Soms lopen de emoties hoog op

Lees voor met webReader

Door: Kimberley Tseng

Vorige maand zat ik niet lekker in mijn vel. Ik was moe, moe van alle veranderingen, het klussen in mijn huis, het werken, Yo & Kim. Allemaal leuke dingen, maar het stomme is dat leuke dingen ook energie kosten. Wat zou het toch mooi zijn als het ene je energie geeft en het andere je energie kost. Dan zou je veel makkelijker een balans kunnen vinden. Een energiegever zou je dan tegenover een energienemer kunnen zetten. Maar helaas werkt dat niet zo. Het ene kost meer energie dan het andere, maar alles kost energie.

‘He Kim, hoe gaat het?’ ‘Ach, kan beter. Ben heel moe, mijn energieniveau ligt momenteel erg laag.’ ‘Tja, ik ben ook weleens moe, en het is niet gek, je bent aan het werk, zit midden in een verhuizing. Kop op, er gebeuren toch allemaal leuke dingen.’ Dit is vaak hoe een gesprek gaat als ik zeg dat ik moe ben of niet lekker in mijn vel zit. Ze hebben gelijk, ik moet niet zeuren denk ik dan. Soms probeer ik het uit te leggen, maar vaak ook laat ik het maar gaan. Het ligt eraan wie het is. Van binnen voel ik me eenzaam, onbegrepen en verdrietig. Maar ik zet me er weer overheen en we gaan vrolijk verder. Totdat het emmertje vol is.

Iedereen heeft zijn eigen pijn
Even heel grof gezegd, ik haat het als tegen mij wordt gezegd: ik ben ook weleens moe, iedereen is weleens moe. Ja uh, vervelend voor iedereen, maar wat heb ik daaraan? Als jij je been breekt en daardoor tijdelijk in een rolstoel moet zitten, zeg ik ook niet: Ah joh, ik zit elke dag in een rolstoel. Jij kan hem over een paar maanden weer laten staan en lopen zover je maar wilt. Nee, het is hartstikke vervelend dat jij je been hebt gebroken, hoe is het gebeurt, ik hoop dat het snel weer goed komt.

Waarom ik soms enorm boos en verdrietig ben
Mijn beperking heb ik vanaf mijn geboorte. Ik weet niet beter dan dat ik spastisch ben en sommige dingen niet kan, maar desondanks voel ik soms nog heel veel boosheid en verdriet hierom. Vooral als mijn energieniveau laag is. Mijn lichaam zegt ‘Ho’, maar mijn geest gaat in dezelfde snelheid door.

Dingen die ik helemaal niet kan, die houden me nog geeneens zo heel erg of helemaal niet bezig. Ik fiets al mijn hele leven op een driewieler; lekker boeiend. Ik heb nooit lange einden kunnen lopen; mijn rolstoel zit heerlijk. Maar juist de dingen die ik soms kan of dingen waarvan ik weet dat ik ze zou kunnen als ik meer energie zou hebben, met mijn spasme, dat frustreert. De ene dag ben ik met behoorlijk wat energie lekker aan het werk, spreek ik af met een vriendin, schrijf ik een paar blogs achter elkaar en ben ik bezig voor Yo & Kim. De volgende dag ben ik zo moe, kost het me moeite om mijn brood in mijn mond te stoppen, gooi ik mijn drinken over het bureau en verlies ik constant mijn evenwicht. Dat maakt me boos, daar word ik zo verdrietig van. Gister deed ik het nog, vandaag lukt het niet en volgende week zit ik weer boordevol nieuwe plannen. Een vicieuze cirkel.

Vorige maand was het emmertje vol. Eens in de zoveel tijd kan ik een enorme huilbui (nog) niet vermijden. Vaak ben ik dan alleen. Er zijn maar weinig mensen bij wie ik me zo durf te laten gaan.
Hoewel ik eigenlijk op zo’n moment niets liever wil dan naar een beste vriendin rijden om me te laten omhelzen. Om even weg te kruipen in die warme armen, om mijn hart te luchten en te vragen of ze me gewoon even vast wil houden. Misschien doe ik dat de volgende keer ook wel.

Afbeelding Kim

www.justaskim.nl

Geef een reactie