Categorie archief: Kimberley

Onze nieuwe blogger Kimberley Tseng (21) heeft cerebrale parese door een hersenbeschadiging bij haar geboorte. Nadat ze enkele opleidingen heeft moeten stoppen vanwege haar handicap, zit ze nu op de Schrijversacademie. Dit bevalt haar goed, zo goed dat schrijven haar dagelijkse bezigheid is. Ondanks de confrontaties met haar handicap geniet ze van het leven en probeert ze elke keer weer haar gedachten de positieve kant op te draaien! Daar mogen wij in het haar blogs met meegenieten en van leren.

Zelf koken met spasme

Lees voor met webReader

Door: Kimberley

Ik vind het belangrijk om goed voor mezelf te zorgen en te streven naar een balans waarin ik mij goed voel. Zowel mentaal als fysiek. Ik ga naar een coach wanneer ik voel dat ik daar behoefte aan heb, ik ga met regelmaat naar een Natuurgeneeskundig therapeut en laat mij behandelen om bodystress vrij te maken (BSR). Maar daarbuiten wil ik zelf ook doen wat in mijn macht ligt om die balans te behouden. Anders hebben de behandelingen ook weinig zin. En daar hoort koken bij. Vandaag vertel ik jullie hier meer over..

Koken met een vleugje spasme
Koken is best wel een dingetje als je spastisch bent. Wanneer je in een hete pan roert of de deksel eraf tilt en niet goed oplet kan het zomaar gebeuren dat je een spasme krijgt. De pan kan omvallen waardoor jij je verbrand en het water kan op je huid spetteren. Eigenlijk zou je kunnen zeggen dat koken levensgevaarlijk is als je spastisch bent. Als je niet goed oplet.

Ook het voorbereidend werk is niet altijd even makkelijk. Het schillen van aardappelen en snijden van groenten kost veel energie die ik vaak goed kan gebruiken voor andere dingen.
Nou heb je daar tegenwoordig vaak de oplossing van gesneden groenten en geschilde aardappels, hoewel je daar ook wel weer voor betaalt, het is een mogelijkheid.

Moeilijk, maar niet onmogelijk
Ja, soms valt het koken niet altijd mee. Maar ik heb een manier gevonden zodat het nu wel tot mijn mogelijkheden behoord en het feit dat ik nu in een Fokuswoning woon draagt daar zeker aan bij. Hen roep ik op om het eten af te gieten, op mijn bord te scheppen en mijn vlees te snijden. En als het niet te veel energie kost vind ik het ook gewoon hartstikke leuk om te koken!

De eerste twee maanden dat ik op mezelf woonde heb ik opgewarmde prakjes gegeten die mijn moeder had klaargemaakt. Deze liet ik door de assistentie van Fokus opbakken in de wok. Op een dag dat ik vrij was heb ik wel al een keer eerder aardappels, groente, vlees gekookt, maar het schillen van de aardappels kostte toch wel erg veel energie en het is gewoon een rotklus als je handen niet meewerken.

Op Bonaire leerde ik hele andere samenstelling kennen. Bij Inge thuis aten ze geen koolhydraten, dus ook geen aardappels. We aten bloemkool samen met broccoli en een stuk vlees, boontjes met een rode biet of allerlei groenten zoals broccoli, boontjes, paprika, champignons en gehakt uit de wok. En dat beviel me goed.

Zo goed dat ik het thuis ook ben gaan doen en weet je wat.. Sinds ik weer thuis ben heb ik nog geen één keer een ‘kant-en-klaar maaltijd gegeten. Elke dag dat ik thuis ben kook ik nu verse groente met een stuk vlees of (meestal één keer per week) vis. O ja, en meestal eet ik ook twee dagen een zelfgemaakte salade met komkommer, kipstukjes en een zak rucolamelange of ijsbergsla.

Wat ik eet hangt af van mijn dag. Als ik gewerkt heb zorg ik dat ik niet veel voor hoef te bereiden of de voorbereidingen (zoals het schoonmaken en/of snijden van groente) in het weekend of ’s ochtends doe. Dan kan ik na mijn werk uitrusten voordat ik daadwerkelijk ga koken.

Kim

www.justaskim.nl

Soms lopen de emoties hoog op

Lees voor met webReader

Door: Kimberley Tseng

Vorige maand zat ik niet lekker in mijn vel. Ik was moe, moe van alle veranderingen, het klussen in mijn huis, het werken, Yo & Kim. Allemaal leuke dingen, maar het stomme is dat leuke dingen ook energie kosten. Wat zou het toch mooi zijn als het ene je energie geeft en het andere je energie kost. Dan zou je veel makkelijker een balans kunnen vinden. Een energiegever zou je dan tegenover een energienemer kunnen zetten. Maar helaas werkt dat niet zo. Het ene kost meer energie dan het andere, maar alles kost energie.

‘He Kim, hoe gaat het?’ ‘Ach, kan beter. Ben heel moe, mijn energieniveau ligt momenteel erg laag.’ ‘Tja, ik ben ook weleens moe, en het is niet gek, je bent aan het werk, zit midden in een verhuizing. Kop op, er gebeuren toch allemaal leuke dingen.’ Dit is vaak hoe een gesprek gaat als ik zeg dat ik moe ben of niet lekker in mijn vel zit. Ze hebben gelijk, ik moet niet zeuren denk ik dan. Soms probeer ik het uit te leggen, maar vaak ook laat ik het maar gaan. Het ligt eraan wie het is. Van binnen voel ik me eenzaam, onbegrepen en verdrietig. Maar ik zet me er weer overheen en we gaan vrolijk verder. Totdat het emmertje vol is.

Iedereen heeft zijn eigen pijn
Even heel grof gezegd, ik haat het als tegen mij wordt gezegd: ik ben ook weleens moe, iedereen is weleens moe. Ja uh, vervelend voor iedereen, maar wat heb ik daaraan? Als jij je been breekt en daardoor tijdelijk in een rolstoel moet zitten, zeg ik ook niet: Ah joh, ik zit elke dag in een rolstoel. Jij kan hem over een paar maanden weer laten staan en lopen zover je maar wilt. Nee, het is hartstikke vervelend dat jij je been hebt gebroken, hoe is het gebeurt, ik hoop dat het snel weer goed komt.

