Categorie archief: Lindsay

Lindsay Pelt is 28 jaar en heeft sinds haar 22ste NAH. Lindsay schreef daarover het boek ‘In een klap’. Ze werkt bij Bibliotheek Zuid-Hollandse Delta. Lindsay is mede-beheerder van deze site. En vertelt ook graag als blogger over haar brainstormen, maar vooral over haar successen!

Lees meer over Lindsay in de rubriek ‘Mijn Verhaal’.

Tot ziens!

Lees voor met webReader

Door Lindsay Pelt

• Brainstormt opstarten
• Een zus in het ziekenhuis
• Een baby krijgen

Stuk voor stuk ingrijpende gebeurtenissen die een hoop tijd en energie kosten. Voor gezonde mensen. Laat staan als ´t allemaal tegelijk in je leven speelt én je niet aangeboren hersenletsel hebt.

Om die reden heb ik besloten me terug te trekken uit Brainstormt. Een moeilijke beslissing, want in feite is brainstormt ook een kindje van me. Ik liep echter continue achter de feiten aan, kon niet doen wat ik allemaal wil(de) doen voor Brainstormt en zat me vervolgens hartstikke schuldig te voelen dat het liep zoals het liep. Hartstikke zonde, aangezien ik juist nu m’n energie beter kan gebruiken.

Hoewel ik het ontzettend verdrietig vind, laat ik Brainstormt bij Tess en Annika in uitstekende handen achter. Ik weet zeker dat zij goed zullen zorgen voor ons kindje!

Tot slot wil ik jou, gebruiker/lezer van Brainstormt, bedanken voor jouw input op Brainstormt.nl. Zonder jou zouden we namelijk niet bestaan!

Ik wens iedereen fijne feestdagen en een sprankelend 2015 toe & wellicht tot snel!

Liefs,
Lindsay

lindsay

7 jaar

Lees voor met webReader

Door Lindsay Pelt

Afgelopen 18 september was het alweer 7 jaar geleden dat mijn leven veranderde. En dat van de mensen om mij heen. Ieder jaar sta ik er op 18 september even bij stil. Ik zie deze datum niet als nieuwe verjaardag o.i.d., maar vind het prettig om even bewust bezig te zijn met wat er allemaal gebeurd is sinds het ongeluk en specifiek het afgelopen jaar.

Op sommige momenten voelt die vakantie in 2007 en het “hernieuwd wakker worden” als de dag van gisteren. Die angst, de onzekerheid en hulpeloosheid van toen kan ik me nog zó goed indenken.
Op andere momenten lijkt het weer alsof ik nooit een ander leven heb gehad, dan het leven met beperkingen wat ik nu heb.

Het is raar dat het leven door is gegaan. Ik wilde namelijk toentertijd dat het stopte. Of dat ik op zijn minst de tijd terug kon draaien. Ik wilde dit nieuwe leven niet. Had er niet om gevraagd en wist niet wat ik ermee moest. Maar ik had niets te willen. Het leven ging door en ik moest door. En dat is gelukt. Na veel vechten, vallen en opstaan kan ik nu zeggen dat ik blij ben dat ook mijn leven doorging.

Mijn 7e na-het- ongeluk-jaar was een heftig jaar. Ik werd zwanger en tegelijkertijd werd mijn zus opgenomen in het ziekenhuis, omdat een dubbele longtransplantatie voor haar nodig is om te kunnen (over)leven. Een jaar vol leven en dood. Een levend wezentje wat in mijn buik groeide en een zus die ligt te vechten om te overleven/niet dood te gaan. Heel dubbel.

Gelukkig is dit 7e na-het-ongeluk-jaar anderhalve week geleden ten einde gekomen.
Mijn grootste les dit jaar? Soms is het leven ronduit k*t en kl*te. Mijn zus ligt nog steeds in het ziekenhuis te wachten…
Maar soms is het leven ook verschrikkelijk mooi, want afgelopen juli heb ik met de liefde van mijn leven een prachtige dochter gekregen!

Op naar een mooi (en hopelijk minder heftig) 8e na-het-ongeluk-jaar!

