Categorie archief: Zarah

Zarah Bootsman is 19 jaar en heeft sinds haar geboorte hersenletsel. Dat hersenletsel zit Zarah af en toe behoorlijk in de weg. Maar ze heeft zat toekomstplannen die ze op haar manier waar wil maken. Momenteel zoekt Zarah naar een geschikte daginvulling. Daarover en over andere dingen die Zarah bezig houden zal ze regelmatig bloggen.

Lees meer over Zarah in de rubriek ‘Mijn Verhaal’.

De onzichtbare handicap verborgen achter de zichtbare

Lees voor met webReader

Ik loop een beetje apart. Dat ziet iedereen. Wat niemand echter ziet, is dat er achter dit aparte looppatroon nog een gedeelte aan echt onzichtbare beperkingen schuil gaat. Het loopje kon ik vroeger enigszins verbergen. Als ik goed mijn best deed, zag het er bijna normaal uit.
Wat mensen niet zien, is dat het lopen an sich mij gruwelijk veel energie kost. Dat ik er pijn van krijg. Dat is onzichtbaar. Mijn loopje kan ik niet meer verbergen. Vroeger lukte dit beter. Tegenwoordig probeer ik het al niet meer. Het lukt voor 10 stappen, daarna heb ik pijn en verfoei ik mezelf dat ik het überhaupt geprobeerd heb.
Jullie vragen je vast af: waar wil ze in vredesnaam heen met dit verhaal? Daar kom ik op. Dat zichtbare gedeelte van mijn handicap, is voor iedereen duidelijk en eenvoudig te accepteren. Voor het onzichtbare gedeelte is dat een ander verhaal. Mijn omgeving heeft het er al heel moeilijk mee en kijken me geringschattend aan als ik zeg dat ik nu echt niet meer verder kan, want waarom zeg ik dat? Niemand ziet immers iets. In andere situaties is dit natuurlijk nog lastiger. Ik doe als dagbesteding een leer-werktraject in het MBO. Als ik zeg dat ik een opdracht niet kan maken omdat ik te moe ben, word ik in eerste instantie gezien als een gedemotiveerde leerling, maar eigenlijk ben ik super gefrustreerd omdat ik zo graag wil en het maar niet lukt. Dit is een kant van mij die bijna niemand kent.
Vandaag geef ik mezelf bloot. Ik hoop dat ik hiermee een beetje begrip kan kweken. Begrip voor alle soorten onzichtbare handicaps. Besef dat er onder een zichtbare handicap vaak nog een onzichtbare handicap schuilt. En het belangrijkste is misschien wel een beetje vertrouwen. Als ik, of iemand anders met een beperking, zegt dat het niet gaat. dan hebben we daar meestal een gegronde reden voor. We gaan meestal al langer door dan eigenlijk kan. We geven pas op als we echt helemaal op zijn. Ik wil deze ietwat negatieve blog graag positief afsluiten met een citaat uit een van mijn favoriete muziektracks.
(I am unbreakable, I am)
(I am)
(My faith’s unshakeable, I am)
Our tears, our fears
are inescapable, I am
I am, I am
I am unbreakable

Pride of Lions – Unbreakable

Stil?

Lees voor met webReader

 

Het is de laatste tijd stil geweest vanuit mijn kant. Ik vervulde mijn taken als inhoudelijk beheerder (soms ietwat te laat) maar verder liet ik niets horen. Ik blogde niet. Ik reageerde niet of nauwelijks op andere blogs.

Ik zal eerlijk bekennen: Ik wist niet waarover ik moest bloggen. Ik wil toch altijd wel een positieve attitude laten zien in mijn blogs. En de laatste tijd was dat niet altijd even eenvoudig. In al mijn schrijfsels scheen iets negatiefs door. En dat wilde ik nou net niet hebben! Het was niet dat ik negatief was in mijn denken of zo. Ik zat gewoon even in een soort writers block. En dan is positief schrijven over mijn hersenletsel er meestal niet meer bij.

