Categorie archief: Willem

Willem is 22 jaar. Hij heeft sinds zijn geboorte hersenletsel, maar weet dit pas sinds een jaar. Eindelijk vielen er allemaal puzzelstukjes op zijn plaats. Momenteel is Willem druk bezig om zijn toekomst uit te stippelen. Daarbij houdt hij rekening met de gevolgen van zijn hersenletsel, maar vooral met zijn dromen. Willem blogt over zijn zoektocht naar werk en scholing en over hoe je leven eruit ziet als je op latere leeftijd te horen krijgt wat er met je aan de hand is.

Lees meer over Willem in de rubriek ‘Mijn Verhaal’.

Revolutie en protest

Lees voor met webReader

Door: Willem

De afgelopen jaren brachten bij mij een soort van rebelsheid naar boven, alsof er een knop in me om ging. Een discussie ga ik zeker niet uit de weg, hierbij ben ik niet vies van provocatie en confrontatie. De vrijheid van meningsuiting gaat voor mij boven alles, welke dat ook is en waar deze dan ook vandaan komt.
Toch heb ik naast het felle en krachtige in mijn teksten, altijd een soort beleefdheid/ afzwakking gehad. Ik wilde mensen niet kwetsen of pijn doen, dat wil ik nog steeds niet. Het respect voor mijn medemens zal blijven. Echter ik hou er voortaan de volgende mening op na:

‘Altijd zal ik blijven vechten voor mijn mening, voor mijn woorden, voor mijn daden. Als mensen me haten of niet aardig vinden om mijn mening, nou jammer dan. Ik weet dat ik mezelf nog altijd rechtuit in de spiegel, zonder schaamte, kan aankijken.’

Mocht je geen fan zijn van mijn teksten en stond je al op 1 been, pas maar op, het wordt erger dan voorheen. In de periode die achter me ligt heb ik veel leuke dingen mogen meemaken, maar ben ik ook een goede vriendin verloren bij een ongeluk. Heel graag wil ik wat voor anderen betekenen, maar zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Mensen tegen je in het harnas jagen mag, niet iedereen kan je aardig vinden. Ik snap goed dat mijn nieuwe aanpak risico’s met zich meebrengt, maar ik sta er als volgt in:

‘Ik krijg liever spijt van de dingen die ik in mijn leven heb gedaan, dan van de dingen die ik niet heb gedaan. Mensen kunnen je liefhebben en haten om wie je bent, beiden zijn soms nodig om dingen aan de kaak te stellen. Soms valt een mening niet goed, maar dit brengt de maatschappij wel in beweging, er wordt over gesproken. Er is aandacht die heel hard nodig is.’

Natuurlijk heb ik hersenletsel, maar in eerste instantie ben ik gewoon Willem. Een combinatie van eigenschappen die samen een persoon vormen. Nu heb ik niet de illusie dat ik een revolutie of een groot protest zal ontketenen, maar ergens zal er een begin moeten zijn. Dit begin kan klein zijn of groot, maar hoe dan ook: ‘Als je iets kan doen, waarom zou je dat dan niet doen?’

De boodschap die ik iedereen met en zonder hersenletsel graag wil meegeven is:
‘Wees niet bang om buiten de gewende paden te gaan, wees niet bang voor verandering, ga een keer op je gezicht, zelfs de meest geniale mensen ter aarde hebben dat gedaan. Als je iets doet ontstaat er een klein vonkje, het is nog klein, maar als die vonk een vlam wordt zal het niet te stoppen zijn.’

Sommigen van jullie zullen inmiddels door hebben wie ik ben, maar sommigen ook niet. Bij deze doe ik officieel mijn masker af, je weet nu wie je voor je hebt staan, mijn naam is Willem van den Elsen en ik zal op deze wijze door blijven gaan.

Als er een deur voor je dicht gaat.