Waarom ik soms enorm boos en verdrietig ben
Mijn beperking heb ik vanaf mijn geboorte. Ik weet niet beter dan dat ik spastisch ben en sommige dingen niet kan, maar desondanks voel ik soms nog heel veel boosheid en verdriet hierom. Vooral als mijn energieniveau laag is. Mijn lichaam zegt ‘Ho’, maar mijn geest gaat in dezelfde snelheid door.

Dingen die ik helemaal niet kan, die houden me nog geeneens zo heel erg of helemaal niet bezig. Ik fiets al mijn hele leven op een driewieler; lekker boeiend. Ik heb nooit lange einden kunnen lopen; mijn rolstoel zit heerlijk. Maar juist de dingen die ik soms kan of dingen waarvan ik weet dat ik ze zou kunnen als ik meer energie zou hebben, met mijn spasme, dat frustreert. De ene dag ben ik met behoorlijk wat energie lekker aan het werk, spreek ik af met een vriendin, schrijf ik een paar blogs achter elkaar en ben ik bezig voor Yo & Kim. De volgende dag ben ik zo moe, kost het me moeite om mijn brood in mijn mond te stoppen, gooi ik mijn drinken over het bureau en verlies ik constant mijn evenwicht. Dat maakt me boos, daar word ik zo verdrietig van. Gister deed ik het nog, vandaag lukt het niet en volgende week zit ik weer boordevol nieuwe plannen. Een vicieuze cirkel.

Vorige maand was het emmertje vol. Eens in de zoveel tijd kan ik een enorme huilbui (nog) niet vermijden. Vaak ben ik dan alleen. Er zijn maar weinig mensen bij wie ik me zo durf te laten gaan.
Hoewel ik eigenlijk op zo’n moment niets liever wil dan naar een beste vriendin rijden om me te laten omhelzen. Om even weg te kruipen in die warme armen, om mijn hart te luchten en te vragen of ze me gewoon even vast wil houden. Misschien doe ik dat de volgende keer ook wel.

Afbeelding Kim

www.justaskim.nl

Van beperking naar mogelijkheid

Lees voor met webReader

Van beperking naar mogelijkheid!

Er is de laatste tijd veel gebeurd. Sinds vijf oktober heb ik een baan op een havo/vwo school en inmiddels ben ik, na een proefperiode van twee maanden officieel in dienst. Binnenkort verhuis ik naar een fokuswoning (weer een stuk meer zelfstandigheid). En ik ben druk bezig geweest met de workshops die ik geef. Hier schrijf ik deze keer over.

Zoals jullie misschien al wel weten geef ik workshops voor iedereen met een lichamelijke beperking en/of chronische aandoening: ‘Van beperking naar mogelijkheid!’. Dit doe ik samen met Yo (werkzaam als coach bij Yo4coaching).
Met deze workshop begeleiden wij onze deelnemers in hun persoonlijke ontwikkeling en helpen hen om te gaan met de obstakels die ze tegenkomen in hun leven.

Het geeft veel voldoening om hiermee bezig te zijn. Ik heb zelf deze weg van erkenning en acceptatie ook bewandeld en nog steeds. Een weg met heel wat hobbels en obstakels met vele frustratiemomenten.

Met Yo4coaching ging ik aan de slag en ik leerde steeds beter om te gaan met mijn beperkingen en meer te kijken naar mijn mogelijkheden. Deze ontwikkeling heeft mij zoveel gebracht. Ik werd weer vrolijker en ben letterlijk uit mijn schulp gekropen. Ik stel mij gelijkwaardiger op tegenover de mensen om mij heen en durf steeds vaker mijn stem te laten horen.
Van een onzeker meisje groeide ik naar een jonge vrouw, die een stuk zelfverzekerder is van zichzelf en steeds vaker haar eigen stem durft te laten horen.

Van beperking naar mogelijkheid!

Begrip, bevestiging, hoop
Ik prijs mezelf enorm gelukkig dat ik deze ontwikkeling nu al heb mogen doorlopen en nog steeds doorloop, want ook ik ben er nog niet. En misschien is dat maar goed ook. Ik blijf mezelf ontwikkelen en ontdek nog altijd veel over mezelf. Maar door deze ontwikkeling sta ik nu wel op een punt dat ik anderen wil helpen om te gaan met hun strubbelingen in het leven en inspireren om te kijken naar hun krachten.
Van mensen die ik spreek, lotgenoten of ouders hoor ik dat ik hen hoop geef voor de toekomst. En daarmee bereik ik mijn doel, keer op keer.

Als ervaringsdeskundige heb ik al heel wat obstakels overwonnen en ben ik bekend met de vele mogelijkheden die er zijn. Ik denk dat dit een enorme kracht is. Ik begrijp de frustratie, ik begrijp de onmacht en ik weet hoe zwaar het kan zijn. Daardoor kan ik mensen bevestigen in hun gevoel.

Maar ik weet ook hoe belangrijk het is om elke keer weer de kracht te vinden om verder te gaan en o.a. daar speelt Yo een belangrijke rol in.

Blijf op de hoogte!

27 februari geven wij weer een nieuwe workshop en je kan je nog inschrijven via de volgende link: http://goo.gl/forms/94T39HfFws

Blijf op de hoogte; meld je aan voor onze nieuwsbrief: http://goo.gl/forms/yswhBI7GDL
Meer info? Like: https://www.facebook.com/lichamelijkebeperkingen

Benieuwd wie Yo & Kim zijn? Check: www.yo4coaching.nl & www.justaskim.nl

Of mail: info.yokim@gmail.com

Wij hopen jou te ontmoeten!