Maar: Ik ben back! Dit is mijn eerste blog die ik in maanden schrijf. En de tekst komt weer lekker op papier dus ik kan wel zeggen dat mijn writers block zo goed als boor bij is. Dus naast mijn taken als inhoudelijk beheerder kunnen jullie zeker nog wel eens een blog van mij verwachten! Soms op mijn vaste blogdag, de zaterdag. En soms lekker tussendoor zoals nu. Want zoals ik wel vaker zeg: verandering van spijs doet eten!

Het vergeten blog

Lees voor met webReader

Morgen is het de achttiende. Ik moet een blog schrijven. Het ergste is dat ik het weet. Pas sinds vandaag weet ik het. Als ik het van te voren had geweten had ik nog iets kunnen fabriceren. HAD. Ik weet dat ik moet bloggen maar het lukt niet. De schrijfinspiratie is op dit moment heel ver te zoeken. Ik heb een vol hoofd, vergeet continu van alles. Ik had dus eigenlijk een blog moeten schrijven. Een verhaaltje over mijn hersenletsel, zoals ik altijd doe. Het lukte gewoon echt niet. Ik heb het te druk om te schrijven. Daarom is het is een verhaal over het vergeten blog geworden. Ook weer eens wat anders toch?

Uhh… een mailtje naar mijzelf?

Lees voor met webReader

Door Zarah Bootsman

Zo, mijn blog is weer klaar. Even naar Brainstormt sturen. Dat is wat er in een flits door mijn hoofd schiet. Ik open op de automatische piloot mijn mailprogramma en typ het mailadres in. Een seconde later zegt mijn computer PLING! Ik kijk geërgerd op. “Wie heeft me nou weer nodig, ik heb geen moment rust.’’, mompel ik in mezelf. Ik open mijn mailprogramma opnieuw en ik zie mijn eigen blog op mijn scherm staan. En ineens als in een flits begrijp ik het. Ik mailde de blog naar mezelf. Het mailadres van Brainstormt staat nu onder mijn beheer. Ik krijg dus dat mailtje binnen. Als ik het zo zeg klinkt het logisch. Maar zo voelt het nog niet.

Geen Tess en Annika meer. Maar Evelien en Zarah. Het blijft een heel vreemd gevoel. Ik ben blij dat wij Brainstormt een tweede kans kunnen bieden. Maar alsnog diep van binnen mis ik de tijden van vroeger. Een klein beetje dan. Ik werk nu voor Brainstormt, maar ik BEN Brainstormt niet. Dat recht is voorbehouden aan Lindsay, Tess en Annika. De meiden die vanaf het begin van en voor Brainstormt waren.

Dames bedankt. Zonder jullie geen Brainstormt. Ik ga proberen jullie werk voort te zetten. Al gaat het nog lang duren voor dat ik gewend ben dat ik dat mailtje echt niet meer hoef te sturen.

Op weg naar zelfstandigheid

Lees voor met webReader

Door Zarah Bootsman

Zelfstandig worden. Dat is hetgeen wat ik graag wil. Zelfstandig over straat kunnen.

Ik ben naar een revalidatiearts geweest, maar zij kon mij niet helpen. Er was al teveel gedaan, te weinig bereikt. Volgens haar. Ik ben het er niet mee eens. Ik bereik echt wel dingen. Alleen gaat alles een beetje langzamer.

Sinds kort ga ik met de stadsbus naar mijn dagbesteding. Ik heb zelf uitgezocht welke bus ik kan nemen, ik loop zelf naar de bushalte en stap in. Vervolgens stap ik bij de juiste halte uit en loop naar mijn dagbesteding. Best wel veel stappen voor iemand met autisme en hersenletsel, maar ik krijg het voor elkaar. Nu moet wel gezegd worden dat ik niet gevaarlijk over hoef te steken, dus mijn zichtprobleem wordt uitgeschakeld.

Ik hoop steeds verder te groeien in mijn zelfstandigheid. Ik hoef echt niet alles te leren, maar de basisvaardigheden om me staande te houden in dit leven zijn toch wel handig om te kunnen. Want afhankelijk zijn….. Daar houd ik niet van!

zelfstandigheid-280x3001

Londen met hersenletsel. It’s (im) possible!!

