Revolutie en protest

Lees voor met webReader

Door: Willem

De afgelopen jaren brachten bij mij een soort van rebelsheid naar boven, alsof er een knop in me om ging. Een discussie ga ik zeker niet uit de weg, hierbij ben ik niet vies van provocatie en confrontatie. De vrijheid van meningsuiting gaat voor mij boven alles, welke dat ook is en waar deze dan ook vandaan komt.
Toch heb ik naast het felle en krachtige in mijn teksten, altijd een soort beleefdheid/ afzwakking gehad. Ik wilde mensen niet kwetsen of pijn doen, dat wil ik nog steeds niet. Het respect voor mijn medemens zal blijven. Echter ik hou er voortaan de volgende mening op na:

‘Altijd zal ik blijven vechten voor mijn mening, voor mijn woorden, voor mijn daden. Als mensen me haten of niet aardig vinden om mijn mening, nou jammer dan. Ik weet dat ik mezelf nog altijd rechtuit in de spiegel, zonder schaamte, kan aankijken.’

Mocht je geen fan zijn van mijn teksten en stond je al op 1 been, pas maar op, het wordt erger dan voorheen. In de periode die achter me ligt heb ik veel leuke dingen mogen meemaken, maar ben ik ook een goede vriendin verloren bij een ongeluk. Heel graag wil ik wat voor anderen betekenen, maar zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Mensen tegen je in het harnas jagen mag, niet iedereen kan je aardig vinden. Ik snap goed dat mijn nieuwe aanpak risico’s met zich meebrengt, maar ik sta er als volgt in:

‘Ik krijg liever spijt van de dingen die ik in mijn leven heb gedaan, dan van de dingen die ik niet heb gedaan. Mensen kunnen je liefhebben en haten om wie je bent, beiden zijn soms nodig om dingen aan de kaak te stellen. Soms valt een mening niet goed, maar dit brengt de maatschappij wel in beweging, er wordt over gesproken. Er is aandacht die heel hard nodig is.’

Natuurlijk heb ik hersenletsel, maar in eerste instantie ben ik gewoon Willem. Een combinatie van eigenschappen die samen een persoon vormen. Nu heb ik niet de illusie dat ik een revolutie of een groot protest zal ontketenen, maar ergens zal er een begin moeten zijn. Dit begin kan klein zijn of groot, maar hoe dan ook: ‘Als je iets kan doen, waarom zou je dat dan niet doen?’

De boodschap die ik iedereen met en zonder hersenletsel graag wil meegeven is:
‘Wees niet bang om buiten de gewende paden te gaan, wees niet bang voor verandering, ga een keer op je gezicht, zelfs de meest geniale mensen ter aarde hebben dat gedaan. Als je iets doet ontstaat er een klein vonkje, het is nog klein, maar als die vonk een vlam wordt zal het niet te stoppen zijn.’

Sommigen van jullie zullen inmiddels door hebben wie ik ben, maar sommigen ook niet. Bij deze doe ik officieel mijn masker af, je weet nu wie je voor je hebt staan, mijn naam is Willem van den Elsen en ik zal op deze wijze door blijven gaan.

Geef een reactie