Cynthia van der Winden

Lees voor met webReader

Achter elke uitdaging ligt een overwinning.

Ik ben Cynthia van der Winden en ben 20 jaar oud. Tot vlak voor mijn geboorte was er eigenlijk niks aan de hand. De zwangerschap was goed verlopen en rond de uitgerekende datum begon mijn geboorte door het breken van de vliezen. Ik kreeg koorts tijdens de bevalling en dat betekent dat je zo snel mogelijk ter wereld moet komen. Een keizersnee leek de beste optie, maar er is toen gekozen voor de vacuümpomp, want dat zou sneller gaan. Ik weet niet wat de artsen onder sneller verstaan, maar deze actie heeft uiteindelijk nog drie kwartier geduurd. Na de eerste dagen van onzekerheid, leek het mee te vallen en na tien dagen mocht ik het ziekenhuis verlaten.

Deze blijdschap was echter maar van korte duur. Na een half jaar kwamen de eerste verschijnselen van een beperking naar voren. Uiteindelijk werd toen ik anderhalf jaar was de diagnose gesteld. Ik had een lichamelijke beperking (cerebrale parese), ten gevolge van zuurstoftekort bij mijn geboorte. Er werd mijn ouders verteld dat ik waarschijnlijk in een rolstoel zou belanden en op een mytylschool terecht zou komen.

Ik ben inderdaad op een peuterdagbehandeling begonnen. Ik kon op die manier naar de peuterspeelzaal en mijn therapieën volgen. Het ging in deze periode eigenlijk steeds beter met mij. Er is daarom gekozen om mij op een reguliere basisschool te laten starten. Dit bleek, met hier en daar wat aanpassingen, een goede keuze te zijn. Uiteindelijk heb ik één jaar langer gedaan over mijn basisschool, maar dat kwam meer door mijn persoonlijke ontwikkeling, dan dat het te maken had met mijn prestaties op school. Door goede resultaten ben ik op het vwo terecht gekomen. Ondanks het feit, dat mijn verwerkingssnelheid op moeilijk leren niveau zit, heb ik na zes jaar mijn diploma gehaald met een mooie cijferlijst. Iets dat nog wel een wondertje mag heten.

Inmiddels zit ik in mijn tweede jaar van de HBO-opleiding Maatschappelijk Werk en Dienstverlening en loop ik stage. Toch ben ik me ervan bewust dat het bijzonder is dat het nu zo lekker loopt. Je kan niet zeggen dat het me geen energie heeft gekost om op deze plek terecht te komen. Er zijn nou eenmaal mensen die weinig vertrouwen hebben in personen met een beperking. Deze mensen kom je helaas wel tegen en die moet je dan zien te overtuigen van jouw kracht. Dat gaat niet altijd even makkelijk en het heeft best wat tranen gekost.

Het verloop van mijn schoolperiode is eigenlijk wel een goede afspiegeling van hoe mijn leven eruit ziet. Ik kom overal en ga elke uitdaging aan. Soms zijn er inderdaad situaties die lastig zijn, maar ze hebben mij nog nooit uit het veld kunnen slaan. In het begin van mijn leven deed ik veel dingen samen met mijn ouders en was er dus weinig sprake van moeilijke obstakels die ik zelf moest nemen. Op dagen dat ik lang moest lopen, ging de rolstoel mee en op die manier kon ik overal komen. In mijn vrije tijd deed ik veel aan sport, maar dan wel in groepen die speciaal waren voor mensen met een beperking. Door deze aanpak heb ik een ‘normale’ jeugd gehad, waarin ik weinig belemmering ondervond van mijn beperking.

Naarmate ik ouder ben geworden, is dit wel enigszins veranderd. Doordat je meer zelf gaat doen, ga je ook tegen meer beperkingen aanlopen. Niet alleen bij jezelf, maar ook bij de mensen met wie je te maken krijgt. Je moet altijd vechten voor een plekje. Mensen willen alles graag snel doen en daar pas ik met mijn beperking niet tussen. Toch is dit voor mij geen reden om achter de geraniums te gaan zitten. Daarvoor is een dagje in de stad, naar een pretpark gaan met een vriendin of een vakantie naar een mooie stad veel te leuk. Ik geniet van mijn leven, want ik kan er toch niks meer aan veranderen.

Als je mij vraagt of ik met iemand zou willen ruilen zonder beperking, is mijn antwoord: ”nee”. Ik ben van mening dat mijn beperking onderdeel is van mijn persoonlijkheid en dat ik daardoor het leven leid dat ik nu leid. Er zijn zoveel mooie contacten en hechte vriendschappen ontstaan met mensen die ik zonder een beperking nooit had ontmoet. Deze mooie ervaring had ik voor geen goud willen missen. Natuurlijk zouden er andere kansen zijn geweest in mijn leven als ik geen beperking had gehad, maar ik twijfel eraan of ik dan ook gelukkiger zou zijn geweest.

Voor de toekomst hoop ik dat ik op deze manier kan blijven leven. Ik ben ervan overtuigd dat ik zal moeten blijven vechten voor een plekje in de samenleving, maar ik weet ook dat ik dit kan. Achter elke uitdaging ligt een overwinning. Mijn leven is mooi en ik ben wie ik ben. Dat moet de rest van de wereld maar accepteren. Op het moment dat ze daar geen energie in willen steken, zijn ze ook niet waard om deel uit te maken van mijn leven. Je leeft maar één keer en daar moet je iets moois van maken!

cynthia

Geef een reactie