Lees voor met webReader

Door Zarah Bootsman

In het weekend van 9 mei was ik alweer voor de vijfde keer in Londen. Iedereen kent Londen. De grote, drukke en vooral toeristische hoofdstad van het Verenigd Koninkrijk. Niet echt de meest ideale plek om naar toe te gaan als je hersenletsel hebt en autistisch bent.

Toch ga ik iedere keer weer. Vele mensen die ik spreek snappen het niet. ‘Wat moet jij in die stad?’ ‘Daar zijn toch veel te veel prikkels voor jou, en dan moet je nog veel lopen ook!’ Ik ben al sinds 2011 gefascineerd door de stad Londen. Ík neem de drukte, de prikkels en al wat er nog meer bij komt kijken graag voor lief.

Eigenlijk is zo’n stedentrip te zwaar voor mij. Ik heb veel pijn in mijn voeten en heb last van de prikkels die zo’n drukke stad met zich meebrengt. Maar als ik om me heen kijk, weet ik weer waar ik het voor doe. Die mooie stad. Met zijn mooie gebouwen, mooie bussen en metro’s (vind ik dan).

Londen met hersenletsel is op zich te doen, als je maar een paar do’s en dont’s in je achterhoofd houdt.

  1. Ga niet naar Harrods. Hoe leuk het lijkt, Harrods is groot, druk en onoverzichtelijk. Ik kon op een gegeven moment zelfs de uitgang niet meer vinden!
  2. Als je rust nodig hebt, ga naar één van de vijf Royal Parks. Genoeg ruimte om te ontspannen.
  3. Als je met de metro wilt reizen, doe dat dan buiten de spitsuren. Als er een trein erg druk is, ga jezelf er dan niet in persen maar wacht op een volgende. Overdag staat er binnen drie minuten weer een nieuwe metro aan het perron.
  4. GENIET! Dat is een heel belangrijke. Als je heel erg geniet en opgaat in wat je doet, gaat, naar mijn ervaring, het afsluiten beter. Het is niet erg als je na afloop kapot bent, als je maar genoten hebt!

Nu ben ik alweer een tijdje thuis. In een gesprek met mijn ouders sprak ik een paar noemenswaardige woorden.

Mijn moeder vroeg: “Hoe voel je je”?
Ik zei: “Slecht, want ik wil terug naar Londen, daar voel ik me pas echt thuis.” Aparte woorden voor een hersenletselklant, maar schijnbaar heb ik behoefte aan de drukte, die me tegelijkertijd compleet gek maakt. Maar aan de andere kant krijg je er zoveel moois voor terug, dat je het gewoon vergeet.

download (1)

De diagnose, rustgevend of juist niet?

Lees voor met webReader

Door Zarah Bootsman

Negen jaar geleden. De dag dat ik de uitslag kreeg van mijn MRI van mijn hersenen. Ik maakte me niet druk. Hersenletsel? Ik? Nee joh.
Ik wist dat het allemaal wel goed ging komen, dit was iets tijdelijks.
Ik was misschien wat apart maar hersenletsel? Dat nooit! Zo positief gestemd ging ik onderweg naar het ziekenhuis, nog niet wetende dat deze dag mijn leven voor goed zou veranderen.

De arts die mij behandelde keek niet vrolijk. Iets wat ik niet kon plaatsen. Ik had toch geen hersenletsel, dus waarom keek ze zo serieus?
Ik begon nerveus te worden, er zou toch niets aan de hand zijn?

De eerste scan gaf een beetje uitsluitsel, maar nog niet helemaal…..

Op mijn zestiende is er een nieuwe scan gemaakt, omdat de eerste een beetje bewogen was. Ik hield me krampachtig vast aan die woorden. Een beetje bewogen… Het kon dus zijn dat ik geen hersenletsel had, maar dat de scan mislukt was. Dagen leefde ik in een roes. Zou het kunnen?

Natuurlijk kon het niet. Ik had hersenletsel. Ho eens even, zeg ik het weer verkeerd. Ik HEB hersenletsel. Ik had het toen, ik heb het nu nog steeds en het gaat nooit weg. Het hersenletsel wat ik tijdens mijn geboorte heb opgelopen, zal altijd bij mij blijven.