7, arabic numeral

 

Acceptatie? Nooit!

Lees voor met webReader

Door Lindsay Pelt

Acceptatie is een hot item hier op Brainstormt; meerdere bloggers hebben er eens over geschreven. Deze blogs lieten me nadenken over mijn kijk op acceptatie. Na een aantal dagen ermee in mijn hoofd rond te hebben gelopen, besloot ik ’t op papier te zetten.

Toen de kruitdampen rondom het ongeluk opgetrokken waren en ik steeds meer het besef kreeg van hetgeen er was gebeurd was en de gevolgen daarvan, begon het hele proces:
Waarom ik? Waarom moest mij dit overkomen? Waarom in Griekenland met alle taal- en cultuurverschillen? Waarom ben ik de enige die er wat aan overgehouden heeft? Terwijl ik slechts bij iemand anders achterop zat. Waarom hadden de bestuurders niets en ik alles?
Was het mijn lot?
Was het karma?
Was het toeval?
Heeft God/Allah/wie dan ook het zo gewild voor mij?
Was ik in een vorig leven een slecht persoon en word ik daarom nu gestraft?
Was het “gewoon” pech en was ik op de verkeerde tijd op de verkeerde plek?
Een heleboel vragen, maar ik had geen antwoorden. Dus ging ik daar hard naar op zoek. Ik was er namelijk van overtuigd dat, wanneer ik antwoord kreeg op mijn vragen, ik dan alles zou kunnen begrijpen en accepteren. Accepteren van het ongeluk en de gevolgen werd mijn missie. Ik dacht dat ik pas gelukkig was wanneer ik alles geaccepteerd had. Ik accepteer, dus ik leef. Zoiets.

De zoektocht bleek moeilijker dan ik dacht. Hoe moet je accepteren dat je eerst “alles” kunt en daarna “niets” meer? Accepteren voelde als goedvinden. Alsof het geen enkel probleem is wat mij overkomen is. No big deal. Gebeurd is gebeurd. Geen gezeur & geen ellende, maar accepteren en doorgaan.

Zo modderde ik wat aan, tot mijn toenmalige psycholoog tegen mij zei dat ik het helemaal niet hoefde te accepteren. Dat zoiets niet eens volledig mogelijk was.
Dat was zo’n opluchting. Ik staakte mijn zoektocht naar acceptatie. En toen was ik gelukkig! The end. Grapje, want zo werkt het helaas niet.

Beperkingen en rotmomenten zijn er nog steeds. En zullen niet verdwijnen.
Rechtszaken lopen nog. En zorgen voor veel frustraties.
Er is nog genoeg pijn, angst en verdriet. Op sommige dagen gaat het beter dan anderen.
Maar ik ben ook blij en dankbaar dat ik er nog ben.
Over het algemeen heb ik het een plekje gegeven. Na bijna zeven jaar overheerst het ongeluk mijn leven niet meer. Maar accepteren? Dat nooit!

filosoof

Fijne vakantie!

Lees voor met webReader

Door Lindsay Pelt

Mijn eerste vakantie naar Griekenland was leuk. Ik ging samen met een vriendin voor het eerst op vakantie zonder mijn ouders. Ook was het mijn eerste vliegvakantie. We gingen naar Kreta. Het waren 8 geweldige dagen en smaakte naar meer.
Daarom vertrok ik een paar jaar later wederom naar Griekenland. Met een andere vriendin en naar een ander eiland: Rhodos.
Helaas was deze vakantie een stuk minder leuk, doordat we aangereden werden tijdens een scooterritje. De uitkomst hiervan is inmiddels bekend…

Ineens vond ik Griekenland een stuk minder leuk. Wat ook meespeelde is dat ik me de laatste dagen in het ziekenhuis in Athene heel onveilig heb gevoeld (dankzij twee zusters die letterlijk hebben geprobeerd om mijn neussonde vast te naaien aan mijn neustussenschotje. Au!).

