Categorie archief: Evelien

Evelien Rookmaker is 18 jaar en heeft door zuurstofgebrek bij haar geboorte een cerebrale parese (aangeboren hersenletsel). Ze heeft daarom veel gerevalideerd in haar leven en deels op het speciaal onderwijs gezeten. Evelien heeft ook een heleboel hobby’s. Evelien blogt over haar leven met een handicap.

Lees meer over Evelien in de rubriek ‘Mijn Verhaal’.

Vakantiefolder

Lees voor met webReader

Door: Evelien Rookmaker
Vakantiefolder

In mei 2014 wilde ik graag een vakantie boeken voor de zomervakantie. Een vakantie met lotgenoten van dezelfde leeftijd. Ik had namelijk leuke verhalen gehoord over zulke vakanties. Maar zoals verwacht zaten alle leuke vakanties vol. Ik ben wel naar een vriendin in Frankrijk geweest en ik heb een lange boottocht gemaakt, maar dat was met bekenden. Maar ik wílde juist een nieuwe uitdaging.

Eind september 2014 kreeg ik de eerste vakantie folder binnen met 5 bestemmingen. Nadat ik hem uitgebreid gelezen had, ging ik het aan mijn ouders laten lezen. Mijn vader zei daarna “kun je niet beter naar iets gaan wat bekend is”. Daarna groeide er een geweldig idee.

Mijn beste vriendin Fadoua woont in een gezinsvervangend tehuis. Ze heeft ook een handicap. Sinds een paar jaar zijn haar vakanties wegbezuinigd. Daarvoor ging ze met iedereen van het huis 1 keer per jaar een week in Nederland op vakantie.

Het geweldige idee was om samen met Fadoua naar ‘l Accolade te gaan. Dat is een vakantiepark voor gehandicapten (en hun familie). Als kind ben ik er twee keer geweest. Het park verzorgt de zorg die je nodig hebt. Zodat je zonder zorgen op vakantie kan.  De vrijwilligers vermaken ook de kinderen. Ze gaan zwemmen, knutselen; onder andere maken de kinderen zandkaarten, een toneel stuk oefenen en daarna opvoeren voor heel het Park. Die vakanties kan ik me nog goed herinneren.

Die avond wilde ik gelijk een huisje boeken zonder dat ik Fadoua had gevraagd. Ik dacht er kan nog altijd iemand anders mee, als zij niet wil. Tijdens het boeken kwam ik erachter dat alle huisjes al geboekt waren. De meeste mensen boeken anderhalf jaar van tevoren, zo gewild is het. Toen kwam ik tenten tegen, geheel aangepast natuurlijk. Dat leek mij nog veel leuker. Ik boekte meteen.

Die avond belde ik Fadoua, ze vond het ook een leuk idee. De maanden erna moest er veel geregeld worden. Er moesten onder andere vliegtickets geregeld worden. Ook moet de zorg nog helemaal geregeld worden.

Ik weet dat het een top week wordt.

evelien 1

Een terugblik: De introductieweek

Lees voor met webReader

Door Evelien Rookmaker

Op mijn nieuwe MBO-school hadden ze een introductiemiddag en een survivalkamp naar de Ardennen georganiseerd. Alleen de vraag was. “Kan ik mee en hoe kan ik mee?”

De introductiemiddag was van 2 uur tot 4 uur. Om één uur was ik op school, want ik had nog veel te regelen. Bijvoorbeeld waar ik mijn rolstoel kan neerzetten als de school uit is, want ik ga met mijn rollator naar huis. Meteen heb ik mijn studieloopbegeleider verteld wat mijn handicap is en wat precies inhoud. Ook heb ik hem uitgelegd dat ik het heel graag in de klas wilde vertellen, om vooroordelen te voorkomen.
Om twee uur verzamelden alle leerlingen in een lokaal, daar werden de klassen verdeeld en naar een lokaal gestuurd.
Daar hebben gesproken over het rooster en de lessen. Ik was altijd gewend aan een 9 tot half 4 rooster, maar op deze school eindigen de lessen op sommige dagen om half 6. Daar schrok ik eigenlijk wel van, maar daar wen ik wel aan. Gelukkig hoef ik niet elke dag om 9 uur te beginnen. Daarna heb ik iets over mijzelf verteld en briefjes uitgedeeld, zodat iedereen het kan nalezen.
Om 3 uur mocht iedereen naar huis, maar ik had mijn taxi besteld om kwart over 4. Ik vind het jammer dat ik afhankelijk ben van de taxi. Ik kan dan niet eerder of later weg dan ik van tevoren heb afgesproken met het taxibedrijf.