Wij helpen je vanuit ons hart

Go with the Flow

Lees voor met webReader

Ik ben iemand die graag van te voren wil weten wat er gaat gebeuren. Welke dagen ik afspraken heb, wat voor uitstapjes er gepland staan in het weekend en wanneer ik de tijd voor mezelf heb. Dat geeft mij overzicht en zorgt ervoor dat ik me kan voorbereiden op dat wat komen gaat.
Dit zorgt nogal eens voor stress, want een groot deel van het leven valt niet te plannen.

Voornemen
Na mijn vakantie voelde ik mij helemaal relax en opgeladen om alle nieuwe uitdagingen op mijn pad te omarmen. Ik nam mezelf één ding voor: ik wil geen stress meer door het te hoog leggen van de lat. Ik wil niet meer constant over mijn grenzen heen gaan. Ik wil zorgen dat ik plezier heb in wat ik doe. En wat vandaag niet komt, komt morgen wel.
Maar hoe houd je die instelling nou vast?

Ja, dat is het hem nou juist. Als je zo’n goed voornemen maakt voel je, je gemotiveerd, daadkrachtig. Je gaat het doen, punt uit. Maar het maken van een voornemen is niet het moeilijkste, dat is het volhouden.
Mijn “probleem” is dat ik niet zo goed tegen plotselinge veranderingen en acties kan. Vooral niet als ze vanuit een externe hoek komen. Wanneer we het weekend naar de stad zouden gaan om nieuwe kleren te kopen en dit wordt onverhoopt verplaatst door bijvoorbeeld tijdgebrek, duurt het even voordat ik het idee van het feit dat het gepland stond los kan laten.
Een ander voorbeeld is wanneer iemand mij vraagt te helpen met een tekst schrijven die vandaag af moet zijn. Ik wil met alle liefde helpen, maar als ik het een paar dagen eerder had geweten dan had ik nog een moment kunnen kiezen wanneer ik het op zou pakken. Terwijl ik me nu in allerlei bochten moet wringen om het gedaan te krijgen. Ik ga wel een andere keer verder met die blog of ik pak toch weer mijn laptop erbij, terwijl ik eigenlijk lekker met een boek mijn bed in wilde kruipen.

Achteraf baal ik dat ik mezelf toch weer die grens over heb geduwd. Ik vind het moeilijk om nee te zeggen, omdat ik de ander niet wil teleurstellen. Maar nog belangrijker, ik krijg zelf een naar schuldgevoel als ik de ander niet meteen help.

Mezelf toespreken
De stress die dit soort situaties bij mij teweegbrengt wordt niet veroorzaakt door de situatie zelf, maar door mijn gedachten daarover. Er zit een stemmetje in mijn hoofd die op zo’n moment zegt dat het niet klopt: we zouden naar de stad gaan! Vergelijk het met een klein kind wat gaat stampvoeten omdat hij een snoepje wilt. Ook zegt dat stemmetje dat ik zo snel mogelijk die ander moet helpen, want die mag ik niet teleurstellen.

Maar inmiddels is er ook een ander stemmetje in mijn hoofd die steeds luider wordt. Die zegt me dat het oké is. Dat ik mij niet hoef te bewijzen aan anderen en dat ik degene ben die moet zorgen voor mijn geluk. Ik kan nog zo hoog springen, maar als ik verkeerd neerkom, krijg ik dat ook te horen. Hoe vaak het ook goed ging.

Je kan nooit iedereen tevreden stellen. En je wordt zelf nooit gelukkig als je alleen maar bezig bent om anderen gelukkig te maken. Go with the flow en laat gaan waar je niks aan kunt veranderen.

Schiet mij maar lam, uhh lek!

Lees voor met webReader

Schiet mij maar lam.. uhh lek!

Twee blogs geleden schreef ik dat ik bezig ben met een indicatieaanvraag bij het CIZ voor begeleid wonen. Inmiddels zijn we bijna aangekomen bij het definitieve besluit, maar nog lang niet met het gewenste resultaat.

Ik zal jullie alle tussenstappen besparen en naar het punt gaan waarop ik nu sta. De uiteindelijke beslissing is gevallen en houdt in dat mijn indicatie blijft zoals hij nu is. Ik mag niet in een begeleid wonen omgeving verblijven.
Maar, zei het CIZ, u komt wel in aanmerking voor een Fokuswoning.

Een prima alternatief, schijn bedriegt
Na het één en ander erover opgezocht te hebben en ervaringen uit te hebben gewisseld, leek een Fokuswoning inderdaad een prima alternatief. Je woont zelfstandig en kan 24-uur per dag hulp krijgen op afroep. Dit dankzij een alarmeringsknop in huis. Wanneer je hulp nodig hebt druk je op de knop en is er binnen vijf minuten iemand bij je.
Je hebt totale eigen regie en je krijgt zorg op de momenten dat het jou uitkomt. IDEAAL! Zou je zeggen.

Inderdaad, het zou ideaal zijn en eindelijk DE opening geven naar een (zo) zelfstandig (mogelijk) leven, als ik niet aan die ene achterlijke voorwaarde zou moeten voldoen. Ik heb ze bijna allemaal, op één na. Ik zit niet in een rolstoel. Ze hoeven mij niet te helpen bij een transfer van de stoel naar bijvoorbeeld het toilet, naar bed etc. Dat ik buiten die transfer wel dezelfde hulp nodig heb, daar gaan ze compleet aan voorbij. Dat doet er niet toe of zo.

Om in een focuswoning te mogen wonen moet je jouw eigen regie kunnen voeren. Dat betekent dat je zelf aan kan geven waar je hulp bij nodig hebt. Wanneer jij niet op de bel drukt, komen ze niet bij je langs om te kijken of er misschien toch iets moet gebeuren.
Even leek het erop dat ze de hulp die ik nu krijg met het opruimen van de post niet over zouden nemen.  Dit bleek toch wel mogelijk, zolang je maar zelf aangeeft wat er moet gebeuren.
Nee, de rolstoel, daar gaat het om. Als ik een paar lamme poten had gehad, hadden alle deuren voor mij open gestaan.
Pfff.. Schiet mij maar lam.. uhh lek!

