Bart Bijvelds

Lees voor met webReader

Doorzetten, vechten en regelmatig je neus stoten.

Ik ben Bart Bijvelds en ben 26 jaar oud. Toen ik 10 jaar oud was werd er een hersentumor op mijn hypofyse ontdekt. Ik werd heel ziek van de behandeling. Mijn ziekte en de behandeling hebben hersenletsel bij mij veroorzaakt. Ik heb dus nog dagelijks met de gevolgen van mijn ziekte te maken. Dat vind ik erger dan de ziekte zelf.

Voor mijn hersenletsel was ik altijd buiten aan het spelen en negen van de tien keer met een bal. Ik was sportief. Ik werd altijd als eerste gekozen tijdens de gymles op de basisschool. Toen ik vijf was, was ik al fanatiek aan het voetballen. Terwijl ik eigenlijk eerst mijn zwemdiploma’s moest halen van mijn ouders. Ik was echter vast beraden, ik werd later profvoetballer en daar moest ik nu al naar toe werken. Ik was de beste uit mijn team en eigenlijk liep ik ook alle jongens van het team van mijn twee jaar oudere broer eruit. Ik mocht ook vaak invallen in dit team. Dan mocht ik twee wedstrijden achter elkaar spelen, geen probleem voor mij natuurlijk.

Na de operatie en bestralingen kon ik vrijwel niets meer. Niet lopen, niet praten, laat staan voetballen. Van gezonde en sportieve jongen naar een wrak, zo voelde dat voor mij. Ik moest letterlijk alles opnieuw leren. Simpele dingen als lopen, fietsen en praten. In de eerste jaren na mijn ziekte kon ik niet accepteren dat ik niet meer kon voetballen. Ik was ontzettend boos op de situatie. Ik kwam op zaterdagmorgen mijn bed niet uit. Want waarom zou je je bed uitkomen als je toch niet mocht voetballen?

Toen mijn behandeling afgelopen was ben ik naar een school voor speciaal onderwijs gegaan. Vooral de eerste jaren op de school waren niet makkelijk. Ik wendde met pijn en moeite aan deze nieuwe manier van naar school gaan. Gelukkig voelde ik mij op een gegeven moment wel thuis op deze school. Ik heb daar mijn VMBO-TL diploma gehaald. Ondertussen haalde ik ook nog mijn rijbewijs. Ik heb gemerkt dat je door vallen en opstaan sterker wordt.

Vervolgens kwam daar het moment om een vervolgopleiding te kiezen. Ik kreeg veel andere adviezen, maar besloot mijn hart te volgen. Ik ben naar de koksopleiding gegaan op het reguliere onderwijs. Deze opleiding heb ik op niveau twee en gedeeltelijk op niveau drie gehaald. Helaas heb ik nu niet meer de energie die ik toen had. Omdat ik toen nog een hele hoge dosis Hydrocortison kreeg. Dat zorgt onder andere voor energie en een stabiele suikerspiegel (het is het populaire dopingmiddel onder wielrenners). Ik gebruik dit medicijn, omdat mijn hypofyse het hormoon zelf niet meer aanmaakt. Zonder dat hormoon overlijd je en dat is natuurlijk niet de bedoeling. Sinds ik een nieuwe arts heb ben ik drastisch gaan minderen met dit medicijn. Dat is ook beter voor je lichaam. Het afbouwen van het medicijn zorgt voor vermoeidheid en andere lichamelijke klachten. Daardoor kan ik nu helaas niet meer werken. Terwijl ik voor de vermindering vijf á zes uur per dag werkte. Ook heb ik mijn opleiding niet volledig kunnen afmaken. Wel ben ik verkozen tot ‘’uitblinker 2009’’ op mijn ROC, vanwege mijn bijzondere prestaties. Bekijk HIER een filmpje daarover.

Ik ben totaal geen type om achter de geraniums te zitten. Daarom wil ik nu op zoek naar werk in de vorm van dagbesteding. Het feit dat ik dit van plan ben is ook weer een stukje acceptatie. Het accepteren van mijn hersenletsel is voor mij altijd mijn grootste struikelpunt geweest. Pas jaren na mijn ziekte kwam ik er achter dat boos worden geen zin heeft. Ik merkte dat de woede minder werd en dat ik alles langzaam een plaatsje kon geven. Ik ben nu eigenlijk vooral heel trots op alles wat ik ondanks mijn hersenletsel bereikt heb. Ik denk dat dat ook de kracht is van mensen met hersenletsel: doorzetten, vechten en regelmatig je neus stoten. Maar bovenal altijd weer sterker eruit komen. Zo ervaar ik het in ieder geval!

Bart Bijvelds

Geef een reactie