Lees voor met webReader

Als er een deur voor je dicht gaat, trap hem dan in
Vaak zie ik op websites over hersenletsel teksten over veranderingen of men is opzoek naar een andere manier.
Soms is dat nodig en dan denk ik: ‘Groot gelijk, goed dat je verder kijkt naar een oplossing.’ Natuurlijk kan ik achter mijn scherm niet zien hoe iets daadwerkelijk is, maar soms vraag ik mezelf af: ‘Waarom zou het anders moeten? Waarom zou je opzoek moeten naar een andere mogelijkheid? Het spreekwoord: ‘Als er een deur voor je dicht, dan gaat er een andere voor je open’ kom ik indirect vaak tegen.
Graag zou ik iets willen zeggen:
Kappen, waar zijn we nu helemaal mee bezig?
De keuzes die iemand maakt wil ik niet afkraken, want iedereen kan anders tegen de een situatie aankijken en doet het op een eigen manier goed. Alleen de gedachten gang van moeten veranderen of aanpassen kan jongeren met hersenletsel juist tegen houden. De wil om alles beter te doen werkt in dat geval averechts, met name als je advies krijgt van zorgzame mensen. Deze mensen wil je niet teleurstellen en je wilt niet ondankbaar zijn.

Het lijkt soms alsof mensen geleefd worden, in plaats van dat ze zelf leven. Wat ik nu allemaal zeg is misschien hard, maar mijn bedoeling is om jullie een hart onder de riem te steken. Je hoeft niet persé het advies van een ander op te volgen en te denken dat de hulpverlening het bij het rechte eind heeft. Je eigen gedachten zijn goed zoals ze zijn, je bent het vertrouwen waard.
Vandaar dat ik nu zeg:
‘Als er een deur voor je dicht gaat, trap hem dan in. Pak de regie over je leven terug. Jij bent degene die je leven de juiste richting op kan sturen. Een ander kan dat niet.’
Sinds dat ik de diagnose kreeg twee jaar geleden ben ik van ver gekomen. Ik voelde me toen der tijd ronduit klote, zat tegen een burn-out aan en dreigde compleet in te sporten. Het besluit om hulp te zoeken kwam van mezelf en hoewel ik in het begin bijna blindelings naar mensen om me heen en hulpverleners luisterde, was er altijd iets in me wat zij: ‘Wat vind je hier nu van?’ Als iemand met een voormalige zorgachtergrond was ik niet altijd de makkelijkste cliënt.
Van begin af aan had ik de gedachte:
‘Wat er gebeurd bepaal ik. Ik zal naar anderen luisteren, maar blijf zelf de regie houden over alle keuzes. Ik hoef niet te doen wat anderen denken dat goed is, het draait niet om het advies maar om hoe mijn leven er later uit gaat zien.’

Om af te sluiten:
‘Bij dit alles wat ik nu zeg, zijn belangrijke kanttekeningen te plaatsen. Ik heb een lichte vorm van CP en er zijn genoeg mensen met hersenletsel waarbij de diagnose erger is. De meningen over dit stuk zullen waarschijnlijk ook erg uiteenlopen, maar dat is nu juist mijn doel. Een confrontatie en provocatie laat mensen praten en dat praten is nu juist zo belangrijk. Hersenletsel verdient aandacht, aandacht die nodig is. Dat zijn we waard

Hulpverlening bijna het raam uit

Lees voor met webReader

 

Weest niet bang allemaal, ik ben niet zo kwaad geworden dat ik mijn psycholoog het raam uit gooide. Het gaat om iets heel anders, iets waar je niet voor de gevangenis in draait als je een beetje erg veel pech hebt.

De laatste tijd merk ik dat ik minder tijd heb om te bloggen, terwijl ik het maar wat graag doe. Deze blog leverde ik ook te laat in. De afgelopen tijd zat ik in een hele drukke periode, waarin er een heleboel gebeurde. De periode op school zelf was erg druk, maar daarnaast ben ik tot ambassadeur van mijn opleiding gekozen. Helaas werd ik geen uitblinker van mijn school en kon ik niet meedoen met de landelijke campagne, maar toch kan ik met een heel goed gevoel terug kijken. Van alles wat er gebeurde heb ik erg veel mogen leren. Veel ervaringen opgedaan die ik in de toekomst mee zal nemen. De komende tijd zal ik mij voor de volle 100% in gaan zetten als ambassadeur.

Nu zal ik dan eindelijk gaan terugkomen bij de titel van mijn blog. Ik heb er nooit een geheim van gemaakt dat ik het nodig hebben van hulpverlening maar niks vond. Natuurlijk werkte ik wel mee aan behandelingen, omdat ik het simpelweg wel nodig had. Laten we het een noodzakelijk kwaad noemen. Nu ben ik op een punt in mijn leven gekomen dat ik de dingen meer accepteer en alles behoorlijk stabiel is. Van begin augustus 2014 twijfelen over je opleiding tot ambassadeur een aantal maanden later. Ben ook minder bang om over mijn hersenletsel te vertellen, omdat ik een negatieve reactie van een ander niet meer als mijn probleem zie. Negatieve mensen zijn je energie niet, waard je kunt het veel beter aan iets anders besteden.