Ik heb de scan met eigen ogen bekeken en ik heb echt een witte vlek in mijn hersenen. En die gaat niet weg door het te ontkennen. Die gaat niet weg door het niet te accepteren. Ik moet ernaar leven dat ik hersenletsel heb. Iets waar ik tot op de dag van vandaag moeite mee heb. Ik steek mijn hoofd in het zand, en doe alsof het er niet is. En vervolgens loop ik keihard tegen mijn hersenletsel op. Iets wat veel pijn doet.

Het gebeurt iedere keer opnieuw. Iedere keer de keiharde confrontatie met mijn hersenletsel. Een confrontatie die ik altijd verlies. Een confrontatie die ontzettend pijnlijk is.
Ik moet gaan leren van deze confrontaties. En hopen dat ik ze zo kan gaan voorkomen.

download

Naar een clubconcert met hersenletsel? En of het kan!

Lees voor met webReader

Door Zarah Bootsman

Afgelopen april kreeg ik een enthousiast berichtje van mijn tante. ‘Heb je het al gezien, Kayak staat 7 november in Bibelot!’ Ik reageerde nog niet op het berichtje. Bibelot is namelijk een poppodium, ik twijfelde of ik wel de hele avond kon staan. Maar ik zwichtte. Kayak is mijn favoriete band, ik moest en zou erheen. Pijn in mijn voeten of niet. Hersenletsel of niet. Voor Kayak heb ik dat over.26 september had ik de generale repetitie. Toen ging ik in hetzelfde Bibelot onverwachts naar een concert van Maiden United. Dat ging redelijk, ik stond alleen iets te dicht bij de boxen, waardoor ik een beetje last kreeg van een vol hoofd.

7 november 2014
Deze datum staat voor altijd in mijn geheugen gegrift. Want wat was het concert geweldig. Ik stond helemaal vooraan, aan de rand van het podium. Zo kon ik met mijn handen op het podium leunen en had ik goed uitzicht. Toen het eerste nummer begon herkende de zangeres me al. Zo supergaaf vond ik dat. Na twee uur lang keihard meezingen, kwam het concert helaas tot een einde. Het had van mij nog wel wat langer mogen duren!

Bij concerten van deze band is het de gewoonte dat er na afloop handtekeningen uitgedeeld worden. Een kennis van mij had een exemplaar van de setlist geregeld, die wilde ik natuurlijk laten signeren. En het liefst nog een keer op de foto, maar ja ik wist niet of dat zou gaan lukken.

Ietwat verlegen liep ik op de zanger en de zangeres af. De zanger riep naar mij: ‘Hoi, gaan we weer op de foto!? Dat zag ik natuurlijk wel zitten. Het is uiteindelijk een heel geslaagde foto geworden. Een afspiegeling van een zeer geslaagde avond.
Zulke avonden wil ik vaker mee gaan maken.
Dit was een positieve ervaring en daar kan ik weer een tijdje op vooruit!

SAM_0539

Autisme+hersenletsel=Ik houd van duidelijkheid!

Lees voor met webReader

Door Zarah Bootsman

Bovenstaand rekensommetje gebruik ik vaak om mensen uit te leggen hoe mijn hersenen nou een beetje werken. Want ja, ik heb autisme en ik heb ook hersenletsel. Twee aandoeningen waardoor ik gedwongen ben om structuur in mijn leven aan te brengen.
Als die structuur er niet is kan ik rusteloos worden en net zolang doorgaan met vragen tot het voor mij wel duidelijk is. Als er niemand is om het aan te vragen word ik angstig. Ik weet dan niet wat er staat te gebeuren en dat vind ik niet fijn.

Een voorbeeld uit de praktijk:
Ik liep in de stad. Mijn vader zei: ‘dan lopen we zo terug naar huis’, waarbij hij een gebaar met zijn hand maakte. Ik zag het gebaar niet goed en vroeg: ‘Hoe??’ Mijn vader zei weer: ‘zo’. Waarbij hij weer het gebaar maakte.
Ik snap totaal niet wat hij met dat gebaar bedoelde en vroeg: ‘maar pap hoe dan??’ Mijn vader raakte zichtbaar geïrriteerd en ging alle straten opnoemen waardoor we gingen lopen tot een centraal punt. Namelijk een plein middenin de stad. Nadat hij dat gedaan had zei hij nog: ‘zo houdt er eentje van duidelijkheid.’ Ik kan dat alleen maar beamen!

