Als er een deur voor je dicht gaat.

Lees voor met webReader

Als er een deur voor je dicht gaat, trap hem dan in
Vaak zie ik op websites over hersenletsel teksten over veranderingen of men is opzoek naar een andere manier.
Soms is dat nodig en dan denk ik: ‘Groot gelijk, goed dat je verder kijkt naar een oplossing.’ Natuurlijk kan ik achter mijn scherm niet zien hoe iets daadwerkelijk is, maar soms vraag ik mezelf af: ‘Waarom zou het anders moeten? Waarom zou je opzoek moeten naar een andere mogelijkheid? Het spreekwoord: ‘Als er een deur voor je dicht, dan gaat er een andere voor je open’ kom ik indirect vaak tegen.
Graag zou ik iets willen zeggen:
Kappen, waar zijn we nu helemaal mee bezig?
De keuzes die iemand maakt wil ik niet afkraken, want iedereen kan anders tegen de een situatie aankijken en doet het op een eigen manier goed. Alleen de gedachten gang van moeten veranderen of aanpassen kan jongeren met hersenletsel juist tegen houden. De wil om alles beter te doen werkt in dat geval averechts, met name als je advies krijgt van zorgzame mensen. Deze mensen wil je niet teleurstellen en je wilt niet ondankbaar zijn.

Het lijkt soms alsof mensen geleefd worden, in plaats van dat ze zelf leven. Wat ik nu allemaal zeg is misschien hard, maar mijn bedoeling is om jullie een hart onder de riem te steken. Je hoeft niet persé het advies van een ander op te volgen en te denken dat de hulpverlening het bij het rechte eind heeft. Je eigen gedachten zijn goed zoals ze zijn, je bent het vertrouwen waard.
Vandaar dat ik nu zeg:
‘Als er een deur voor je dicht gaat, trap hem dan in. Pak de regie over je leven terug. Jij bent degene die je leven de juiste richting op kan sturen. Een ander kan dat niet.’
Sinds dat ik de diagnose kreeg twee jaar geleden ben ik van ver gekomen. Ik voelde me toen der tijd ronduit klote, zat tegen een burn-out aan en dreigde compleet in te sporten. Het besluit om hulp te zoeken kwam van mezelf en hoewel ik in het begin bijna blindelings naar mensen om me heen en hulpverleners luisterde, was er altijd iets in me wat zij: ‘Wat vind je hier nu van?’ Als iemand met een voormalige zorgachtergrond was ik niet altijd de makkelijkste cliënt.
Van begin af aan had ik de gedachte:
‘Wat er gebeurd bepaal ik. Ik zal naar anderen luisteren, maar blijf zelf de regie houden over alle keuzes. Ik hoef niet te doen wat anderen denken dat goed is, het draait niet om het advies maar om hoe mijn leven er later uit gaat zien.’

Om af te sluiten:
‘Bij dit alles wat ik nu zeg, zijn belangrijke kanttekeningen te plaatsen. Ik heb een lichte vorm van CP en er zijn genoeg mensen met hersenletsel waarbij de diagnose erger is. De meningen over dit stuk zullen waarschijnlijk ook erg uiteenlopen, maar dat is nu juist mijn doel. Een confrontatie en provocatie laat mensen praten en dat praten is nu juist zo belangrijk. Hersenletsel verdient aandacht, aandacht die nodig is. Dat zijn we waard

Geef een reactie