Gezien het nu goed gaat heb ik eigenlijk geen hulpverlening meer, slechts heel af en toe nog een controle afspraak. De hulpverlening heb ik dus bijna volledig het raam uit kunnen gooien.

Een hele stap verder naar meer zelfstandigheid. In augustus ga ik weer naar Zuid-Afrika, waar ik nauwelijks iets van mijn hersenletsel merkte. Als ik zie wat ik daar al kon een jaar geleden, laat staan wat er dan nu mogelijk is.

Ik ga het op een andere manier doen

Lees voor met webReader

Na een tijdje PR-werkzaamheden gedaan te hebben voor brainstormt, heb ik ervoor gekozen om deze taken voor nog onbepaalde tijd neer te leggen. Dit betekent niet dat ik ophoud om me in te zetten voor lotgenoten met (N)AH, maar als blogger blijf ik actief en ik ga het op een andere manier doen.

Laat ik meteen zeggen dat er niets ernstigs aan de hand is met mij en dat ik in geen geval kritiek heb op brainstormt en iedereen die zich er met volle passie voor inzet. De reden dat ik met de PR stop heeft eigenlijk een top-reden.

In september 2014 begon ik met mijn nieuwe opleiding, volgens een versneld traject waardoor ik nu over ongeveer een jaar en een paar maanden klaar. Tot nu toe gaat alles heel erg goed, met hier en daar een terugval, maar ik kan niet meer dan super tevreden zijn. De resultaten zijn, als ik dat mag zeggen, heel erg goed. Daarnaast ben ik in de afgelopen week gekozen tot opleidingsambassadeur, waardoor ik het gezicht wordt van de opleiding. Hierbij zal ik helpen met voorlichtingen, opendagen, maar zal ik ook erg veel mogelijkheden krijgen om te netwerken met mensen in het juridisch werkgebied. Hierbij houdt het nog niet op, als ambassadeur doe ik ook mee in de wedstrijd om uitblinker van het ROC te worden. De uitblinker van het ROC maakt kans om gekozen te worden tot uitblinker van het MBO in Nederland.

Als opleidingsambassadeur hoop ik een voorbeeld te kunnen zijn voor zowel jongeren met als zonder beperking. Ik kan nu laten zien dat er voor jongeren met een beperking genoeg kansen zijn om jezelf te ontwikkelen. Jongeren met een beperking hoop ik te kunnen ondersteunen en motiveren om zoveel als mogelijk uit zichzelf te halen. Het idee wat ik wil uitdragen is:

‘Een beperking betekent niet automatisch dat iets niet kan, het kan namelijk wel. Vraag om hulp waar nodig, accepteer de hulp die je krijgt, maar probeer zelf de regie te nemen. Je bent het vertrouwen en de waardering waard.’

Het helpen van lotgenoten zal ik dus zeker niet loslaten, maar het kader waarop ik mij ga richting wordt iets specifieker. Namelijk het volgens van een opleiding en de mogelijke hulp en begeleiding die daarbij komen kijken. Door het meer af te bakenen denk ik dit beter te kunnen doen.

Een ander punt waar ik van overtuigd ben, is dat de invloed van cultuur op hersenletsel door de wetenschap en de hulpverlening onvoldoende belicht wordt. In een totaal andere cultuur, in Zuid-Afrika, merkte ik weinig tot niets van mijn hersenletsel. Nu hoop ik in de toekomst onderzoekers en behandelaars hiervan te overtuigen, maar hoe weet ik nog niet. Natuurlijk komt hier ook een hoop zelf onderzoek bij kijken. Ik wil namelijk toetsen of mijn overtuiging klopt en niet iets verkondigen wat niet waar is.

‘Het allerliefste zou ik met al mijn activiteiten door blijven gaan, zowel met brainstormt en met alle mogelijkheden die nu op mij afkomen. Alleen mijn energie voorraad is beperkt en wanneer ik door zou blijven gaan met alles dan doe ik alle onderdelen tekort. Brainstormt kan en gaat nog veel voor de doelgroep betekenen, daar heb ik alle vertrouwen in.’