Op het plein aangekomen keek ik om me heen. Vanaf dit punt lopen we bijna altijd over dezelfde weg naar huis. Ik ben dan ook verbaasd als ik zie dat mijn vader een andere straat inslaat dan dat we normaal nemen. Ik zei: ‘Pap, zo lopen we toch normaal nooit.’ Mijn vader zei: ‘nee, we gaan nu nog een klein rondje voor we naar huis gaan.’ Oké, fijn! De onduidelijkheid begon weer compleet opnieuw. We gingen nog een rondje en ik wist nog steeds niet hoe we gingen lopen! Al lopend probeerde ik routes te bedenken die gelopen zouden kunnen worden.
En wat blijkt?? We lopen geen eens zoveel anders dan normaal! Alleen nemen we een straatje rechts in plaats van links. Dus eigenlijk heb ik me voor niets druk gemaakt!

Hersenletsel en autisme. Het blijft een lastige combinatie. Ook omdat het een het ander nog wel eens versterkt. Maar ik ga leren leven met deze combinatie. En proberen minder vaak om meer duidelijkheid te vragen. Want ik heb gemerkt dat mensen in mijn directe omgeving dat niet altijd even fijn vinden. Als ze helemaal alle details aan mij moeten uitleggen, omdat ik zoveel duidelijkheid wil. En in dit punt kan ik me helemaal inleven. Dus nu proberen daar verandering in te brengen!

2000px-Doolhof.svg

Grensverleggend

Lees voor met webReader

Door Zarah Bootsman

Twee jaar geleden ben ik begonnen met sporten. Dit omdat mijn conditie betreurenswaardig slecht was. Ik kreeg conditietraining in het revalidatiecentrum, dat was verbonden aan mijn school. Via dit revalidatiecentrum ben ik bij de plaatselijke atletiekvereniging terecht gekomen. Eerst stond ik er nog al wat sceptisch tegenover, zou dit niet te zwaar voor mij zijn, met al mijn lichamelijke klachten?

Ik werd in een groep geplaatst met kinderen die twee tot vier jaar jonger dan ik waren. Dit vond ik in eerste instantie jammer, maar de trainers zeiden dat ik anders niet mee zou kunnen komen met het niveau. In het begin was het heel zwaar. Ik trainde en trainde. Maar mijn niveau werd niet echt heel veel hoger. Ik had het bijna opgegeven. Maar ik ben geen opgever. Ik zette door. En dat heeft uiteindelijk tot veel moois geleid.

In tweede jaar bij de atletiekvereniging ben ik me gaan specialiseren op twee onderdelen, namelijk de werponderdelen kogelstoten en discuswerpen. Ik merkte dat dit redelijk ging, omdat ik redelijk veel kracht heb door mijn spasticiteit, omdat je daarbij niet hoeft te rennen en mijn longen, die door astma niet al te best zijn, worden ontzien.

In november vorig jaar werd mij verteld dat ik naar de groep van de junioren A, mijn eigen categorie, mocht verkassen. Ik had niet meer verheugd kunnen zijn,  mijn niveau was gestegen. Ik had inmiddels een paar wedstrijdjes gedaan en bij iedere wedstrijd mijn persoonlijk record op allebei de onderdelen verbeterd.

Ik hoop dat er voor mij nog veel te halen valt in de atletiek. Ik vind het heel leuk, en mijn prestaties gaan steeds meer vooruit. Tot nu toe heb ik altijd wedstrijden gedaan met ‘gezonde’ mensen. Misschien ga ik binnenkort eens kijken of ik me met mensen die ook een beperking hebben kan meten.

atletiek - kogelstoten

Pain is temporary?