En nu?

Doorvechten. Tot er niks meer te vechten valt. Ik ga door tot het gaatje. In de laatste brief over de indicatie bij het CIZ staat dat wanneer de uiteindelijke beslissing op de mat valt, ik nog een keer bezwaar kan maken. Dan komt het voor de rechtbank.

Eens of ooit zal ik mijn plek vinden. Is het niet linksom, dan is het rechtsom. Gelukkig heb ik een lange adem. Soms raakt hij even op en zie ik het niet meer zitten. Maar er is uiteindelijk altijd weer een straaltje licht te zien aan het einde van de tunnel.

Dus.. de strijd gaat weer verder.PicCollage

Al die prikkels.

Lees voor met webReader

Samen met de rest van het gezin zit ik beneden op de bank. De televisie staat aan. Ik zou eigenlijk mijn boek er wel bij willen pakken, maar ik weet dat ik hem gauw weer weg zou leggen. Daarom besluit ik wat blogs te lezen via mijn telefoon.
Nee, dit is het ook niet. Ik pak mijn laptop en begin te schrijven.

Lezen lukt mij niet als er zoveel geluiden om mij heen zijn. Een statusupdate op Facebook gaat nog wel, maar wil ik echt in een verhaal komen, dan moet het stil zijn. Buiten lezen gaat ook wel redelijk goed, alleen met de geluiden van de natuur. Als de buren in de tuin een beetje luid praten, wordt het al een stuk lastiger.
Dit is een stukje wat ik nog moeilijk vind om te accepteren.

Alleen met lezen?
Nee, ik heb het ook op feesten, verjaardagen etc.. Het aanwezig zijn in groepen kost mij meer energie door al de prikkels om mij heen. Daarom zeg ik ook nooit zoveel op verjaardagen. Ik meng mij niet constant in gesprekken. Vaak zit ik erbij en luister ik. Soms volg ik het  gesprek. Als ik het de moeite waard vind en het gesprek interessant genoeg vind, probeer ik mij af te sluiten voor de andere en focus ik mij op hetgeen wat ik wil volgen. Een andere keer haak ik halverwege af of ik doe geeneens mijn best om mij te concentreren. Dan zit ik in mijn eigen wereldje gewoon aanwezig te zijn.

Minder filters
We hebben allemaal filters waardoor indrukken van buitenaf binnenkomen en in de hersenen worden verwerkt. Bij mij ontbreken er een aantal filters waardoor prikkels sneller en harder binnenkomen. Hierdoor moeten mijn hersenen sneller in actie komen en reageren ze ook op prikkels die normaal aan je aandacht voorbij gaan.
Zo kan ik mij al vrij snel irriteren aan het blazende geluid van een computer die aanstaat of aan een tikkende klok. Dit gaat zover dat ik een keer tot twee keer toe mijn bed uit ben geweest om een nieuw klokje te verplaatsen: eerst naar de gang (mijn deur dicht) en toen naar een kastje in de badkamer, omdat ik nog steeds niet kon slapen door het geluid.

De oorzaak
Sinds een jaartje snap ik dat dit een gevolg is van mijn hersenletsel. Daarvoor vond ik het vooral bloedirritant en kon ik me er heel erg over opwinden. De wetenschap waar het vandaan komt helpt mij bij het acceptatieproces. Wanneer ik niet weet waarom iets is zoals het is vind ik dit lastiger. Dan wil ik het trainen, oefenen totdat ik het wel kan.

Nu kan ik er steeds beter mee omgaan. Ik probeer twee drukke gelegenheden op één dag te voorkomen en als het de vermoeidheid waard is, zoals dat o.a. het geval is bij een week kamp, zorg ik dat ik de week erna vrijhoud om bij te komen, op te laden en mijn weekritme weer op te pakken.

 

IMG_20150407_160717

De grote kleine cadeautjes in het leven

Lees voor met webReader

Door Kimberley Tseng

Oké, ik zou liever gezond zijn. Dat zal ik niet ontkennen. Een “zorgeloos” leventje lijden. Geen rekening hoeven houden met wat mijn lijf aankan. Een leuke sport uitoefenen, studeren, werken, stappen. Hier heb ik vaak genoeg over gedroomd en ik heb nog steeds mijn baaldagen en momenten. Maar er zijn ook dingen die ik te danken heb aan mijn beperking en één daarvan is dat ik intens kan genieten van “gewone” alledaagse dingetjes.

Al van kleins af aan kan ik dolenthousiast zijn met hele “minieme” dingetjes. Als ik kleine opdrachten op school mocht uitwerken in mijn schrift en mijn computer mocht laten staan. Het moment dat er een ladekastje werd aangeschaft, waardoor mijn laatjes niet meer boven op de tafel stonden. Maar mijn gelukkigste moment was toch wel dat ik de aangepaste stoel vaarwel mocht zeggen en mijn laatste schooljaar op een zelfde stoel mocht zitten als mijn klasgenootjes.

De afgelopen jaren heb ik veel moeten inleveren qua energie. In het begin was ik hier erg boos om. Ik voelde dat ik steeds sneller moe was en dat frustreerde me.
Vorig jaar mei heb ik het besluit genomen om de thuiszorg in te schakelen voor het opstarten van mijn dag. Een hele stap terug naar afhankelijkheid, maar uiteindelijk bespaarde het me zoveel energie dat ik er blij mee ben.

In het weekend is mijn moeder thuis en kan zij mij helpen. Maar, als mijn energie het enigszins toelaat doe ik het zelf. Meestal hoef ik nergens op tijd te zijn en dus kan ik alles op mijn gemakkie doen.
Van die momenten geniet ik intens. Het is weer even zoals vroeger en het stukje afhankelijkheid verdwijnt voor een moment naar de achtergrond. Ook het af en toe draaien van een was of een dag dat ik de vaatwasser wel uitruim in plaats van met een klein gevoel van schuld op de bank te blijven zitten voelt zo fijn!