Levend haaienaas, oh nee sorry gatenkaas

Lees voor met webReader

Door Willem

Al een tijdje heb ik niets van mezelf laten horen, en heb ik eigenlijk best wel weinig voor Brainstormt gedaan. Graag had ik me meer ingezet, maar dat ging helaas niet. Nu klinkt het misschien alsof het slecht me gaat, maar het tegenovergestelde is waar. Het gaat juist beter dan ooit met me.

Inmiddels ben ik al een tijdje bezig met mijn opleiding ‘Juridisch medewerker’ en zit ik daar helemaal op mijn plek. De resultaten zijn goed, structuur is goed voor mij, dus wat wil je nog meer.
Dit ging niet zonder slag of stoot: stress, slecht slapen, emotioneel en soms onrustig zijn om een heleboel zaken. Hier heb ik mee leren omgaan, maar weg is het nog steeds helemaal niet.

Na vele sessies met een psycholoog moet ik misschien ook maar accepteren dat dit nooit helemaal weg zal gaan. Ik zou het weg willen toveren, mijn hersenletsel, maar dat gaat simpelweg niet. Pas wist ik door een uitspraak van me dat ik een enorme stap had gemaakt:

‘De onrust in mijn hoofd is er nu eenmaal, vervelend is het nog steeds, maar ik heb er geen problemen meer mee dat het er is.’

In de tijd hierna werd ik ook een stuk rustiger. Al met al een periode met veel vooruitgang en waarin er veel op mij af kwam. Veel leuke nieuwe mensen ontmoet en eentje waarmee ik na gesprekken via Tinder en Whatsapp zelfs ga afspreken.

Mijn kop was dus met van alles bezig waardoor ik verschillende dingen, waaronder Brainstormt, soms vergat. Mijn geheugen was dus soms een gatenkaas, hier ga ik aan werken. Het zal mij hoe dan ook niet beperken.
En wat de titel betreft, dat mogen jullie best weten. Die verbinding tussen haaienaas en gatenkaas ben ik vergeten.

Geen geduld terwijl de hulpverlening lult

Lees voor met webReader

Door Willem

In deze blog is het niet mijn bedoeling om een specifieke hulpverlener aan te vallen. Ik wil juist de hulpverlening en ons land in het algemeen kritisch onder de loep nemen. Het is niet mijn bedoeling om mensen boos te maken, maar ik kan me voorstellen dat jullie haren recht overeind gaan staan van wat ik schrijf. Graag ga ik met jullie de discussie aan.

Natuurlijk ben ik geen medisch specialist, maar al een tijdje vraag ik me af wat nu het grootste probleem is: ‘het hersenletsel’ of de ‘cultuur’ en het land waar ik in leef. Dit zit namelijk als volgt. Toen ik in Zuid-Afrika was, merkte ik dat er een hele relaxte sfeer in het land hing. Het land was minder snel en niet iedereen was steeds aan het jagen. Hoe het ging daar, had ik nooit voor mogelijk gehouden. Ik had heel vaak het idee dat ik het hersenletsel niet meer had.
Natuurlijk hebben wij het in Nederland met de zorg en alle mogelijkheden heel goed, het is echt niet zo dat ik een ander land verheerlijk ten opzichte van mijn geboorteland. Zuid-Afrika is ook beslist niet perfect.
Toen ik terug kwam in Nederland, had ik erg veel moeite om weer te kunnen wennen en liep ik alweer vrij snel tegen mijn hersenletsel aan. Hierdoor was ik erg verrast omdat het daar juist zo goed ging. Kortom voor mij was er een punt aangetoond: ‘Het land en de cultuur zijn van sterke invloed’ en ‘Als men in Nederland meer aandacht zou hebben van wat onze snel, snel, snel cultuur doet, dan zouden de problemen voor mensen met hersenletsel misschien een heel stuk minder kunnen zijn.’

Natuurlijk kan het zo zijn dat ik bepaalde dingen niet heb opgepikt, maar als ik een hulpverlener hoor praten over hersenletsel, heeft hij of zij het bijna nooit over de invloed die ons eigen land en cultuur hebben.
Ik krijg goede hulp waar ik echt zeker wat aan heb. Ze doen echt wel goed hun werk, maar soms heb is het een beetje gedaan met mijn geduld. Dan lijkt het of ik of misschien blind ben, terwijl er eentje van ons lult.

