Categorie archief: Douwe

Douwe kreeg NAH door een geknapte Aneurysma in zijn hoofd. Daarom heeft Douwe veel moeten vechten en zich aan zijn nieuwe mogelijkheden moeten aanpassen. Maar dat houdt absoluut niet in dat Douwe stil zit. Een opleiding, werk en een actieve rol in fotografie. Hoe Douwe dat met zijn NAH redt lees je in zijn blogs.

Lees meer over Douwe in de rubriek ‘Mijn Verhaal’.

Een positieve noot

Lees voor met webReader

Door Douwe Weitenberg

Van nature ben ik een optimist, mijn glas is vrijwel altijd halfvol en als het bijna leeg is, dan schenk ik het wel weer vol.
Maar soms is zelfs mijn glas bijna leeg en is de energie er niet om dat glas te vullen.

Wat is hier nu positief aan zul je denken.

Het volgende: Naast mijn werk ben ik de afgelopen 2 jaar weer terug gegaan naar school en heb ik de MBO4 opleiding ICT Beheerder gedaan via het NCOI (sorry voor de sluikreclame) en elke opleiding eindigt tegenwoordig met een scriptie, zo dus ook de mijne, alleen ze hebben het een andere naam gegeven, namelijk portfolio-opdracht.

Omdat ik niet op een IT-afdeling werk en dus geen praktijkvoorbeeld voor deze opdracht kon gebruiken, ben ik inventief geweest en heb ik de voortgang van mijn nieuwe website als portfolio-opdracht gedaan.

Naast je werk en naast je stage dit maken, als je chronische vermoeidheid hebt, is een hele opgave en daarom heeft het dus ook zo lang geduurd voordat er weer een blogje van mij gekomen is.

Energie is net geld, je kan het helaas maar één keer uitgeven en vandaar dat het wel wat moeite gekost heeft om het glas steeds weer te vullen.
Maar ik heb de opdracht af gekregen (meer dan 15000 woorden, meer dan 100 screenshots en Google als beste vriend).
En omdat ik deze opleiding gedaan heb, maak ik natuurlijk ook meer kans op nader werk (intern dan wel maar toch) en had ik een sollicitatiegesprek voor een interne IT functie.
Wat wil ik hier mee zeggen?
Al is je energie helemaal op, heb je je het schompes gewerkt voor een goede opdracht, de kansen komen echt wel en zo komt het glas weer vol en krijg ik weer energie om nog meer leuke dingen te doen. De komende tijd heb ik als freelance fotograaf alweer vier opdrachten in de pocket, werk ik gewoon 32 uur per week en probeer ik ook nog te sporten.
Voor mij geldt in elk geval dat het na een NAH niet alleen maar kommer en kwel is …. Ik blijf knokken voor een leuk en boeiend leven, misschien wel dankzij i.p.v. ondanks de beperking.
Voor nu wens ik een ieder de energie, de kracht en de mogelijkheid toe, om uit zijn of haar leven te halen wat er in zit… en soms, heel soms kan een kleine stap in onze ogen feitelijk een megastap zijn.

douwe

De zonnebril

Lees voor met webReader

Door Douwe Weitenberg

Na mijn operatie in 2010 voor het geknapte aneurysma heb ik de eerste tien dagen, met een washandje over mijn ogen, in een kamer gelegen met de gordijnen dicht.
Zelfs als het zwaar bewolkt was en het pijpenstelen regende, was het licht te fel voor me en hield ik het gordijn dicht.
Pas drie dagen voordat ik naar huis toe mocht kon ik enigszins het licht aan. Ik liep op de dag dat ik naar huis toe mocht met een zonnebril op naar de auto van mijn zus.
Het was hoog zomer dus het verkeer van Groningen naar Leeuwarden was heel erg rustig en ik dacht bij mijzelf: ‘’pfffft en moet ik hier ooit weer tussen rijden?’’
Al die prikkels, al dat geluid en al dat licht….

Tijdens het herstel naar een acceptabel niveau zakte ook de overdosis prikkels langzaam tot datzelfde acceptabele niveau en ging ik weer over tot de orde van de dag en had ik er vrijwel geen last meer van.

De meeste mensen dragen hun zonnebril of als een mode accessoire of wanneer het zonlicht echt te fel is om nog goed te kunnen zien (bijvoorbeeld in het verkeer of op het terras). Een kleiner aantal heeft zo’n meekleurende bril , die als het erg licht wordt, de kleur krijgt van een zonnebril en als men dan naar binnen gaat lijkt het net alsof ze hun zonnebril zijn vergeten af te zetten.