Lees voor met webReader

Door Zarah Bootsman

Een paar weken terug zat ik weer eens bij de neuroloog. Ze vroeg me hoe het met mij ging. Ik vertelde, naar waarheid, dat het eigenlijk niet zo gaat. Na kleine afstanden lopen heb ik al last van krampende pijnen in mijn voeten. Deze pijn gaat ook niet zomaar over, dat duurt eventjes.

Ik loop al sinds mijn negende tegen iedere dokter die ik maar tegen kom te klagen over deze pijn. Naarmate ik ouder ben geworden is het alleen maar erger geworden.
Op de mytylschool had ik een revalidatiearts, die uiteindelijk steunzolen heeft laten aanmeten. Ik hoopte dat dit de oplossing zou zijn… Maar nee. De steunzolen zorgen er voor dat ik netter en meer rechtop loop, maar nemen de pijn niet weg.

De neuroloog heeft spierverslappende medicatie voorgeschreven, nadat zij geconstateerd had dat een pees onderop mijn voet wel extreem aangespannen is. Ook dit heeft helaas niet het gewenste effect gehad, de pijn komt dan wel minder snel, maar is er nog steeds.

Inmiddels hopeloos geworden zat ik tegenover mijn neuroloog. Ze zei dat ze niet zoveel meer kan doen, dat ik me erbij moet neerleggen. Eerlijk heb ik haar verteld dat ik dit niet kan. Ik ga toch niet heel mijn leven met pijn leven.

Nu is het zo dat ik binnenkort geopereerd word, aan een botprobleem wat zich, toevallig genoeg ook in mijn voet bevindt. De orthopeed en de neuroloog kunnen eventueel nog kijken of ze tegelijkertijd met deze operatie, een botoxinjectie kunnen geven. Dit zorgt ervoor dat de spieren en pezen in mijn voet niet meer teveel aangespannen zijn en dat ik hopelijk kan lopen zonder pijn. Maar weer krijg ik geen garantie. Mijn hersenbeschadiging zorgt er gewoon voor dat ik een hoge spierspanning heb en dat schijnt pijn te doen als je daar op loopt. Tenminste, zo deed de dokter het op mij overkomen. Dus…. hopelijk komt er voor mij nog een leven met voeten die wel zin hebben in lange wandelingen. Ikzelf heb er namelijk wel zin in!

pijn

BAM: Daar komt het besef

Lees voor met webReader

Door Zarah Bootsman

Besef. Nu ik er op terugkijk heb ik dat nooit gehad. Niet, toen ik te horen kreeg dat ik hersenletsel heb. Niet, toen ik te horen kreeg dat ik verschillende andere beperkingen heb. Ik heb het nooit beseft. En het zeker nooit geaccepteerd.

Dat besef kwam pas vele jaren later. In mijn laatste jaar op de mytylschool. Toen was er een groot overleg over hoe het nu verder moest met mij. Ik stelde verbaasd de vraag: ‘Waarom hoe nu verder? Ik ga toch gewoon naar het HBO?’ En toen kreeg ik het antwoord: ‘je bent niet hetzelfde als anderen, je bent meervoudig gehandicapt.’ Ik heb toen even een halfuur voor me uit zitten staren. En ik besefte me toen pas ten volle wat mijn beperking inhoud. Dat het nooit overgaat. Dat ik altijd ‘anders’ zou blijven.

Eigenwijs als ik ben bleef ik bij mijn HBO-plan. Dat heb ik eigenlijk pas uit mijn hoofd gezet na een gesprek met medeblogger Tess, die mij vertelde hoe het er op een HBO aan toe gaat. Toen besefte ik me dat ik dat nooit zou gaan trekken. Dus ik moest mijn droom aanpassen. ‘Geen probleem’, dacht ik optimistisch. ‘Dan ga ik toch gewoon MBO niveau 4 doen?’ Deze optie werd mij door mijn ouders uit mijn hoofd gepraat. Al vraag ik me af of deze optie ooit uit mijn hoofd is geweest.