De problemen van een ander zal ik echt niet kleiner maken dan ze zijn. De cultuur is namelijk lange na niet het enige. Een ander zal ik daarom ook altijd respecteren en serieus nemen. Toch denk ik dat er voor ons allemaal nog heel veel te behalen is, als we samen met de hulpverlening kritisch zouden kijken naar hoe onze cultuur nu in elkaar zit.

Het is niet mijn bedoeling om het land compleet te veranderen. Ondanks alles ben ik een trotse Nederlander. Door mijn ervaringen met verschillende culturen vraag ik me af: ‘hoe kan mijn probleem gevoel op de ene plek zo anders zijn als op de andere?’ ‘Hoe kan ik in een gevaarlijker land zo goed functioneren?’

De problemen van hersenletsel kunnen we niet weg toveren, maar stilstaan is zeker niet nodig. Recht vooruit, zonder te balen, valt er uit een versplinterende ruit nog veel te halen.

Herkennen jullie wellicht dit gevoel of juist helemaal niet? Laat gerust een bericht achter, graag heb ik het er met jullie over.

willem

Slopen, slaan en lekker doorgaan

Lees voor met webReader

Door Willem

De laatste tijd merk ik dat ik mezelf niet zomaar neerleg bij dingen, het rebelse in mij komt weer wat meer naar boven. Iets wat er eigenlijk altijd bij mij wel ingezeten heeft.

Zo heb ik besloten mezelf meer in te gaan zetten voor Zuid-Afrika. Een prachtige tijd heb ik daar beleefd, maar ik heb er ook bittere ellende gezien, waar ik nu soms nog steeds van wakker lig. Daarnaast heeft het me geleerd om dingen nooit van één kant te bekijken. Er is altijd een maar aan een verhaal. Ik heb gemerkt dat de media hier niet altijd eerlijk zijn over Afrika, veel te negatief eigenlijk. Het is niet een land met alleen maar ellende, er zijn juist veel mogelijkheden. Vandaar dat ik mezelf sterk wil maken en het beeld dat mensen hebben van Afrika wil slopen en kapot slaan. Vervolgens kunnen mensen met een positief kijk verder gaan.

Jullie zullen vast denken wat heeft dit nu met hersenletsel te maken, in eerste instantie helemaal niets, maar aan de andere kant juist weer wel.
Wat ik vaak over hersenletsel hoor in de media en waar ik vaker behandelaars over heb horen spreken, zijn de problemen rondom hersenletsel. Wat ik bijvoorbeeld nooit groot op de media zie is wat iemand met een beperking bereikt heeft. Terwijl dit ook juist goed is om te laten zien.

De titel van deze blog is slopen, slaan en lekker doorgaan. Dit is hoe mijn reactie is als mensen horen dat ik hersenletsel heb.
Vaak schrikken ze zichzelf kapot als ze horen dat ik hersenletsel heb, ze verwachten het niet. Het beeld wat ze van mij wordt dan gesloopt. De schrik sla ik vervolgens kapot door ze precies uit de leggen hoe het zit en vervolgens gaan we dan vaak net zo lekker door als daarvoor.

Begin dit jaar ben ik ook aan de opleiding juridisch medewerker op het MBO begonnen. En het gaat gewoon super lekker. Ik zit gewoon op mijn plek.
Mijn gevoel van stoppen op het HBO is gesloopt, mijn negatieve gevoel kapot geslagen en ik ben lekker verder gegaan.

Eigenlijk heb ik echt nu het idee dat ik goed op weg ben, de weg gaat omhoog en zal omhoog blijven gaan.
Natuurlijk zullen er nog tijden het zijn dat ik het liefst uit frustratie echt dingen zou willen slopen en kapot slaan. Dit zal iedereen wel herkennen.

Alleen onthoud één ding: ‘Er is altijd een oplossing voor een probleem, als er geen oplossing is dan is er ook geen probleem’

dsc02500

De waarheid is op vakantie naar China

Lees voor met webReader

Door Willem

Binnen de blog wordt naar China verwezen. Dit is in geen geval bedoeld als beledigend richting mensen van Chinese of anderszins Aziatische afkomst. Bij China kan elk ander land, buiten Nederland, waar ook ter wereld gelezen worden. De vergelijking met landen is puur bedoel om het verschil aan te geven en hoever ik van een bepaald doel af lig.

Vaak zeg ik tegen mezelf dat ik het hersenletsel geaccepteerd heb. Dat ik er vrede mee heb.
Simpel gezegd is dat een leugen. Diep van binnen is dat helemaal niet het geval. De gevolgen wil ik nog niet accepteren, eigenlijk lijk ik soms wel in gevecht met mijn hersenletsel.

