Annika Korving

Lees voor met webReader

Ik heb een enorme bewijsdrift en ben een doorzetter.

Ik ben Annika Korving en ben 20 jaar. Sinds mijn geboorte heb ik een hersenbeschadiging. Dit komt door zuurstofgebrek rond mijn geboorte. Daarnaast heb ik daar een hersenbloeding overheen gehad. De artsen weten niet precies wanneer dit gebeurd is. Waarschijnlijk de eerste uren na mijn geboorte.

Ik heb een beschadiging aan de linkerkant van mijn hersenen. Nu is het zo dat de linkerkant van je hersenen de rechterkant van je lichaam aanstuurt. Ik ben daardoor spastisch aan mijn rechtervoet en –arm. Daarnaast heb ik last van de cognitieve gevolgen van mijn hersenletsel. Ik kan mij lastig concentreren. De computer en telefoon zijn grote afleiders voor mij. Daarnaast werkt mijn geheugen niet goed, met name het korte termijn geheugen. Als ik notulen uitwerk merk ik dat er veel niet is blijven hangen. Ook heb ik mijn emoties niet altijd goed onder controle.

De beperkingen zijn vervelend. Ik vind het ook lastig om dit aan andere mensen uit te leggen. Ik heb het idee dat ze het niet altijd begrijpen. Of mensen onderschatten mij juist. Ze denken dat dingen niet haalbaar voor mij zijn, terwijl ik ervan overtuigd ben dat het kan, hetzij met heel veel moeite. Ik heb daardoor een enorme bewijsdrift en ben een doorzetter. Dat zijn echt positieve eigenschappen die ik dankzij mijn hersenletsel heb.

Een goed voorbeeld daarvan is mijn schoolverleden. Tot eind groep 7 heb ik op het regulier onderwijs gezeten. Daarna ging het niet meer, omdat ik het tempo niet bij kon benen. Ik ben toen naar het speciaal onderwijs gegaan. En kwam daar gelijk op het voorgezet onderwijs terecht. Ik begon op het VMBO-basis. Op deze school kon je je goede vakken op een niveau hoger afronden. Ik heb alle docenten stuk voor stuk laten zien dat ik dit niveau aankon. En mocht uiteindelijk alle vakken een niveau hoger doen. Veel docenten en begeleiders hadden er geen vertrouwen in. Maar uiteindelijk heb ik in vijf jaar tijd een VMBO-kader gehaald in alle vakken, met allemaal zevens en achten gemiddeld. Daarna heb ik MBO financiële beroepen niveau ¾ in het regulier onderwijs gedaan. Tijdens de diploma-uitreiking werd ik naar voren gehaald. Mijn mentor wilde dat iedereen wist dat ik het diploma ondanks mijn beperking binnen de tijd had gehaald. De examenklas bestond dat jaar uit 21 leerlingen. We waren maar met tien man geslaagd. Ik was heel trots. Ik ben het leren ook nog lang niet zat. En daarom doe ik nu de HBO-opleiding Bedrijfsadministratie als thuisstudie.

Naast deze studie wil ik ook aan het werk in diezelfde sector. In mijn zoektocht naar werk word ik begeleidt door Emma at Work. Dit is een uitzendbureau voor jongeren met een beperking. Ik wil aan het werk om te bewijzen dat ik het kan en om op mijn eigen benen te kunnen staan. Ik kan door mijn hersenletsel niet full-time werken, maar ik wil alle uren die ik kan maken aan de slag. Mijn eigen verdiende loon is mij veel meer waard dan een uitkering.

Ik blog veel in mijn vrije tijd. Ik zag veel vrienden bloggen. Ik wilde ook mijn verhaal kunnen vertellen. Ik wil aan de wereld vertellen dat leven met een handicap niet altijd leuk is, maar ook niet alleen maar vervelend. Mijn motto is: ‘Alles lukt, zolang je er maar in gelooft’. Je moet ergens voor gaan en je uiterste best doen. Natuurlijk kent dit zijn grenzen. Mijn eigen grens kom ik regelmatig tegen. Ik wil 100 dingen per dag doen, maar uiteindelijk worden het er maar 10. Ik wil eraan werken om meer naar mijn grenzen te leven. Want door jarenlange overbelasting en slijtage, heb ik last van chronische pijn. Ik vind het nog moeilijk om te voelen wat ik aankan. Maar soms word ik ook blij verrast… dan denk ik: ‘dat wordt niets vandaag’. En dan blijkt het ineens een topdag te worden!

Annika

Geef een reactie