Onbegrip van de spiegel

Lees voor met webReader

Door Tess

Ik heb schatten van collega’s. Hoewel mijn handicap grotendeels onzichtbaar is, proberen zij zich altijd in te leven en krijg ik alle begrip en medewerking. Dat is fijn. Het verminderd de druk.

Er is echter één uitzondering en dat steekt. Een collega die even oud is als ik. Het begrip van haar is soms ver te zoeken. Ze laat mij aan mijzelf twijfelen en maakt mij onzeker. Zonde, want we hebben veel gemeenschappelijke interesses. We kunnen prima goede vriendinnen worden.

Ik werk 16 uur, ‘maar 16 uur’ in haar ogen. En daarna ben ik moe. Maar dat is iedereen, meent ze dan, alleen ik maak er een probleem van. Ze vindt dat ik net zo hard moet werken als de andere collega’s. Dat niet eerder naar huis mag als het niet gaat, want ‘kom op, wat is nou vier uur per dag’. Nog nooit van doorzetten gehoord? De collega vindt ook dat ik geen gekke dingen mag doen in het weekend, alleen de focus op uitrusten om weer te kunnen werken.

Deze collega zorgt voor druk. En door die druk ga ik minder goed functioneren. Dit kon zo niet langer, ik besloot met haar in gesprek te gaan. Bloedzenuwachtig was ik. Ik schrapte mijn keel, keek in de spiegel en zei: ”Dag collega Tess. Volg nou eens het voorbeeld van je collega’s. Wanneer krijg jij begrip voor jezelf?”

Geef een reactie