Wat ik hierboven beschrijf, beschouw ik zelf niet als een negatieve kijk op de toekomst en nu. Hoe vreemd het ook misschien klinkt, ik zie het juist als een positieve kijk naar de toekomst. Maar er is wel een grote tegenstelling in te vinden. Je zou kunnen zeggen: ‘Willem is in Nederland, maar zijn waarheid is op vakantie naar China’.

Momenteel merk ik dat het erg goed met me gaat na een periode van onrust en onzekerheid. Ik begin steeds meer zelf te merken dat ik beter met m’n hersenletsel omga, in plaats van het alleen van anderen te horen.
Enkele voorbeelden zijn
-Ik deed een maand vrijwilligerswerk in Zuid-Afrika. En ik had bijna geen last van mijn hersenletsel. Het werk ging goed, het contact liep goed en het gebeurde weinig dat ik teveel op me af kreeg en ik niet kon handelen. Wanneer ik hulp nodig had, kon ik dat snel inschakelen om alles toch goed op te lossen. Kortom, ik genoot ontzettend en het ging vele malen beter dan verwacht.

-Ik ben zekerder over mijn beslissingen en twijfel een beetje minder over mezelf.
Vaak kon ik lang twijfelen over beslissingen en zocht ik tot het irritante toe bevestiging bij anderen. Ik ben er nog lang niet, maar ik merk dat het beter gaat. Ik vind het ook minder erg als mensen het niet met me eens zijn en om fouten te maken. Natuurlijk maakt iedereen fouten en gaat een keer op ‘zijn of haar gezicht’. Alhoewel ik nog steeds wel erg bang ben om fouten te maken, kan ik het steeds een beetje meer als deel van mijn leerproces zien.

-Ik geniet meer van de dingen om me heen en zeg als het ware het volgende tegen mijn hersenletsel: ‘ik ben baas over m’n leven, niet jij’.
Hoewel ik nog veel zorgen heb, worden ze steeds minder. Ik geniet meer van dingen met mijn vrienden doen en van uitgaan. Soms kies ik bewust voor situaties waarvan ik weet dat ik teveel prikkels krijg. Daar heb ik dan hoe dan ook een dag of langer last van, maar achteraf weet ik dan dat het alles me helemaal waard was. Het hersenletsel krijgt mij er niet onder, ik ben minder bang voor de gevolgen. Het hersenletsel beheerst m’n leven minder.
Ik doe dan dingen die me later in de weg zitten, maar heb er geen spijt van.
Als ik nu terugkijk naar m’n blog, dan kan ik begrijpen dat mensen misschien denken dat ik arrogant overkom/ ben en denk alles al aan te kunnen. Misschien wordt er wel gedacht: ‘Die jongen is losgeslagen’.
Dit is niet het geval, want ik besef maar al te goed dat ik nog een lange weg te gaan heb. Er zijn nog maar al te vaak momenten dat ik met de neus op de feiten wordt gedrukt, dat ik er niet mee om kan gaan. Dat ik het totaal niet geaccepteerd heb, ook al zeg ik van wel. Ik ben nog steeds erg onzeker en maak me zorgen.

De positieve kant van dat ik niet altijd eerlijk naar mezelf ben wordt misschien iets meer duidelijk. Ik accepteer de gevolgen niet, omdat ze nog niet volledig duidelijk zijn. Het maakt dat ik niet achterover ga liggen en niets doe.

Voorlopig blijf ik hier, maar de waarheid mag in mijn ogen nog even in China blijven.

China+Nederland

De driepotige eenhoorn met twee wielen die op benzine loopt

Lees voor met webReader

Door Willem

Wees niet bang Brainstormers, ik ben niet aan het hallucineren en ben zeker niet aan de drugs, wat deze titel misschien wel doet vermoeden. De titel staat wel voor hoe ik in het leven sta.

Wat de rol van de eenhoorn is leg ik jullie later uit. Mensen kijken soms verschillend tegen mij aan op verschillende momenten. De een vindt me een rustige jongen, de ander vindt me emotioneel en weer een ander vindt me een mafkees. De ene persoon mag mij wel, de ander juist weer niet. Ik denk dat iedereen dat wel heeft, dat mensen verschillend tegen je aankijken.

