Op mijn gevoel vertrouwen

Lees voor met webReader

Toen ik mijn vorige blog schreef zat ik in een observatiemaand om te bekijken waar mijn klachten vandaan kwamen. Er is mij die maand een hoop duidelijk geworden, maar de mooiste les die ik daar geleerd heb had helemaal niets met mijn klachten te maken. Tenminste niet direct. Ik leerde namelijk dat je altijd je gevoel achterna moest gaan. Niet omdat het altijd gelijk heeft, maar wel omdat het vaak gelijk heeft. Je gevoel waarschuwt je voor gevaar en voor verkeerde keuzes.

In februari 2015 zette ik mijn handtekening onder mijn doorverwijzing, na lang getwijfeld te hebben besloot ik dat dat mijn juiste pad was. Mijn gevoel was het er niet helemaal mee eens, maar mijn verstand zei dat dat het beste was. Ik had er veel gesprekken over gehad met mijn psycholoog, zij zei mij dat dit misschien wel het beste was. Ik twijfelde, ik wou eerst het huis uit en dan pas kijk naar mijn klachten, mijn gevoel zei dat ik dan meer aan mezelf kon werken.

Alleen mijn verstand riep ”je indicatie is afgewezen, je kan helemaal het huis niet uit”. Dat heeft samen met de gesprekken overtuigd van het beste pad en toch bleef het stemmetje van mijn gevoel zeuren. Ik heb het uitgeschakeld en ben op mijn verstand verder gevaren, mijn psycholoog vertrouwde ik blind, zij had er voor gestudeerd, zij zou het wel weten. In mijn observatiemaand kwam ik pas achter hoelang ik achteraf al bezig was het haar vertrouwen, zij moest mij vertellen wat ik moest doen, niet mijn gevoel.

De grootste fout die ik gemaakt heb. Ik moest het doen, niet zij. Het was mijn leven. Mijn gevoel gaf mij tijdens mijn observatiemaand een klap. Waarom was ik niet eerst het huis uit gegaan? Ik wist waarom en besefte me dat ik de diagnoses hard nodig had om toch nog een keer te proberen om een indicatie te krijgen, maar dat ik na die diagnoses echt weer op mijn gevoel moest vertrouwen. Ik heb dan ook tegen iedere therapeut verteld dat ik echt wel in behandeling wou komen, maar dat ik eerst het huis uit wou.

Een paar weken terug heb ik de papieren op de bus gedaan. Nog een keer wil ik proberen om een indicatie te krijgen om begeleid te wonen. Over een mogelijke afwijzing maak ik me even niet druk. Ik maak de klap echt niet minder groot door me nou al verdrietig te gaan voelen over een mogelijke afwijzing. Laat ik eerst maar eens afwachten wat zij zeggen. En tot de dag dat de brief op de mat valt probeer ik het naast mij neer te leggen. Ik heb gedaan wat ik kon. Het enige wat ik nou nog kan doen is op mijn gevoel vertrouwen en met vertrouwen naar de toekomst kijken!

Psychische klachten

Geef een reactie