Zoals ik aan het begin van deze blog al schreef, natuurlijk zou ik dit soort dingen liever met gemak doen. Maar ik beschouw het ook als een mooi symbool dat ik dankzij mijn handicap van dingen die voor velen zo voor de hand liggen zo intens kan genieten. Ik weet bijna zeker dat, als ik de energie had om alles te kunnen doen wat ik zou willen doen, ik hier veel minder bewust bij stil zou staan. Want eerlijk is eerlijk, hoe meer goede dagen ik achtereenvolgend heb, des te gewoner ze worden en binnen de kortste keren wil ik weer een stapje meer, wat net iets teveel is gevraagd. En ik uiteindelijk weer een paar stappen terug moet doen.
Maar dan probeer ik weer te genieten van die grote kleine cadeautjes in mijn leven.

 

cropped-Kimberley-Tseng-300x300

Iets anders dan water, graag!

Lees voor met webReader

Door Kimberley Tseng

De behoefte om het huis uit te gaan wordt steeds groter. Mijn eigen plekje, de vleugels uitslaan en een nieuw hoofdstuk tegemoet gaan. Ontdekken, leren, je eigen leven vormen. Het gevoel wordt steeds sterker.
Even voor de duidelijkheid, ik kom niks tekort thuis. Maar op een gegeven moment wil je op eigen benen gaan staan.

Nu is het voor mij niet helemaal nieuw. Een jaar of drie geleden woonde ik op mezelf. Een jaar lang. Helaas was dit niet zo vanzelfsprekend. Er komt veel kijken bij het runnen van een eigen huishouden: wassen, boodschappen doen, eten koken, afwassen, administratie bijhouden e.a. Het verdere huishouden, zoals stofzuigen en schoonmaken werd overgenomen door de huishoudelijke hulp.
Echter was het lichamelijk, en daardoor uiteindelijk ook geestelijk, toch te zwaar. En dan had ik nog geen eens een baantje.

Een potje wat ik niet open kreeg, drinken wat ik morste tijdens het inschenken of een bakje yoghurt wat ik liet vallen waardoor de hele keuken onder zat. Het lijken soms maar kleine dingetjes. Echter worden deze dingen groot wanneer je helemaal op jezelf aangewezen bent.
Want die kleine dingetjes kosten uiteindelijk bergen energie. Het opruimen van de gevallen producten, het omkleden als ik drinken over mezelf heen heb gegooid en ga zo maar door.

Daarom heb ik opnieuw een indicatie aangevraagd bij het CIZ (Centrum Indicatiestelling Zorg). Op dit moment krijg ik de zorg van de thuiszorg en eens per week individuele begeleiding van de ambulante dienstverlening.
Nu ik thuis woon gaat dit prima. Ik word ’s morgens geholpen met wassen/douche en aankleden en ze maken mijn brood klaar. De boodschappen worden gedaan door mijn moeder en stiefvader en ook de rest van de huishoudelijke taken, zoals koken.
Maar als ik straks uit huis ga wordt het een ander verhaal. Dan is er ’s avonds niemand die mijn eten bereid en mij nog wat anders dan water in kan schenken.

Daar denkt het CIZ anders over en mijn indicatieaanvraag is dan ook afgewezen. Begin december heb ik daar bezwaar tegen aangetekend. Zes brieven lang. Eén van mij en de rest als ondersteuning door mijn therapeuten, begeleiders, moeder en artsen die allemaal van mening zijn dat ik 24-uur per dag aanspraak zou moeten kunnen doen op de zorg.
Inmiddels is het bijna twee maanden geleden dat ik het bezwaar heb opgestuurd en nadat ik de aanvullende informatie die nodig was heb nagestuurd heb ik niks meer gehoord. Daarom heeft mijn begeleidster het CIZ gebeld.
Het bezwaar was binnen, maar het kon zijn dat de nagestuurde stukken tussen de 300 andere bezwaren in de kast hing!

Dat meen je niet! De volgende oneindige strijd.

Uiteindelijk werd voorgesteld dat ik het aanvullende stuk (wat alleen het referentienummer bevat van de brief waartegen ik bezwaar maak), over de mail zou toesturen, zodat het dan alsnog in behandeling kan worden genomen.
Ach, laten we het hopen. Voorlopig probeer ik me op mijn andere activiteiten te focussen, want een eigen huisje, dat zal nog wel even duren.

Tijd

Lees voor met webReader

Door Kimberley Tseng

Het is echt zo. Dit is alweer mijn laatste blog die ik voor Brainstormt schrijf in 2014. Jeetje, wat gaat de tijd toch snel. Ik zou af en toe graag even de wijzers van de klok stil willen zetten. De dagen voelen te kort voor datgene wat ik allemaal wil doen. Het pakken van mijn rust vind ik daardoor ook lastig. Ik kom al tijd tekort, dan ga ik toch niet zomaar met een boek op de bank zitten?
Toch gaat dit steeds gemakkelijker. Door mijn rust te pakken kan ik misschien niet alles doen wat ik zou willen doen, maar ik voel me er wel beter door. Dus dan moet ik voor mezelf de afweging maken waar ik de meeste waarde aan hecht.

Tijd kan mij heel erg dwarszitten, maar is ook zeer nuttig. Tijd is een hulpmiddel voor het maken van afspraken. Tijd motiveert je om in beweging te komen. Als ik deze blog in had mogen leveren wanneer ik daar zin in zou hebben, zou jij hem waarschijnlijk nu niet lezen. Wellicht zou hij hier dan pas over een maand verschijnen, of helemaal niet.

