Heb ik epilepsie?

Lees voor met webReader

Daar zit ik dan, tijdens een (bijna) 24 uurs EEG een blogbericht voor Brainstormt te typen. Ik had me zoveel voorgenomen. Ik zou gaan studeren en bloggen. In deze uren zou ik veel kunnen doen, toch? Ik heb om 16.42 welgeteld nul blogs geschreven en mijn studieboeken zijn (nog) niet uit mijn tas geweesst. Als ik dit bericht afschrijf heb ik toch nog iets gedaan van mijn to-do-list Maar een voldaan gevoel geeft het me totaal niet. En dat terwijl ik van te voren nog dacht laat het maar over je heen komen, alles wat je doet is mooi meegenomen. Niets moet.

Dit EEG is het belangrijkst. Ik loop al jaren met onverklaarbare aanvallen. De een roept dat ik me niet moet aanstellen, de ander roept dat het aandacht trekken is, weer een ander roept het zal wel psychisch zijn en er zijn ook mensen die roepen het is epilepsie. Ik weet niet meer wat ik er van moet denken. Ik weet alleen zeker dat ik me niet aanstel en al helemaal geen aandacht wil trekken. Over de overige twee kan ik niet echt oordelen. Dat er psychisch het een en ander speelt geef ik toe, of dat deze aanvallen tot gevolg heeft, I don’t know. Het kan ook epilepsie zijn.

Ik vraag al tien jaar of dit uitgezocht kan worden. Maar al tien jaar lang is er geen arts die er naar kijkt. Want het gebeurd te weinig, of je raad het al, het is aanstellerij of psychisch. Wat moet ik dan nog doen? Ik kan moeilijk mijn eigen verwijsbrief schrijven. Maar zou er na zoveel jaar wel toe in staat zijn. Toen ik het er met mijn psycholoog over had, was ik heel verbaasd dat zij voorstelde om me naar een organisatie door te verwijzen. Mijn revalidatiearts moest het nog wel even goedkeuren, maar waarschijnlijk zou dat wel lukken. En inderdaad hij vond het prima.

Dus op zes oktober zat ik tegenover een neuroloog die moest gaan beoordelen of hij er waarde ik zag om onderzoek er naar toe doen. Mijn verwachting was dat hij nog net niet lachend zou vragen, wat kom je hier doen? Je hoort hier helemaal niet thuis. Maar daar in tegen was zijn voorstel om een 24 uurs EEG te doen. Ergens was ik opgelucht, want dit was waar ik zo hard om gevraagd had. Maar stel nou dat het wel epilepsie zou zijn, hoe komt mijn leven er dan uit te zien? Wil ik het antwoord nog wel zo graag weten of word het toch te heet onder mijn voeten?

Maar eindelijk was er een psycholoog/arts die me op dit gebied serieus nam. Als ik deze kans niet aanpak dan krijg ik hem misschien nooit meer. Dus ik besloot om het te doen. Ik heb meteen ja gezegd op zijn voorstel. Daarom zit ik precies een week later in een kliniek om te bekijken of het epilepsie is doormiddel van een EEG. De test met de lamp (knipper lichten), ogen dicht en zuchten heb ik doorstaan. Werd totaal niet lekker, maar kon nog staan na afloop. Nou de rest van de test uitzitten, 3 november hoor ik de uitslag. Maar nu eerst eten, ik heb honger.

Epilepsie

Geef een reactie