Er zijn echter ook mensen zoals ik, die een NAH hebben en dan zelfs met donker weer, soms zelfs gewoon in het pikkedonker, hun zonnebril op hebben, omdat er te veel prikkels via de ogen naar de hersenen gestuurd worden.
Nu heeft iedereen, gezond en minder gezond, zijn goede en zijn slechte dagen en als ik een slechte dag heb, dan is zelfs het licht van lantaarnpalen te fel en trilt de TL-verlichting op het werk net te veel.
Helaas kan ik dan op mijn werk de zonnebril niet op hebben, maar zodra het kan zijn de “shades” dicht en krijgen de ogen (en mijn hersenen) rust.
Als je naar buiten gaat tijdens een hoosbui en als je dan je zonnebril op hebt krijg je regelmatig de opmerking: ‘’de zon schijnt niet hoor, of ben je incognito…’’
Nu heb ik gelukkig een mooi antwoord op deze opmerkingen gevonden en hij werkt echt: ‘’Nee dames, ik heb deze zonnebril op omdat ik zoveel oogverblindende schoonheden tegenkom.’’
Gelukkig kunnen mensen die hier geen last van hebben, zich niet voorstellen hoe het is om last te hebben van licht….
Maar vraag elke migrainepatiënt hoe hij of zij over licht denkt tijdens een aanval
en het antwoord zal hetzelfde zijn: ‘’mag het licht uit?’’

Nu heb ik gelukkig veel meer goede dagen dan slechte en moet dit ook niet overkomen als een klaagzang.
Ik geniet net als een ieder ander van het mooie weer, ga ik er op uit om te fotograferen en indien nodig zelfs gewoon aan de studie.
Ik ben juist blij met het mooie weer, want mocht ik een slechte dag hebben, dan verschilt deze qua zonnebril niet van een goede dag.
Ik wens jullie een goede zomer!

zonnebril

‘Ja, maar jij bent lekker vrij…’

Lees voor met webReader

Door Douwe Weitenberg

Er uitzien als Hollands welvaren en toch iets onder de leden hebben? Dat is wat een NAH met je doet en wat voor verwarring en onbegrip zorgt bij vrienden, kennissen en collega’s.

Komende 31 juli is het alweer 4 jaar geleden dat ik getroffen werd door een geknapte aneurysma in mijn hoofd, oftewel het knappen van een slagader onder mijn schedel. Ik wist dat alles weer goed zou komen. Alles? Ok, bijna alles…

De maatschappelijk werkster vroeg of ze mijn optimisme als voorbeeld mocht gebruiken voor andere patiënten die ook een aneurysma hebben. Uiteraard zei ik daar ja op, want als ik maar één iemand daarmee kon helpen, was dat voldoende…

Na een maand thuis gezeten te hebben, ging ik weer langzaam aan het werk en ik moet zeggen, ik kon me geen betere werkgever wensen. Het is nogal wat, voor een langere periode twee uur per dag om de dag werken dan zo moe zijn dat je per etmaal gewoon 16 uur slaapt. Daar begon ook het eerste onbegrip (onbekend maakt onbekend nietwaar?). Op een gegeven ogenblik zei ik nietsvermoedend op een woensdag: ‘’tot vrijdag, jongens’’. Waarop een collega zei: ‘’o, je bent morgen lekker vrij?’’ Waarop ik me meende te moeten verdedigen en dus zei: ‘’vrij? Ik slaap 16-18 uur.’’ Waarop het antwoord kwam: ‘’ja, maar je bent lekker vrij…’’.

Na anderhalf jaar re-integreren ging ik in november 2011 weer full-time werken. Uiteraard stapsgewijs opgebouwd. Ik was ook in de gelukkige omstandigheid om op vakantie te gaan naar Vancouver. Teruggekomen uit Vancouver had ik een gesprek met mijn toenmalige manager, omdat ik toch wel heel erg last bleef houden van zware vermoeidheid, concentratieverlies en een kort lontje (verbaal). We spraken, in samenspraak met de bedrijfsarts, af dat ik niet een half uur lunchpauze, maar een uur lunchpauze zou nemen, zodat ik mijn batterij kon opladen. Tijdens datzelfde gesprek vroeg mijn manager wanneer ik dacht dat mijn chronische vermoeidheid over zou zijn. Ik dacht dit meen je niet. Ik zeg nog het is chronisch en niet Gronings… Toen kwam de zin die mij bijna mijn zelfbeheersing deed verliezen, want hij maakte de volgende opmerking: ‘’ja dat zeg je wel, maar als je echt wil…’’. Ik ben weggelopen met mijn vuisten gebald in mijn broekzakken en bedacht tegen zoveel domheid kan ik niet op.

Is het dan alleen kommer en kwel met collega’s? Nee, dit zijn uitzonderingen, de meeste collega’s hebben begrip voor de situatie en zelfs een enkeling steekt me een veer in de kont door te zeggen dat ze zoveel respect voor me hebben. Ze vinden het knap dat ondanks mijn chronische vermoeidheid het glas altijd half vol is en dat ik mij nooit achter mijn vermoeidheid verschuil.

Wat is nu in mijn ogen de moraal van dit verhaal? Je zult altijd een aantal mensen houden, die alleen geloven wat ze kunnen zien en als ze het niet kunnen zien denken dat het tussen de oren zit. Maar het overgrote deel zal altijd respect, soms zelfs bewondering voor je hebben. Voor wat je allemaal nog kan, niet ondanks je handicap, maar juist dankzij je handicap.

onbegrip