Maar zijn we niet een beetje doorgeslagen? De snelheid waarmee we door het leven gaan maakt me dikwijls verdrietig en geeft me een gevoel van eenzaamheid. Ik houd het allemaal niet bij. Ik mis weleens de mensen die ik lief heb. Vriendinnen die ik nog maar af en toe zie. De weken vliegen om en iedereen raast voorbij.
Wellicht zijn er huishoudens die nog wel regelmatig spontaan iets ondernemen, een bezoekje brengen aan familie of aan de praat raken met een buurvrouw waarna ze ingaan op het aanbod of even een bakkie koffie te komen drinken, maar dit zijn in mijn ogen uitzonderingen. Ik hoor regelmatig de woorden ‘druk, druk, druk’.
Ouderen vereenzamen doordat de jongerengeneratie geen tijd meer heeft om bij ze op bezoek te gaan. Zelfs een telefoontje kan al te veel zijn.
Ik hoor het regelmatig van de verzorgers die bij mij komen. Ze krijgen een kop koffie aangeboden, zodat de cliënt nog even iemand heeft om mee te kletsen. De rest van de dag zien ze niemand.
Alsjeblieft, laat ik het verkeerd hebben. Laten er nog genoeg huishoudens zijn die wel grip hebben op hun tijd.

Tijdsmanagement is één van mijn goede voornemens voor 2015. Ik kan de wereld niet veranderen, maar ik kan wel zorgen dat ik zelf niet word meegesleept. Ik wil aan het einde van de dag het gevoel hebben dat ik heb gedaan wat ik wilde doen, zonder dat ik nog een paar uur door zou willen gaan. Meer rust inbouwen en niet het idee hebben dat ik constant een race tegen de klok aan het voeren ben.

Kimberley

Grote ontwikkelingen rondom Yo & Kim

Lees voor met webReader

Door Kimberley Tseng

In mijn vorige blog introduceerde ik Just as Kim en vertelde ik over de samenwerking met Yo4coaching. Vandaag wil ik jullie wat meer vertellen over onze workshop: Accepteer je handicap en je leven kent geen beperkingen. De afgelopen weken zijn er namelijk een hoop dingen gebeurd.

Yo & Kim groeit erg snel. We hebben inmiddels 220 volgers/like’s op Facebook en sinds kort zijn we ook actief op Twitter.
We merken het grotere bereik niet alleen door de hoeveelheid volgers, maar ook door de aanspraak wat steeds meer wordt. Aanmeldingen die binnenkomen, vragen naar de mogelijkheden en aanspraak bij grote bedrijven en instellingen. Zo kregen we een informatievraag van iemand die de workshop bij wilde wonen, die kwam uit Antwerpen. Wauw, het besef dat we zo’n groot bereik hebben geeft ons kippenvel.

Op Twitter werd ik via Just as Kim benaderd door Wereldgehandicaptendag. Ze vroegen of ik nog wat ging organiseren op deze dag, welke dit jaar valt op woensdag 3 december. Om eerlijk te zijn had ik me nog nooit in dit initiatief verdiept, maar ineens dacht ik aan de workshop. Ik vertelde over Yo & Kim en wat wij deden. Toen ging het snel. Ze waren erg geïnteresseerd en zouden het geweldig vinden als wij mee zouden doen met onze workshop.
Dit zagen we als een mooie kans om nog verder te groeien, dus pakten we de uitdaging aan.

Onze eerste workshop vindt plaats op zaterdag 15 november van 14.00 tot 17.00 uur in Berkel en Rodenrijs. Voor deze datum kregen we twee locaties kosteloos aangeboden. Onze keus is uiteindelijk gevallen op het pand van Kroezen verzekeringen, omdat dit gebouw toegankelijker is voor mensen met een lichamelijke beperking.

We hebben inmiddels het minimale aantal deelnemers bereikt en dat betekent dat de eerste workshop een feit is. Yo en ik hebben de laatste tijd veel bij elkaar gezeten om het programma in elkaar te zetten, visitekaartjes te ontwerpen en te kijken hoe we onze workshop voor iedereen toegankelijk kunnen maken.
We kregen al van iemand de vraag of er een begeleider mee mag komen. Dit is uiteraard geen probleem, er is een aparte ruimte waar de begeleiders plaats kunnen nemen. Ook voor de begeleiders staat er koffie en thee klaar en er is toegang tot het Wifi-netwerk. Eveneens zijn hulphonden ook toegestaan.

Wij willen de workshop voor iedereen met een lichamelijke beperking toegankelijk maken en zien het als een uitdaging om alle mogelijke obstakels uit de weg te ruimen. Dus als je interesse hebt, maar toch nog wordt tegengehouden door een praktisch probleem, schroom je dan niet om contact met ons op te nemen door een mail te sturen naar info.yokim@gmail.com. Wij denken graag met je mee.

Als ik bezig ben met Yo & Kim voel ik me zeer gelukkig en het geeft me energie. Dit is wat ik wil, mensen die ook een beperking hebben helpen bij hun persoonlijke groei en hun weg te vinden in de maatschappij.

yokim

Het balletje is gaan rollen

Lees voor met webReader

Door Kimberley Tseng

Ruim een jaar geleden zat ik nog thuis, te niksen. Ik zat in een behoorlijke dip en wist niet wat ik wilde en vooral wat ik kon doen. Naar het mbo kon ik niet en een thuisstudie, wat normaal een voltijd opleiding is, zag ik niet zitten. Ik heb het wel geprobeerd, ik wilde de opleiding Sociaal Maatschappelijke Dienstverlening via het NTI volgen. De boeken heb ik toegestuurd gekregen en ik had zelfs al een werkschema gemaakt. Maar nee, dit ging hem niet worden. Nog voordat de proeftijd afliep heb ik de boeken teruggestuurd en het lesgeld teruggekregen. Voor deze opleiding kreeg ik met een thuisstudie niet voldoende begeleiding.
Maar wat werd het dan?

Samen met mijn coach stelde ik een lijstje op met ideeën wat ik kon en vooral ook wat ik wilde doen. Daaruit kwam het idee om meer te gaan schrijven op een eigen blog, het 365 Dagen Project. Na er even over nagedacht te hebben, ben ik met het project gestart.
Nu, een jaar later, ben ik blij dat ik deze uitdaging ben aangegaan. Het balletje is gaan rollen en er kwamen steeds meer mooie dingen op mijn pad. Ik kwam met een artikel in De Telegraaf, werd geïnterviewd voor verschillende doeleinden en ik besloot een opleiding te gaan volgen aan de schrijversacademie.

