Maaike Borst

Lees voor met webReader

Mijn hersenletsel is een klein stukje van wie ik ben en het heeft me wel gevormd tot de persoon die ik nu ben.

Ik ben Maaike Borst en ik ben 28 jaar. Toen ik 14 jaar oud was, en in de derde van het VMBO zat, kreeg ik een ongeluk. Dit gebeurde terwijl ik op de fiets zat en mij voort liet duwen door een scooter. Direct daarna ben ik naar het ziekenhuis gebracht en met spoed geopereerd. Ik had een bloeding tussen mijn harde hersenvlies en schedel, ook had ik hersenkneuzingen en veel schaafwonden. Tegen mijn ouders werd na de operatie gezegd: ‘U kunt wel bij haar blijven, ze wordt zo wakker.’ Dat duurde helaas wat langer, want ik heb 5 dagen in coma gelegen. De linkerzijde van mijn gezicht was verlamd.

Na een aantal weken ben ik overgeplaatst naar het Sophia Kinderziekenhuis. Daarna heb ik 3 maanden intern gerevalideerd in Revalidatiecentrum Rijndam. Dit was omdat mijn geheugen behoorlijk slecht was. Ook kon ik niet logisch nadenken en had ik een evenwichtstoornis, wat fietsen en dergelijke behoorlijk lastig maakt. Omdat het oogspiertje in mijn linkeroog verlamd was, was ik niet verkeersveilig, ik had een kokervisie en besefte niet dat ik naar links moest kijken.

In totaal heb ik nog anderhalf jaar poliklinisch gerevalideerd, terwijl ik mijn school weer oppakte. De school wilde mij een niveau lager zetten dan voor mijn ongeluk. Ik geloofde dat ik hetzelfde niveau aankon en heb dit diploma ook gehaald. Daarna ben ik weer gaan revalideren in Groot Klimmendaal in Arnhem. De bedoeling was om daarna de opleiding voor kinderopvang te gaan doen. Bij de arbeidsrevalidatie kwam naar voren dat ik niet in de kinderopvang kon gaan werken, omdat dit te veel prikkels geeft en ik maximaal 4 uur per dag achter elkaar kan werken. Ik werd voor 80 tot 100% arbeidsongeschikt verklaard. In overleg ben ik toen een opleiding gaan doen voor receptioneel/secretarieel medewerkster. Dit omdat dit weinig prikkels zou geven en ik het werk in mijn eigen tempo kon doen. Deze opleiding was speciaal voor mensen met een beperking, dus ik ging halve dagen naar school.

Toen ik mijn school had afgerond, vond ik een baan voor 16 uur per week. Helaas werd ik behoorlijk depressief door alles wat er gebeurd is en heb ik ontslag moeten nemen. Vanaf het moment dat ik het ongeluk kreeg tot op heden heb ik gesprekken gehad met psychologen. Na een intense deeltijd therapie begon ik mijn leven weer op de rit te krijgen. Zoals ik al zei, ik was 14 toen ik het ongeluk kreeg. Je bent dan in de pubertijd en je gaat ontdekken wie je bent en wat je wilt. Ik was alleen maar bezig met overleven en door alles wat er gebeurd is, werd ik ook heel erg onzeker. Tijdens de deeltijdtherapie ben ik gaan ontdekken wie ik ben en wat ik wil.

Na een beroepskeuzetest heb ik besloten om de opleiding tot schoonheidsspecialiste te gaan doen. Die opleiding heb ik inmiddels afgerond en ik ben bezig met het zoeken naar werk via een re-integratiebureau. Waar ik nu nog last van heb ik dat ik snel moe ben. Ik ga tussen de middag ook altijd even liggen. Ik heb veel behoefte aan structuur en duidelijkheid en kan niet goed tegen nieuwe of onverwachte gebeurtenissen.

Mijn letselschadezaak is sinds vorig jaar afgerond. Na 12 jaar en 11 maanden! Ja, dat meen ik serieus. Sindsdien kan ik het eindelijk afsluiten. De helft van mijn leven heb ik NAH, maar eigenlijk weet ik niet beter dan dat ik het heb. Ik kan me dan ook helemaal niet voorstellen hoe het is om 40 uur per week te werken. Ik denk dan alleen aan mijn vermoeidheid. Er zijn dagen dat ik er niet eens aan denk dat ik “anders” ben, omdat dit voor mij normaal is. Als ik met anderen praat dan besef ik het pas weer. Natuurlijk baal ik ervan dat ik bijvoorbeeld voor het stappen eerst moet gaan slapen en daardoor niet mee uiteten kan met mijn vriendinnen, maar ik heb ermee leren leven. Het ongeluk is niet mijn leven. Het is een “klein” stukje van wie ik ben, maar het heeft me wel gevormd tot de persoon die ik nu ben.

IMAG0607

Geef een reactie