Ook in de maanden erna verloor Griekenland steeds meer punten. Het ligt weliswaar in Europa, maar het is zo’n compleet ander land. Allereerst de taal. Die spreek en versta ik niet. Dus je kunt ook niet even naar Griekenland bellen om wat te vragen/regelen. Bovendien heerst er een andere cultuur en laat ik maar niets zeggen over de bureaucratie daar…. Last but no least, wat ook niet meehielp was dat Griekenland de afgelopen jaren veelvuldig negatief in het nieuws kwam.

Het gevolg was dat ik iedereen die op vakantie ging naar Griekenland of niet negatief was over Griekenland, voor gek verklaarde. Ik bedoel…. In mijn ogen was je gek wanneer je daarheen ging of niet negatief was over het land. En dat zei ik ook. Of, een andere favoriet: “Oh, je gaat naar Griekenland? Mooi! Neem je gelijk ff een bom voor me mee?!” Griekenland was verschrikkelijk en iedereen moest en zou het weten.

Totdat ik zelf de behoefte kreeg terug te gaan naar Athene. Niet om mijn beeld over Griekenland op te vijzelen, maar om te kijken waar ik gelegen heb. Want zoveel wist ik er niet meer van.
Samen met mijn moeder ging ik naar Athene. Naar de stad waar mijn ouders en Chris 4 weken bivakkeerden en waar ik uiteindelijk wakker geworden ben. Mijn Nederlandse advocaat regelde een afspraak met mijn Griekse advocaat in Athene en ik ontmoette twee van “mijn zusters” in het ziekenhuis waar ik lag (niet die zusters van het naai-incident hoor!). Het was niet alleen maar “ongeluk” wat er speelde, maar we hadden ook genoeg tijd om de stad te verkennen. Door die paar dagen vielen er voor mij een hoop puzzelstukjes op mijn plaats en zag ik ook mooie kanten van Griekenland. Ik kan me zelfs indenken dat ik ooit weer op vakantie ga naar Griekenland. Iets wat ik daarvoor never nooit niet zou doen of zelfs maar had durven denken! Waar een paar dagen Griekenland wel niet goed voor was ;-).

Fijne zomer!

En mocht je op vakantie gaan naar Griekenland: ik wens je een hele fijne vakantie toe (kijk je wel uit met scooters ;-))!

griekenland

UWV – werken loont (niet)

Lees voor met webReader

Door Lindsay Pelt

Afgelopen week maakte ik eindelijk de laatste betaling over. Helaas niet voor een leuke vakantie, maar voor een schuld. Mijn schuld bij het UWV. Omdat ik werk.
Huh?!

Ja, het is echt waar.
Het UWV kijkt namelijk naar je inkomsten per maand en niet naar de beperkingen die je hebt. Ik kan nog redelijk veel, maar fulltime werken? Nee, dat zit er (helaas) niet meer in…
Het UWV heeft ooit eens aan de hand van de hoogte van mijn salaris mijn mate van arbeidongeschiktheid bepaald. Hiervoor is niet gekeken naar mijn capaciteiten en/of beperkingen; het enige wat ertoe deed was mijn inkomen. Mijn inkomen was X-hoog, dus daarom kreeg ik een aanvullende uitkering van Y-hoog. Oké.
Mijn jobcoach regelde altijd alle zaken omtrent het UWV en ik ging er vanuit dat alles gewoon goed zat. Bij het afscheid vertelde mijn jobcoach dat ik jaarlijks mijn salaris moest doorgeven aan het UWV, omdat zij dat nu eenmaal willen weten. Prima. Ik leidde mijn leven en so far, so good.

Het jaar ging voorbij en ik leverde braaf een kopie van mijn salarisverhoging in. Ik ging er vanuit dat het slechts een formaliteit was en had dé brief dus ook totaal niet zien aankomen. In deze brief werd me verteld dat ik een grote crimineel was, want ik had ten onrechte teveel uitkering ontvangen. Dat had ik kunnen weten, waardoor ik dubbel zo fout was en ook een boete opgelegd kreeg. Wanneer ik niet als de sodemieter contact met hen opnam, dan kon ik fluiten naar mijn uitkering. Eeeeeh?!?!