Nu, ruim een jaar later ben ik van alles aan het ondernemen. Allereerst heb ik een eigen website gemaakt: www.justaskim.nl. Het 365 Dagen Project liep op zijn einde. Dinsdag 2 september 2014 heb ik mijn laatste blog hierop online gezet en omdat ik zeker wist dat ik door wilde gaan met schrijven heb ik een eigen site gemaakt. Hierop ben ik vanaf 3 september mijn verhalen gaan delen. Als ervaringsdeskundige met Cerebrale Parese wil ik mensen blijven inspireren met mijn verhalen en ze de mogelijkheid geven om contact met mij op te nemen, zodat ik ze ook persoonlijk kan ondersteunen.

Just as Kim is ontstaan uit de samenwerking met Yo4coaching. Wij verzorgen trainingen voor mensen met een lichamelijke beperking: Accepteer je handicap en je leven kent geen beperkingen. Het begon als een idee, later werd het een plan en nu is het ons doel om mensen beperking te begeleiden in hun persoonlijke ontwikkeling en ze te helpen om hun handicap te leren accepteren, zodat hun leven geen beperkingen meer kent.
Ik ben de ervaringsdeskundige en Yo(landa) is coach. Zij helpt mensen de natuurlijke vaardigheden en talenten die ieder in zich heeft beter te laten benutten. Yo4coaching functioneert als spiegel die men soms nodig heeft om zichzelf werkelijk goed te kunnen zien.

Meld je aan of neem voor meer informatie over onze workshop contact met ons op: inf.yo-en-kim@outlook.com. Je kunt ons ook volgen op Facebook, like.

10603349_610896115690262_2400276571687850149_n

Van een onzeker meisje naar een jonge vrouw

Lees voor met webReader

Door Kimberley Tseng

Sinds mijn stap naar een coach is er heel veel met mij gebeurt. Twee jaar geleden was ik een onzeker meisje. Ik was klaar met mijn middelbare school, deed een deeltijdopleiding Natuurgeneeskunde en had een bijbaantje als PGB’er.

Natuurgeneeskunde leek het helemaal te zijn voor mij, maar ik werd alsmaar onzekerder en ik stopte in mijn laatste jaar met de opleiding. Ik twijfelde veel aan mezelf en ik wist niet wat mijn doel was voor de toekomst.

Sociale contacten had ik maar weinig. Ik vond het moeilijk om contact te leggen met de mensen die ik liefhad. Door mijn onzekerheid stootte ik vriendschappen juist af, maar dit had ik zelf niet in de gaten.

Bij mijn coach leerde ik veel over mezelf. Ze hield mij mijn spiegels voor en maakte mij hierdoor bewust van mijn eigen gedachten en acties. Ik kwam erachter dat ik, doordat ik het heel moeilijk vond om over mijn gevoel te praten, ook nooit naar de gevoelens van andere vroeg. Bij mijn leeftijdgenoten leidde dat tot oppervlakkige contacten en uiteindelijk het kwijtraken ervan. Ik had ook veel contact met vriendinnen die een stuk ouder waren dan ik. Die leken mij beter te begrijpen en ik voelde me veilig bij hen. Maar ook dit leidde tot lastige situaties. De vriendschap kwam maar vanaf één kant, ik vertelde mijn verhaal, maar vroeg nooit naar hun gevoelens. Ik dacht dan, misschien willen ze dat helemaal niet met mij delen. Zonder dat ik het doorhad claimde ik mezelf aan hen. Dit hadden zij door en namen dan bewust afstand. Het zou niet goed zijn als ik afhankelijk van hun werd. Niet voor hun, maar ook zeker niet voor mij.
Ook dit had ik niet in de gaten en ik snapte niet waarom de contacten minder werden.

Totdat ik groeide en mezelf leerde kennen. Ik zag opeens waarom de dingen gebeurde zoals ze gebeurde. Ik zag mijn oppervlakkigheid, werd bewust van het claimgedrag en ik leerde mijn verantwoordelijkheid te nemen. Ik leerde de negatieve gedachten de baas te zijn en over mijn gevoelens te praten. Hoe? Mijn coach bleef doorvragen, we bleven praten en ik werkte hard totdat ik mijn diepgewortelde emoties durfde te laten zien.

Het was zeker niet makkelijk om zo eerlijk naar mezelf te kijken. Het lijkt altijd zo simpel om de antwoorden buiten jezelf te zoeken en anderen te beschuldigen of te zeggen: ‘zo ben ik nou eenmaal’. Maar iedereen is verantwoordelijk voor zijn eigen geluk, dus ook ik. Dat vind ik het mooiste wat ik heb geleerd.

Nu, bijna twee jaar later, ben ik een jonge vrouw die veel zekerder is geworden van zichzelf. Ik leg gemakkelijker contact met de mensen om mij heen, bouw vriendschappen op en ik heb mijn toekomstperspectief gevonden in het schrijven. Ik durf beter te zeggen wat ik voel en mijn mening te uiten. Mijn doorzettingsvermogen en vechtlust voor het najagen van mijn dromen zijn teruggekomen. En ik ben veranderd van een onzeker meisje naar een jonge vrouw!

Happines is an inside job

De beste stap ooit!

Lees voor met webReader

Door Kimberley Tseng

In augustus 2012 heb ik de stap naar een coach gezet. Dit vond ik erg spannend. Wat kon ik verwachten? Hoe kon zij me van mijn onzekerheid afhelpen? Hoe gaat zo’n gesprek? Na even twijfelen heb ik het besluit genomen om een afspraak te maken. Dit was de beste keus die ik ooit heb gemaakt, waar ik nog iedere dag dankbaar voor ben.