Uiteindelijk zou ik in Nijmegen VWO-deeltijd gaan doen. Deze optie is helaas in het water komen te vallen, omdat de instelling waar ik ging wonen de zorg voor mij niet aankon. Weg opleiding…

Inmiddels zit ik sinds augustus thuis en ga ik binnenkort misschien dagbesteding doen. Dit voelt heel erg dubbel. Ik vind het fijn dat ik binnenkort misschien weer een daginvulling heb. Maar aan de andere kant: ik wilde zo graag nog naar school. Ik ben leergierig en ik ben nooit met tegenzin naar school gegaan. Sterker nog: als ik ziek was ging ik gerust nog naar school. Ik wilde niet thuisblijven. Ik plande mijn ziekenhuisafspraken vroeg in de ochtend, zodat ik daarna linea recta naar school kon.

En soms, als ik een van mijn wilde buien heb, zou ik me gewoon willen inschrijven voor het MBO en niet meer aan mijn hersenletsel denken. Maar dan is er altijd dat stemmetje: ‘je weet dat je dit niet kan, wees realistisch.’ Het wordt tijd dat ik het besef eens moet gaan uitbouwen naar volledige acceptatie.

bam!

Het probleem dat overzicht heet…

Lees voor met webReader

Door Zarah Bootsman

Vanmorgen zat ik op mijn kamer naar de televisie te kijken. Ineens viel mijn oog op mijn bak met snoertjes en kabeltjes. Even voor de duidelijkheid: mijn bak met kabeltjes en snoertjes is een grote bak gemaakt van papier-maché, helemaal vol met snoertjes, kabeltjes, koptelefoons, oude mobieltjes en zo verder. Ik erger me al een paar jaar aan deze bak. De kabeltjes lopen in een kluwen door elkaar heen en ze zijn bijna niet meer uit elkaar te halen. De meeste koptelefoons die erin liggen hebben allang de geest gegeven. Om over de mobieltjes maar niet te spreken. Ik vraag mezelf serieus af wat ik er mee moet, een mobieltje uit het jaar 1997 (beter bekend als ‘koelkast’).

Al een aantal jaar neem ik mezelf voor deze rotzooi voor eens en voor altijd uit te zoeken. Dingen weggooien die weg kunnen. Alleen dingen te bewaren die echt bewaard moeten blijven. En de rest genadeloos kennis te laten maken met de vuilnisbak.

Het is niet alleen een voornemen om dit te doen. Ik heb het al een aantal maal geprobeerd. Helaas zonder succes. Omdat ik door mijn hersenletsel een verminderd overzicht heb, is het een heel lastig karwei. Iedere keer pak ik vol goede moed de bak onder mijn televisiekastje vandaan. Ik maak het mezelf gemakkelijk door ernaast op de grond te gaan zitten. En dan kan het grote uitzoekwerk beginnen.

Oké, eerst die grote koptelefoon dan maar. Hmm, hij zit helemaal in de knoop. Hoe ga ik die ooit loskrijgen. O ja, het draad haakt daar achter vast. O nee toch niet. Ik snap het niet hoor, waarom zit hij nou vast, ik zie niet dat hij vast zit, ik zie alleen maar knopen. O ja, misschien als ik die knopen eruit haal, dat het dan lukt. Na een halfuur pielen met het draadje geef ik het op. Ik krijg de koptelefoon met geen mogelijkheid los.

Geïrriteerd kijk ik naar de bak. Ik ben een halfuur verder en nog geen ene meter opgeschoten. Oké, dan doe ik de mobieltjes. Bedenk ik niet zonder doorzettingsvermogen.

Ik probeer een mobieltje te pakken, maar boven op die mobieltjes liggen ook nog van allerlei draden die in de knoop zitten. Hoe ik ook probeer, ik kom niet bij de mobieltjes in de buurt.

Inmiddels toch wel hopeloos geworden kijk ik richting de bak. Ik probeer nog één keer een kluwen draden uit de knoop te halen. Waarbij ik het alleen maar erger maak.

Uiteindelijk schuif ik de bak terug onder mijn tv-kastje. Zo ver mogelijk. Op een plek waar ik hem niet kan zien. Want als ik het probleem niet zie, heb ik ook mijn probleem oplossend vermogen niet nodig. Deze oplossing werkt. Tot dat ik me over een paar maanden weer ga irriteren en dan begint deze hele soap weer opnieuw.

draden in de knoop