Ik schrok me het ongans van deze brief –en vooral de dreigende toon- en had geen idee waar dit over ging. Na diverse telefoontjes met het UWV (klantvriendelijkheid kennen ze daar ook niet), werd het mij langzaamaan duidelijk:
Een halfjaar ervoor bleek mijn salaris door de indexering en het feit dat ik een jaar ouder was geworden, een piepklein beetje te zijn gestegen. Het ging om een paar euro. Iets wat me nooit opgevallen was.
Door deze stijging blijkt dat ik “ineens” een stuk minder arbeidsongeschikt ben, waardoor ik in een lagere arbeidsongeschiktheidsklasse val. En daar hoort een lagere uitkering bij. Een fors stuk lager dan de lichte stijging in mijn salaris was.
Dat ik door die indexering/stijging in salaris (evenredig) minder uitkering zou ontvangen, zou logisch zijn. Maar ik krijg nu zoveel minder uitkering, dat ik er maandelijks op achteruit ben gegaan!

Volgens de regels van het UWV ben ik een heel stuk minder arbeidsongeschikt, terwijl ik geen minuut langer kan werken?!

Mocht ik bij mijn baas om salarisverlaging vragen of ervoor kiezen minder uren te gaan werken, dan verdien ik minder en val ik volgens het UWV in een hogere arbeidsongeschiktheidsklasse, waardoor ik een hogere uitkering krijg! Logisch toch?! Het is dat ik mijn werk ontzettend leuk vind, anders had ik het wel geweten…

Ik heb keihard gevochten om te komen waar ik nu ben qua werk. En de waardering hiervoor? Ik word door het UWV behandeld als een crimineel en ben er maandelijks op achteruit gegaan. Bovendien moest ik alle teveel ontvangen uitkering geheel terugbetalen plus een boete.

Hoe bedoel je werk loont? Niet bij het UWV in ieder geval!

work

Erbij horen

Lees voor met webReader

Door Lindsay Pelt

Ik was 22 toen alles in Griekenland in één klap veranderde. Letterlijk en figuurlijk.
Van een actieve, levenslustige vrouw veranderde ik in een onzeker hoopje mens. Ineens kon ik niet meer wat anderen van mijn leeftijd ook kunnen. Uitgaan en werken en studeren en sporten en een sociaal leven onderhouden ging niet meer. Het was niet langer meer “en en” maar “of of”. Ik wilde wel, maar het lukte niet. Ik voelde me een buitenstaander van en in mijn eigen leven. Ik vond het verschrikkelijk en wilde er weer bij horen. Weer normaal zijn. In de jaren erna leerde ik mijn leven weer op te pakken. Ik leerde er -op mijn manier- weer bij te horen.

Toen ik zwanger werd, was ik bang dat ik opnieuw buiten de boot zou vallen. Dat ik niets kon, niets mocht en onder strenge controle zou staan. Gelukkig is niets minder waar. Alles verloopt op dit moment prima en volgens de verloskundige ben ik “gewoon” een gezonde zwangere. Gewoon? Gezond? Yes! Met deze woorden kon je mij op dat moment niet blijer maken! Ik ben gezond zwanger. Eindelijk weer even normaal. Ik hoor er weer bij! Dacht ik.

Dankzij het ongeluk leerde ik door de jaren heen naar mijn lichaam te luisteren (om vervolgens alle seintjes en signalen te negeren, omdat ik nou eenmaal wilde doen wat ik wilde doen).
Nu niet.
Nu ben ik zwanger.
Het draait niet meer alleen maar om mij. Er zit een baby in mijn buik. En voor de baby doe ik alles. Ik luister goed naar mijn lichaam en grijp vaak al in voordat mijn lichaam de kans krijgt om een seintje te geven. Daarbij heb ik ook het geluk dat ik nauwelijks last van zwangerschapskwaaltjes heb. Natuurlijk, ik ben zwanger. Ik ben nog meer moe, heb last van rugpijn, (af en toe ;-)) last van hormonen en niet alles gaat nog even soepel.

Om me heen hoor, lees en zie ik de meest vreselijke zwangerschapsverhalen en –kwaaltjes. Van de hele dag door overgeven tot opname in het ziekenhuis en alles wat daar tussen zit.
En ik? Ik voel me eigenlijk prima en kan (gelukkig) niet meepraten over deze zwangerschapsellende. Hoor ik er weer niet bij ;-).