Samen met Yo4coaching ging ik aan de slag. Maar onzekerheid is een groot begrip en kent vele zijtakken.
Tijdens de gesprekken bleek al snel dat ik het heel moeilijk vond om over mijn gevoel te praten. Ik deed alles vanuit mijn hoofd. Ik kon prima vertellen wat er feitelijk gebeurde, maar zodra er naar mijn gevoel werd gevraagd werd het stil. Heel lang dacht ik na over het antwoord, waardoor mijn gevoel bepaald werd door mijn ratio.
Ik vond het heel belangrijk wat andere mensen van mij vonden, belangrijker dan wat ik zelf vond.
De onzekerheid bracht angsten met zich mee. De angst om het niet perfect te doen, om te falen en ook was ik snel bang dat wat ik zei raar of stom was. Dit was een compensatie voor mijn lichamelijke beperking. Lichamelijk kon ik snel uit balans gebracht worden, maar geestelijk kon ik ervoor zorgen dat mensen mij niet raakten. Hierdoor hield ik alles in mijn hoofd. Mijn gevoelens zaten diep weggestopt in mijn buik, zodat ik ze niet zou laten zien.
Tijdens de gesprekken kon ik prima vertellen wat er feitelijk was gebeurd en hoe ik daarop had gereageerd kon ik ook nog wel onder woorden brengen. Maar als mijn coach doorvroeg naar wat ik op dat moment voelde, kwam er een knoop in mijn maag en werd ik stil.

Ondanks dat ik een grote vertrouwensband voelde naar mijn coach toe, liet ik ook haar mijn verdriet en boosheid niet zien. Totdat de veiligheid die ik voelde bij mijn coach zo groot was dat ik mijn masker stukje bij beetje durfde te laten zakken. Steeds makkelijker durfde ik mijn emoties te laten zien. Dit voelde alsof het ventiel werd losgedraaid van een onder grote druk staande band. Ik had lucht, ik kreeg de ruimte om alles te laten zien van wat ik zolang had weggestopt. Ik kon vrijuit praten, zonder dat mijn gevreesde angst uitkwam. Want er werd niet gezegd dat mijn gevoelens er niet mochten zijn, er werd naar me geluisterd en me verteld dat ook ik mijn emoties mag laten zien.
Van daaruit konden we echt aan de slag. Ik leerde mijn angsten kennen, ik leerde ze aan te kijken in plaats van ervoor weg te lopen, ik kreeg handvatten om mijn angsten te overwinnen en zo werd ik steeds zelfverzekerder.

Vanaf het moment dat ik de stap naar mijn coach heb gezet, heb ik een enorme persoonlijke groei mogen doormaken. Ik ben heel erg veranderd en er zijn allemaal mooie dingen op mijn pad gekomen.
Over zes weken, in mijn volgende blog, vertel ik jullie hier graag meer over.

Kimberley

Wat ik wilde kon niet en wat ik kon wilde ik niet

Lees voor met webReader

Door Kimberley Tseng

Van jongs af aan riep ik dat ik dokter wilde worden in een ziekenhuis. Dit was natuurlijk niet haalbaar vanwege mijn spasme, maar als je jong bent bestaan er geen beperkingen. Alles is mogelijk.

Eenmaal wat ouder en bewuster van mijn beperkingen, moest ik ook toegeven dat ik nooit dokter zou kunnen worden. Ze hadden gelijk, een dokter kan niet spastisch zijn.
Dan wilde ik juffrouw worden op een basisschool. Ik zat in de derde klas en ik liep stage op mijn oude vertrouwde school, in groep 1/2C. Tijdens deze stage heb ik het erg naar mijn zin gehad als hulpjuf, maar zelf voor een klas staan? Nee, ik wist niet meer zeker of ik dat wel wilde.
Zal ik dan toch maar de administratieve kant op gaan, dacht ik. Een kantoorbaan zou ideaal zijn met mijn beperking, ik kan de hele dag zitten, alles gaat met de computer. Maar leuk leek het me niet en dat werd me duidelijk tijdens mijn stage in de vierde klas. Deze stage liep ik bij een sport- en partycentrum waar ik achter de receptie zat. Het werk achter de balie vond ik erg leuk, maar af en toe zat ik op kantoor facturen te archiveren. Dit vond ik maar saai.
Gelukkig zat ik nog op school en hoefde ik dus nog niks te beslissen.

Toen had ik mijn droombaan gevonden, dacht ik. Ik kwam onder behandeling van een natuurgeneeskundig therapeut. Nauwlettend hield ik in de gaten wat de handeling waren en ik dacht, dit kan ik ook. Hiervoor hoef je mensen niet te prikken, hierbij hoef je geen ingewikkelde lichamelijke onderzoeken te doen.
En toen wist ik het, ik wilde natuurgeneeskundig therapeut worden. Ik begon met de opleiding. Het was een deeltijdopleiding en ik ging eens per maand op zaterdag naar school. Ik vond het super interessant en verheugde me altijd op de lesdagen. Mijn medestudenten waren allemaal ouder dan ik, maar dat vond ik niet erg. Ze behandelde mij als ieder ander en tweeënhalf jaar ging ik er met plezier naartoe.
De opleiding duurde drie jaar en in januari, halverwege het derde jaar heb ik het bijltje erbij neergegooid. Achteraf gezien was ik bang. Ik moest eigenlijk steeds meer mensen gaan behandelen om het geleerde in de praktijk te brengen, maar dit durfde ik niet. Dus ik stopte.

Een onzekere periode brak aan. Wat wilde en kon ik dan wel, waar lagen mijn mogelijkheden, wat waren mijn kwaliteiten.
Ik ging op gesprek bij een MBO-school om de opleiding Sociaal Maatschappelijk Dienstverlener te gaan doen. Maar doordat mijn werktempo laag ligt, was het niet haalbaar om deze opleiding op een reguliere school te volgen.

Ik werd onzeker en moedeloos. Ik wist niet meer wat ik wilde en vooral, wat ik kon. Uiteindelijk ben ik met een coach aan de slag gegaan, heb ik een enorme persoonlijke groei doorgemaakt en ben ik bij mijn passie gekomen. Schrijven!
Over deze mooie weg wil ik jullie vertellen in mijn volgende blog.

blog1kim