Op survival kamp wilde ik niet afhankelijk zijn van leraren of klasgenoten, omdat ik ze nog niet goed kende. En ik wist ook niet hoe de situatie was op de camping. Daarom heb ik besloten om mijn vader mee te nemen. Ik had met hem afgesproken, dat hij zich alleen liet zien als ik hulp nodig had. Hij ging met eigen vervoer naar de camping. Hij nam ook mijn scootmobiel mee, zodat ik mijzelf kan verplaatsen.
Na de busreis en de lunch hebben wij teambuildingspelletjes gedaan, zodat we elkaar beter leerden kennen. Dat vond ik heel leuk, omdat je goed moet samenwerken. Mijn klasgenoten verzonnen zelfs dingen om mij mee te laten doen.
’s Avonds hebben we heerlijk gebarbecued. Daarna ging iedereen een tocht door de heuvels maken richting de camping. Mijn vader kwam mij ophalen, want ik kon echt niet mee. Dat vond ik wel jammer. Iemand zei na de tocht dat ik blij moest zijn, dat ik niet mee hoefde lopen. Ik heb haar meteen uit gelegd dat ik het heel anders zag. Natuurlijk had ik liever meegelopen. Op de camping hebben nog heerlijk bij het kampvuur gezeten.
De volgende dag, na het ontbijt, gingen we op dezelfde manier weer naar de plek van de vorige dag. Daar ging mijn klas een tocht maken. Ik kon vanaf de grond stukken volgen en ik heb daar foto’s van gemaakt. Voor de rest heb ik meegedaan met een andere groep.
Na de lunch zijn we weer vertrokken naar school.

Het was een fantastische ervaring!!!

Evelien

De zoektocht naar een geschikte woonvorm

Lees voor met webReader

Door Evelien Rookmaker

Vanaf mijn achttiende verjaardag (9-03-2014) ben ik opzoek naar een geschikte woonvorm. Want ik wil graag zelfstandig kunnen leven, maar ik heb wel adl-hulp nodig. Ik wil niet afhankelijk zijn van bepaalde tijden. Bijvoorbeeld dat ze je om acht uur komen helpen douchen. Ik kwam uit bij het Fokusproject.

Het Fokusproject is een project door heel Nederland. Dan kun je bepaalde huizen huren en dan verleent Fokus de hulp die je nodig hebt. De hulp roep je op via een intercom, dan komen ze je binnen 15 minuten helpen. Je hoeft van te voren niets te plannen. Ik dacht: ‘Dat is geweldig!’. Dus ik schreef mij daar in. Na veel telefoongesprekken moest ik mijn dossier van het indicatiebesluit van het CIZ (Centrum Indicatie Zorg) opsturen. Ze zeiden dat het ongeveer vijf á zes weken ging duren, voordat ik het dossier binnen zou hebben. Dus ik ging bellen met het CIZ. Daar kreeg ik te horen dat ik het schriftelijk moest aanvragen. Ik schreef een brief en binnen een week lag er een CIZ envelop in de brievenbus. Ik dacht: ‘dat is snel’ en maakte hem open. Ik zag meteen dat het het besluit was in plaats van het dossier. Ik heb weer gebeld met het CIZ en weer schriftelijk aangevraagd. En toen heb ik weer het besluit gekregen. Gelukkig heb ik uiteindelijk het dossier gekregen.