05032014 Lindsay (4)

Zwart-wit

Lees voor met webReader

Door Lindsay Pelt

Voor mijn ongeluk was ik altijd heel flexibel. Ik was overal voor in, plande weinig en zag wel wat er op een dag gebeurde.. Tijdens mijn studententijd, vlak voor het ongeluk, sprak ik regelmatig met mezelf af dat het “nu echt even afgelopen was met alle feestjes en ik de komende tijd echt echt heel hard aan de slag moest voor school”. Ik prentte het mezelf goed in en zwoor mezelf eraan te houden. Maar toch. Eén vraag van vriendinnen later stond ik alweer in de kroeg (Je zou ook kunnen zeggen dat ik geen ruggengraat had ;-)). Ik stond overal voor open en flexibiliteit was “my middle name”.

Na het ongeluk, tijdens mijn revalidatieperiode, leerde ik lopen, eten, praten. Ik ging er vanuit dat ik alleen lichamelijk een klap had gehad. Wist ik veel dat er in mijn hoofd ook het een en ander veranderd/beschadigd was en dat ik mezelf helemaal opnieuw moest leren kennen! Mijn flexibele, oude ik van vroeger bestond niet meer. Daar kwam ik achter toen mijn moeder voorstelde “samen boodschappen te halen bij de Albert Heijn in het winkelcentrum” en ik vervolgens helemaal flipte toen ze na het halen van de boodschappen voorstelde nog even de Hema binnen te lopen. Dat kon niet. We gingen boodschappen doen. Boodschappen. Bij de Albert Heijn (dat was een ander drama, maar dat terzijde). De Albert Heijn. Niet de Hema. Dus we gingen niet naar de Hema. Nee.

Het was ontzettend schrikken dat ik diep van binnen wel flexibel wilde zijn, maar het niet meer kon. Mijn niet-flexibele reactie gebeurde automatisch, zonder dat ik er iets aan kon doen. Mijn hersenen reageerde hetzelfde wanneer je je hand uit reactie terugtrekt van een te hete kachel.

Ik was niet meer overal voor in. Ik moest alles plannen en onverwachte gebeurtenissen zorgden bijna altijd voor drama.

Je begrijpt, zwart & wit zijn niet mijn lievelingskleuren. Met veel vallen en opstaan heeft het niet-flexibele uiteindelijk een plaatsje in mijn leven gekregen. Ik herkende “de symptonen” en mijn omgeving leerde ermee omgaan. Langzaamaan was het niet alleen maar zwart-wit in mijn hoofd, maar kon ik soms het grijs ook een beetje zien. Afhankelijk van mijn bui en de situatie.

En toen eind vorig jaar…….Toen zagen we het mooiste zwart-wit MET grijze beeld ooit: de eerste echo van ons kindje!

Ik voel me geweldig! Zwart? Wit? Grijs? Dat bestaat voor mij even niet meer, want ik bekijk de wereld momenteel door een roze bril! Op naar een mooie zomer!

rozebril

2.08 minutes of fame

Lees voor met webReader

Door Lindsay Pelt

Tess en ik leerden elkaar kennen n.a.v. mijn boek “In één klap”. In de zomer van 2013 was onze eerste ontmoeting en besloten we samen aan de slag te gaan.
Vele contactmomenten tussen ons volgden en in het najaar van 2013 werd Brainstormt geboren. Langzaam vielen alle puzzelstukjes op zijn plaats en lukte het ons om onze ideeën te vertalen naar de website die je nu voor je hebt.

Naar aanleiding van een interview in de Viva (o.a. over Brainstormt), welke begin januari verscheen, werd de releasedatum van de website vastgesteld. De laatste loodjes waren zwaar, maar mede dankzij de hulp van Annika hebben we het voor elkaar gekregen. Op zondag 5 januari ging Brainstormt.nl officieel online!

