Go with the Flow

Lees voor met webReader

Ik ben iemand die graag van te voren wil weten wat er gaat gebeuren. Welke dagen ik afspraken heb, wat voor uitstapjes er gepland staan in het weekend en wanneer ik de tijd voor mezelf heb. Dat geeft mij overzicht en zorgt ervoor dat ik me kan voorbereiden op dat wat komen gaat.
Dit zorgt nogal eens voor stress, want een groot deel van het leven valt niet te plannen.

Voornemen
Na mijn vakantie voelde ik mij helemaal relax en opgeladen om alle nieuwe uitdagingen op mijn pad te omarmen. Ik nam mezelf één ding voor: ik wil geen stress meer door het te hoog leggen van de lat. Ik wil niet meer constant over mijn grenzen heen gaan. Ik wil zorgen dat ik plezier heb in wat ik doe. En wat vandaag niet komt, komt morgen wel.
Maar hoe houd je die instelling nou vast?

Ja, dat is het hem nou juist. Als je zo’n goed voornemen maakt voel je, je gemotiveerd, daadkrachtig. Je gaat het doen, punt uit. Maar het maken van een voornemen is niet het moeilijkste, dat is het volhouden.
Mijn “probleem” is dat ik niet zo goed tegen plotselinge veranderingen en acties kan. Vooral niet als ze vanuit een externe hoek komen. Wanneer we het weekend naar de stad zouden gaan om nieuwe kleren te kopen en dit wordt onverhoopt verplaatst door bijvoorbeeld tijdgebrek, duurt het even voordat ik het idee van het feit dat het gepland stond los kan laten.
Een ander voorbeeld is wanneer iemand mij vraagt te helpen met een tekst schrijven die vandaag af moet zijn. Ik wil met alle liefde helpen, maar als ik het een paar dagen eerder had geweten dan had ik nog een moment kunnen kiezen wanneer ik het op zou pakken. Terwijl ik me nu in allerlei bochten moet wringen om het gedaan te krijgen. Ik ga wel een andere keer verder met die blog of ik pak toch weer mijn laptop erbij, terwijl ik eigenlijk lekker met een boek mijn bed in wilde kruipen.

Achteraf baal ik dat ik mezelf toch weer die grens over heb geduwd. Ik vind het moeilijk om nee te zeggen, omdat ik de ander niet wil teleurstellen. Maar nog belangrijker, ik krijg zelf een naar schuldgevoel als ik de ander niet meteen help.

Mezelf toespreken
De stress die dit soort situaties bij mij teweegbrengt wordt niet veroorzaakt door de situatie zelf, maar door mijn gedachten daarover. Er zit een stemmetje in mijn hoofd die op zo’n moment zegt dat het niet klopt: we zouden naar de stad gaan! Vergelijk het met een klein kind wat gaat stampvoeten omdat hij een snoepje wilt. Ook zegt dat stemmetje dat ik zo snel mogelijk die ander moet helpen, want die mag ik niet teleurstellen.

Maar inmiddels is er ook een ander stemmetje in mijn hoofd die steeds luider wordt. Die zegt me dat het oké is. Dat ik mij niet hoef te bewijzen aan anderen en dat ik degene ben die moet zorgen voor mijn geluk. Ik kan nog zo hoog springen, maar als ik verkeerd neerkom, krijg ik dat ook te horen. Hoe vaak het ook goed ging.

Je kan nooit iedereen tevreden stellen. En je wordt zelf nooit gelukkig als je alleen maar bezig bent om anderen gelukkig te maken. Go with the flow en laat gaan waar je niks aan kunt veranderen.

Geef een reactie