De vraag is of je jezelf daar druk om moet maken? In mijn ogen niet teveel, je mag zijn zoals je bent. Om met alles wat het hersenletsel met zich meebrengt om te gaan, gebruik ik graag humor.

Je kunt jezelf afvragen of je wel grappen mag maken over hersenletsel? Natuurlijk wil ik niemand beledigen, hersenletsel is natuurlijk geen grap en moet serieus genomen worden. Toch durf ik op deze vraag volmondig ‘ja’ te antwoorden. Humor in combinatie met hersenletsel werkt namelijk super voor mij, om ermee om te gaan.
Natuurlijk zal ik nooit grappen maken over het hersenletsel van een ander, dit kan ik in mijn ogen ook niet maken. Het heeft altijd betrekking op mezelf en als ik weet dat iemand moeite heeft met de grappen, ook al gaan ze over mezelf, dan pas ik me ook aan. Wat voor de een prettig is, is voor de ander misschien het tegenovergestelde.

Graag deel ik met jullie enkele voorbeelden van de humor die ik wel eens gebruikt heb:

  • Iemand vroeg me ooit of ik ze niet allemaal op een rijtje had. Toen gaf ik het antwoord: ‘Jazeker, alleen werkt het rijtje soms net als de schoonheid van je auto (hij had net met de auto door de modder gereden). Over de volgorde van het rijtje durf ik geen uitspraken te doen;-).
  • Toen ik net gestopt was met m’n opleiding kwam er voor anderen net een moeilijke toets aan. Daar spraken ze met me over. Ze zeiden ook: ‘Jij komt goed weg.’ Mijn reactie: ‘Ja he, is die beperking toch nog ergens goed voor.
  • Of iemands bril was vies en in het gesprek hadden we het toevallig ook over hersenletsel. Ze gaf aan dat ze haar bril ging poetsen om dat het ding wazig was. Toen ik zei dat de bril net zo wazig was als mijn hoofd af en toe, konden we allebei erg lachen.

Natuurlijk kun je jezelf aanpassen, maar je hoeft niet te veranderen wie je bent. Je mag trots zijn op jezelf en natuurlijk mogen er verschillen in zaken zoals humor zijn. Voor de een is dat misschien een blogtitel als ‘Een driepotige eenhoorn met twee wielen die op benzine loopt’ en voor een ander is dat weer totaal iets anders.

Hopelijk vinden jullie allemaal een prettige manier om met hersensletsel om te gaan, wat die manier dan ook mag zijn.

NAH

 

 

Het vermogen van Bill Gates

Lees voor met webReader

Door Willem

Jullie zullen je vast afvragen wat Bill Gates met hersenletsel te maken heeft. Nou: helemaal niets;-).

Deze blog gaat ook niet over geld. Ik ben ook zeker geen miljonair. Wie weet wat de toekomst nog brengt. Het gaat echter zeer zeker over hersenletsel en vooral over wat ik anderen in mijn omgeving hoor zeggen:
-‘Als eigenwijs zijn je baan was, dan had je het vermogen van Bill Gates.’
-‘Je bent tot meer in staat dan je zelf denkt.’
-‘Je mag wat zekerder van jezelf zijn.’

Als eigenwijs zijn je baan was, dan had je het vermogen van Bill Gates.’
Als ik hier toch eens geld mee kon verdienen, dan was mijn zoektocht naar werk en opleiding ook afgerond. Dus wie heeft er een mooi contract voor me?;)
Het is voor mijn onrust en onzekerheid wat mijn eigenwijze gedrag oproept. Ik ben echt geen lastige cliënt voor hulpverleners. Adviezen wil ik ook echt wel opvolgen, maar ik betrap me erop dat het toepassen ervan soms nog erg lastig is.
Het lijkt soms wel alsof ik terug wil gaan naar de tijd dat ik nog niet van mijn hersenletsel wist. Ik doe de dingen dan zoals ze eigenlijk niet horen, terwijl een andere manier mij al wel voordelen heeft opgeleverd.
Gek genoeg ben ik wel heel tevreden over hoe alles loopt, hulpverleners kijken soms best verbaast naar mijn analytisch vermogen. Ze zien dat ik kritisch durf te zijn, ze nemen me serieus. Komt die eigenwijsheid toch nog van pas.

