen. Ik weet het: ik ben een vreemde eend in de bijt. Ik heb geen nieuwe ik moeten leren kennen en ik weet niet beter. Toch herken ik mij in het beeld van NAH. Ik heb immers ook gewoon hersenletsel. En heb ook per levensfase ontdekt wat daar de gevolgen van zijn.

Een vreemde eend was ik dus al vanaf mijn geboorte. Ik lag in een kruinligging en doordat dit niet op tijd bekend was, is mijn moeder gewoon op de natuurlijke manier bevallen. Doordat ik zo eigenwijs lag, duurde de bevalling veel te lang. Er ontstond zuurstofgebrek en daardoor een hersenvliesbloeding. Ik moest meteen de couveuse in. De eerste dagen waren spannend voor mijn ouders. De artsen vertelde hen dat het alle kant op kon gaat: van volledig herstel tot een kasplantje.

Gelukkig ontwikkelde ik mij goed. Toen ik 10 weken oud was begon ik met revalideren. Het was namelijk wel duidelijk dat mijn motoriek niet in orde was. Ik heb spasmes in mijn benen, armen en mond. Hierdoor heb ik nu met name moeite met mijn fijne motoriek (schrijven ect) en mijn evenwicht. Ik revalideerde intensief en maakte gelukkig grote sprongen! Toen ik vier jaar oud was besloten mijn ouders in overleg met de artsen en therapeuten dat ik regulier onderwijs zou gaan volgen. Met een hoop extra hulp en aanpassingen ging dat over het algemeen best goed. Ik had vriendinnen in de buurt, deed gewoon lekker mee en had een hekel aan anders zijn en hulp accepteren (al was dat soms wel nodig).

In groep 5 en 6 gingen mijn resultaten achteruit. Ik kon het tempo niet meer goed bijhouden, vanwege mijn verminderde concentratie. En had daarom niet voldoende tijd om de stof op te nemen. In groep 6 ben ik daarom één dag in de week naar de mytylschool (school voor leerlingen met een lichamelijke handicap) gegaan. Om op adem te komen. Daar voelde ik mij erg thuis. We hebben toen besloten om vanaf groep 7 fulltime naar deze school te gaan. Ik krijg uiteindelijk een VMBO-TL advies en heb de eerste twee jaar van deze opleiding ook op een (andere) mytylschool gedaan. Ik vond mijn weg en het ging goed.

Toch begon er iets aan mij te knagen. Ik wilde graag terug naar de reguliere wereld. En ben daarom vanaf 3 VMBO naar een reguliere school gegaan, uiteraard met de juiste begeleiding. Daar kwam ik mijn beperkingen pas keihard tegen. Het tempo, de hoeveelheid prikkels en de vermoeidheid die daardoor ontstaat. Maar weg wilde ik niet, want ik had een leuke groep vriendinnen. Door de vermoeidheid ging ik op een gegeven moment nog maar één uur per dag naar school. Zo kon het niet langer, zo ging ik mijn examen niet halen. Ik ben toen weer teruggegaan naar de mytylschool en heb daar met examens, verspreidt over twee jaar, mijn VMBO-examen gehaald. Ik was op de reguliere school duidelijk te ver gegaan en was na twee jaar daar nog niet van herstelt. Ik besloot voor een HAVO-diploma te gaan op een andere mytylschool. Dit is gelukt, al had ik er een jaartje langer voor nodig. Na de HAVO heb ik nog een tijdje een HBO-opleiding geprobeerd. Die heb ik vanwege mijn vermoeidheid moeten afbreken. Maar ik heb in die periode veel geleerd over mijzelf.

Momenteel doe ik een thuisstudie communicatie. Ik werk bij Rijkswaterstaat met veel plezier, ook in de communicatie. Het is een andere weg geworden dan een HBO-opleiding. Maar ik heb geleerd dat een weg van A naar B niet rechtdoor gaat, maar zijpaden heeft, waar je ook weer leuke en mooie dingen beleeft.

Doordat ik weer een opleiding op eigen tempo doe heb ik tijd over voor leuke dingen. Ik badminton drie keer in de week met veel plezier en speel regelmatig in het weekend toernooien. Ik doe de PR voor stichting westland4gambia en heb in maart Gambia bezocht. Ook uit brainstormt en de nu al leuke samenwerking met Lindsay haal ik veel voldoening.

En natuurlijk; soms brainstormt het nog en ben ik even boos. Maar dat denk ik altijd maar: ‘Er bestaat geen lift naar succes. Je moet de trap nemen.’

tess

Geef een reactie