In nog geen twee weken ging het ineens heel erg snel:
Brainstormt ging online;

  • Het Letselschade magazine, met daarin mijn verhaal en een stuk over Brainstormt, verscheen;
  • Ik werd benaderd door Hart van Nederland;
  • De Viva met daarin mijn verhaal en een stuk over Brainstormt kwam uit & lag overal in Nederland in de winkel;
  • Hart van Nederland kwam naar mijn huis om een mijn verhaal te filmen (lees: ruim 2 uur aan de slag/filmen voor een item van 2.08 minuut);
  • De uitzending van Hart van Nederland, die op televisie bekeken werd door 888.000 mensen (stel je eens voor, dat die 888.000 mensen allemaal op je verjaardag komen ;-)).

Een DROOMSTART!

Maar toen.
N.a.v. het artikel in de Viva werd ik aangesproken. Op Facebook, via Twitter, via de mail, telefonisch en in real life. Na de uitzending van Hart van Nederland werd dit verveelvoudigd. Zelfs het inloggedeelte op onze website kon het allemaal even niet meer aan.

En dus ontplofte de bom. Niet letterlijk, wel figuurlijk.
Het was overweldigend en hartverwarmend. Ik wil iedereen de aandacht geven die hij verdiend en ben vaak tot laat bezig met o.a. reageren op iedereen en allerlei zaken rondom Brainstormt.
Omdat ik nog steeds geen stevige schoenen heb voor die welbekende steen (lees de blog over de ezel en de steen HIER), ga ik het rustiger aandoen. Zaken voor Brainstormt wat meer inplannen in mijn week, in plaats van altijd en overal alles willen doen.
En daar begin ik nu mee. De laptop gaat uit en mijn telefoon op stil.

Even bijkomen en genieten van mijn 2.08 minutes of fame.

(Het kan dus iets langer duren voor je een reactie van me krijgt, maar wees niet getreurd: die reactie komt er!)

hartvanNL

 

De ezel en ik…

Lees voor met webReader

Door Lindsay Pelt

Iedereen kent het spreekwoord wel: “Een ezel stoot zich geen tweemaal aan dezelfde steen”. Oftewel: men maakt geen twee keer dezelfde fout.

Een bekend spreekwoord. Eentje die voor mij niet opgaat, zo heb ik de afgelopen jaren ondervonden. Ik stoot mijzelf meerdere keren aan dezelfde steen. Dag na dag, week na week, maand na maand en jaar na jaar.

De steen staat voor mijn opgelopen hersenletsel. En ikzelf ben de ezel die zich er iedere keer tegenaan stoot. Expres of per ongeluk. Blijkbaar denk ik op de een of andere manier dat ik normaal ben en dat ik energie voor 10 heb. Ik denk dat ik hetzelfde kan als ieder ander en dat er niets is veranderd sinds 18 september 2007.

Maar ik heb het fout, mijn hoofd heeft het fout. Ik heb niet-aangeboren hersenletsel. Ik kan niet alles wat anderen kunnen. Ik heb o.a. minder energie, ben minder flexibel en kan slecht tegen (te)veel prikkels. Een combinatie hiervan is funest. Voor mezelf en vooral ook voor m’n omgeving, die hier regelmatig de dupe van is.

Toch is er iets met die steen. Hij oefent een bepaalde aantrekkingskracht op me uit. Het lijkt wel alsof ik niet zonder die steen kan. Alsof ik niet wil. Alsof ik van de pijn van het stoten tegen de steen houd. Alsof ik het nodig heb, iedere keer opnieuw, om tot het besef te komen dat ik een ongeluk heb gehad. Dat ik niet helemaal normaal ben. Dat ik dankzij het ongeluk anders ben dan wie ik was. Misschien vind ik onbewust wel dat ik die pijn verdien? Dat mijn lichaam het verdient? Omdat het me in de steek gelaten heeft en na het ongeluk niet meer hetzelfde is geworden. Misschien kan/wil ik niet accepteren dat er veel voor mij veranderd is dankzij het ongeluk?

De steen en ik. Ik zal me nog vaak stoten. Nu ik dit van mezelf weet, wordt het tijd om eens op zoek te gaan naar stevige schoenen met stalen neuzen. Schoenen die wel tegen een stootje kunnen.

ezel