‘Je bent tot meer in staat dan je zelf denkt’
Soms baal ik behoorlijk van mijn eigenwijsheid en denk ik, wat voor cliënt ben ik ook met het opvolgen van advies. Alleen op hetzelfde moment zegt iemand dat hij verandering bij me ziet en dat ik beter met dingen omga.
Zelf heb ik dat niet in de gaten, maar blijkbaar gaat het dan toch best goed. Toch leuk om positief verrast te worden.

‘Je mag wat zekerder van jezelf zijn’
Blijkbaar ga ik nog niet zo verkeerd met alles om, misschien is het ook onrust die ik voel. Die maakt me onzeker over alles, maar als ik eerlijk ben:  eigenlijk kan ik ook een heleboel.
Eigenwijs ga ik nu lekker vooruit, alleen wel iets bewuster als voorheen.
Als ik heel eerlijk ben, die eigenwijsheid zou ik eigenlijk ook niet willen veranderen. Iedereen mag trots zijn op wie hij of zij is, daar horen gewoon ook de iets mindere puntjes bij;).

De lift naar succes bestaat (nog) niet, maar ik ga wel mijn best doen om deze te bouwen. Of dat zal lukken met mijn eigenwijsheid, zullen we vanzelf zijn. Het past wel bij hoe ik ben, altijd op zoek naar mogelijkheden om dingen makkelijker te maken. Tot dan, biedt de trap nog een mooie ondersteuning.

zwart_106

Accepteren en Accepteren

Lees voor met webReader

Door Willem

Hoe anders zag mijn leven er ongeveer 1,5 jaar geleden uit… toen ik aan mijn eerste stage van de opleiding Ergotherapie begon. Hersenschade was bekend, maar dat gaf me geen problemen tot dan toe. Had het idee dat de stage goed zou gaan lopen, niet anders dan de gemiddelde student.

Alleen toen ging ik behoorlijk op mijn gezicht. Het ging helemaal niet zo goed. Eerst heb je nog het idee dat je een moeizame start hebt, want mijn handelen kon ik eerst nog wel verklaren. Ik wist pas dat het goed fout zat toen ik dat niet meer kon.

Eigenlijk ging ik ook veel te lang door met alles en was ik bang voor de gevolgen van stoppen met de opleiding. Eigenlijk dat nog niet zo zeer, ik was op dat moment heel erg bang om compleet gek te worden. Kon geen neurologie boek meer lezen of je zag iets wat mogelijk met je aan de hand was.

Echter ik ben niet gek geworden. Sommigen vinden me wel een beetje een mafkees, maar dat is weer een heel ander verhaal;-). Ik heb op tijd hulp gezocht, want ik kende iemand die door begon te draaien. Dat wilde ik absoluut niet na gaan doen. Toen begon de acceptatie van het feit dat ‘er iets was’. Uit onderzoeken kwam dat ik een lichte vorm van Cerebrale Parese(CP) heb.

Toen ging er van alles door me heen, ook enkele woorden die ik hier op brainstormt niet zal herhalen. Ik denk dat jullie allemaal wel begrijpen wat voor woorden dat zijn. Gek genoeg, was er ook een gevoel van enorme opluchting en dacht ik: ‘Fijn, ik weet het nu en het valt best mee. Het had erger gekund’

Op dat moment dacht ik het volledig geaccepteerd te hebben. Ik dacht ook dat ik er automatisch mee om zou kunnen gaan als ik maar wist wat ik had. Alleen hierna werd ik weer snel terug in de realiteit gezet. Ik verbaasde me hoe gefrustreerd ik erom was, het leek vanaf toen alsof alles echt zichtbaar was en de verwerking begon. Gelukkig kreeg ik op dat moment goede hulp, want toen begon ik ook te beseffen wat voor psychische klap ik had gekregen. Ik zag ook dat ik heel dicht bij compleet instorten had gezeten.

Nu een jaar verder is er al veel in positieve zin veranderd. Mijn vrienden en familie gaan er goed mee om. Er zijn soms wel wat dingen waar ik me aan erger, maar dat is in mijn ogen heel normaal. Ermee omgaan is voor hen net zo goed een proces als voor mij. Ik mag van geluk spreken met mijn familie en vrienden, ze hebben me echt goed geholpen en gesteund. Ik kon met ze praten wanneer ik wilde, maar kon ook lekker mijn mond houden als ik echt niet wilde praten. Echt super mensen zijn het.

De feiten heb ik geaccepteerd, maar bij de gevolgen leg ik me nog niet neer. Het blijkt wel dat accepteren en accepteren twee verschillende dingen zijn.

accept