Zo beleefde ik het WK Voetbal

Lees voor met webReader

Net als (bijna) iedereen verwachtte ik er weinig van deze keer.
De groepsfase doorkomen en een kleine nederlaag tegen Spanje in de eerste wedstrijd, dat zou al mooi zijn.
Hoe anders liep het.

Nederland maakte gehakt van de voormalig wereldkampioen en overklaste ze met 5-1. 5-1! Daarna won Oranje ook (met wat moeite) van Australië en van één van de outsiders voor de titel Chili. Nederland werd daardoor zelfs nummer 1 in de poule.

De mannen waren megafit, legden een enorme dosis strijdlust, wilskracht en mentale weerbaarheid aan de dag en ook met de teamgeest zat het deze keer goed. Voeg dat samen met één van de beste coaches van de wereld en zie daar het succes.

In de achtste finales werd Mexico in de sauna van Fortaleza na een bloedstollend gevecht verslagen en in de kwartfinale moest ook Costa Rica eraan geloven na een geweldige strafschoppenserie. “Wij geven nooit op, nóóit,” zei Dirk Kuyt in de camera. Hij stal onze harten en bewees nog maar eens dat doorzettingsvermogen ook een talent is.

Ondanks dat Oranje weer tot aan het gaatje ging en alles gaf, was de halve finale tegen Argentinië helaas een brug te ver. Dit keer verloor Oranje de penalties.

Mijn sporthart huilde tranen met tuiten maar al snel putte ik troost uit de pay off van een Nike commercial van vlak na het WK van 2010. Die luidde: “als je alles geeft, dan verlies je niets.” Zo is het maar net!

En daarnaast gebiedt de eerlijkheid te zeggen dat dat mijn hersenletsel- en migrainehoofd ook wel een beetje opgelucht ademhaalde. Het hakte er namelijk nogal in, al die zenuwslopende wedstrijden, en dan ook nog zo laat op de avond.

Van kinds af aan ben ik een enorme sportfan. Studio Sport is mijn favoriete tv programma, het was mijn grote droom om ooit naar de Olympische Spelen te gaan en ik werkte als Marketing Manager bij een sportmerk.

Als het om voetbal gaat heb ik alles gezien wat er te zien valt. De afscheidswedstrijd van Johan Cruijff was de eerste wedstrijd, waar ik, toen nog samen met mijn vader, live bij was. Daarna volgden een keur aan Eredivisie en Champions League duels, Europese finales van clubteams en een hele lading wedstrijden van het Nederlands elftal. Met als klap op de vuurpijl de kwartfinale tussen Nederland en Argentinië tijdens het WK van 1998 met die fantastische goal van Dennis Bergkamp.

De halve finale van Euro 2000 in Brussel was de laatste wedstrijd, die ik als toeschouwer bijwoonde. Een paar maanden later werd ik als passagier in een auto aangereden door een trein en werd alles anders.

Altijd al was ik heel erg zenuwachtig voor als tijdens een wedstrijd maar dat kon ik erna ook weer prima van me af laten glijden. En het had al helemaal geen effect op mijn fysieke gesteldheid.

Dat werkt nu heel anders. De zenuwen zijn er nog steeds, ik blijf een sportfan in hart en nieren, maar het effect daarvan op mijn lijf is gigantisch. Want ook spanning zijn prikkels, die energie vreten uit dat kleine potje, dat ik heb.

Als ik televisie kijk, komen daar ook nog de prikkels van beeld en geluid bij. Dat is teveel, dus kies ik nu, met pijn in het hart maar met compassie voor mijn gezondheid, voor een alternatieve aanpak.

Ik kijk de voorbeschouwing, dat vind ik leuk, en daarna zet ik mijn tablet (ik heb geen tv) in een andere ruimte. Onder de wedstrijd ga ik wat simpele klusjes doen, die van te voren bedacht heb, en spiek af en toe en op momenten dat ik buiten gejuich hoor naar de stand. Na afloop kijk ik dan de uitgebreide samenvatting. Het is niet optimaal maar het werkt goed voor mij.

Al met al ben ik, net als bijna alle Nederlanders, supertrots op de prestatie van het Nederlands elftal tijdens dit WK Voetbal, en blij dat ik er, weliswaar op een aangepaste manier, van heb mogen meegenieten. Doe mij nog maar wat meer van deze onverwachte lichtpuntjes deze zomer!

Geef een reactie