Na het opsturen van mijn dossier naar Fokus, werd ik gebeld door Fokus. Ze hadden nog een paar vragen over het dossier. Aan het einde van het gesprek werd er gezegd dat ik was goedgekeurd. Ik gaf mij gelijk voor een aantal plaatsen op. Mijn voorkeur gaat uit naar Breda, maar daar is de wachtlijst erg lang. Daarom ging ik in Roosendaal kijken, want daar was een woning vrij.

Ik ging met drie andere mensen kijken. Eerst gingen we even de buurt verkennen. De buurt lijkt mij niet zo leuk. In het huis bleek dat er nog heel veel aangedaan moest worden. Ik kreeg ook te horen dat de wachttijd vaak driekwartier is. Dat vind ik erg lang ten opzichte van een kwartier, wat eerst werd gezegd. Ze moesten mij nog een keer keuren. Dat deden ze met een huisbezoek.

Twee mensen kwamen diezelfde week nog langs. Toen wilden ze weten op welk tijdstip ik hulp nodig had en wat voor hulp. Ik heb alles verteld, maar ik dacht in mijzelf ‘jullie standpunt is toch onafhankelijk van tijden’. Aan het einde van dit gesprek werd ik hier ook goedgekeurd.

Toen ging ik alle plus en minpunten tegen elkaar afwegen, toen heb ik besloten om te wachten tot er een huis vrijkomt in Breda. Ook al kan dat nog heel lang duren. Tussentijds ga ik een woning zoeken in mijn woonplaats, totdat er een woning vrijkomt in Breda. Ik ben nog aan het kijken hoe ik daar de zorg ga regelen. Ik kom hier nog op terug in één van mijn volgende blogs.

fockus

Onderwijs heeft ook zijn beperkingen

Lees voor met webReader

Door Evelien Rookmaker

In 2009 ging ik naar mytylschool De Schalm. Daar ging ik VMBO basiskader doen, omdat de theoretische leerweg te stressvol zou zijn. Ik kwam in een leuke klas terecht.

Aan het begin van het tweede schooljaar werd er gezegd dat wij geen diploma konden halen op deze school. Dat kwam doordat ze de praktijkvakken niet konden aanbieden. Mijn klas zou in het regulier onderwijs gezet worden. Gelukkig zouden we wel op die school in één klas worden geplaatst. Ik was het meest beperkt. Aan het einde van het schooljaar kreeg ik een intakegesprek op de nieuwe school. Ik had meteen al geen goed gevoel, omdat de ICT-leraar niet enthousiast was. Mijn fijne motoriek is namelijk niet zo goed. Een week later kwam het telefoontje dat ik niet aangenomen werd. De Schalm heeft toen besloten dat ik de theoretische leerweg ging doen. Omdat mijn klas weg was, kwam ik in een hele nieuwe klas terecht. Dat vond ik eerst niet leuk, maar uiteindelijk ben ik  wel blij met deze stap.

Nu ben ik al ruim twee jaar bezig om een MBO-school  te zoeken waar ik terecht kan. In het begin ben ik naar open dagen geweest. Eén school wees mij na een paar minuten al af. Zij raden mij aan om naar het REA-College te gaan. Het REA-College is een soort van speciaal MBO.  Ik ben toen naar twee open dagen van het REA-College geweest, één in Wijk aan Zee en één in Nijmegen. De school in Nijmegen vond ik het leukst. Toen ben ik op intakegesprek geweest. Ze zeiden dat ik eerst naar het UWV moest voor goedkeuring, want het UWV betaalt de opleiding. Ik kreeg de goedkeuring en nam contact op met het REA-College.

Na lang afwachten of ik werd aangenomen werd, kreeg ik het antwoord dat ik niet mocht komen. Dat was pas eind februari. De redenen waren dat mijn tempo te laag was en dat ik een “grote” rolstoel had, een gewone baas zou mij nooit aannemen met zo’n rolstoel (ik zat in een gewone duwrolstoel). ‘Waarom is het dan speciaal onderwijs?’, vraag ik mij dan af.

Daarom heb mij op drie reguliere MBO scholen ingeschreven. Op alle drie de scholen heb ik meegelopen. Eén school vond ik echt niks, daar heb ik ook mij meteen weer uitgeschreven. De andere school twijfelde heel erg of ze het wel aandurfden. Op de laatste school werd ik tijdens het intakegesprek al aangenomen. Die school is echt leuk. Daar ga ik MBO niveau 4 mediadeveloper doen. Ik ben blij met deze afloop van deze zoektocht.

Evelien

 

Zelfstandig op skivakantie

Lees voor met webReader

Door Evelien Rookmaker

Bij mijn geboorte heb ik cerebrale parese gekregen. Dat komt doordat ik niet zelf begon te ademen na mijn geboorte. Daardoor heb ik minder controle over mijn spieren, maar met veel oefenen kan ik toch (bijna) alles zelf doen wat ik wil. Een goed voorbeeld daarvan is zelfstandig skiën.

In 2003 ging ik voor het eerst samen met mijn ouders op skivakantie. De vakantie werd georganiseerd door de VGW (Vereniging Gehandicapten Wintersporters). We gingen met negen gezinnen en begeleiders van de VGW, die we van tevoren niet kenden, naar het plaatsje Maria Alm in Oostenrijk. Daar zou ik in een bi-unique gaan skiën. Een bi-unique is een soort zitkuip waaronder twee ski’s zitten. Ik vond het skiën geweldig. ’s Avonds in het hotel was het heel gezellig. Die week was echt geslaagd!!

De jaren die volgden ben ik met die reis mee geweest. Het aantal gezinnen groeide en groeide. Vijf jaar heb ik in de bi-unique geskied. Een nadeel van deze ski is dat ik er nooit zelfstandig mee kan leren skiën, daarom ging ik een andere ski uit proberen. Het was de skicart. Onder de skicart zitten vier korte skietjes. De voorste twee kan ik zelf besturen met mijn armen. Inderdaad heb ik zelfstandig leren skiën. Dat vond ik natuurlijk geweldig! Uiteindelijk had ik alleen nog hulp nodig om er in te gaan zitten en onderaan de lift.

In 2012 was het de laatste keer dat ik met mijn ouders mee mocht met die reis, want de reis is bedoeld voor kinderen van 7 t/m 15 jaar. Dat jaar mocht ik ook een andere ski uitproberen. Want de voordelen zijn namelijk dat hij kleiner is en hij in meer verschillende liften kan. Daardoor zou ik ook in een ander gebied kunnen gaan skiën. Ik kon er wel minder goed mee skiën, maar dat vond ik toen niet zo erg. Het was weer een fantastische week!

Een jaar later ging ik met de jongerenreis van dezelfde vereniging mee. Maar met deze reis mochten mijn ouders niet mee, dus ik ging voor het eerst alleen op skivakantie. Met die reis kon ik adl-hulp inhuren, maar dat vond ik een beetje te spannend. Daarom heb ik iemand meegenomen die ik goed kende. We moesten verzamelen in Utrecht, daar vertrokken we met een touringcar naar Vigo Di Fassa in Italië. De dag nadat we aankwamen gingen we skiën. Het was een prachtig en groot gebied met veel verschillende soorten afdalingen. We hebben die week veel geskied en met elkaar veel lol gehad. Ik besloot dat ik de volgende keer geen adl-hulp meer meenam, maar ik ging het inhuren van de vereniging.

Dit jaar ben ik weer met de jongerenreis mee geweest. Dit keer was bijna helemaal zelfstandig. Ik kreeg alleen hulp bij de dingen die ik zelf niet kan of bij dingen die veel tijd en energie kosten. Want ik wilde mijn energie niet aan verkeerde dingen verspillen zoals aankleden. Het zelfstandig skiën ging aardig goed. Het was weer een fantastische week.

BlogEvelien