En het is geworden…..

Lees voor met webReader

 

Eind februari heb ik een blog geschreven over mij twijfel op welke manier ik meer in beweging wilde komen. Toen was ik al van plan om een keer mee te gaan met een vriend van mijn vriend die op rolstoelhockey zit, omdat dat mij de leukste optie leek. Dit plan heb ik doorgezet en dat pakte goed uit. Inmiddels ben ik in het bezit van een lidmaatschap, heb ik meegedaan aan drie competitiedagen en is het eerste goal op mijn naam een feit. Je kunt wel stellen dat het allemaal in een sneltreinvaart is gegaan. De hoogste tijd om eens even terug te blikken en belangrijker nog, te vertellen waarom ik een echte hockeyer ben geworden.

Half maart ging ik voor het eerst mee. Zaterdagochtend, de wekker op kwart voor acht en gaan met die banaan. Niks even kijken, er werd meteen een rolstoel voor mij uit de verzameling gepakt en ook de kast werd opgetrokken om een geschikte stick te vinden. Daarna moest ik gaan rijden in de rolstoel met de stick in mijn hand. Dat was al een uitdaging op zich, aangezien ik de laatste jaren amper in mijn rolstoel zit en als ik er in zit, altijd geduwd word. Toch lukte het aardig en ook het aannemen en schieten van de bal ging best goed. Ik merkte dat ik het leuk vond en het snel oppakte. Dat wil niet zeggen dat ik een sterspeler ben, maar ik raak in ieder geval de bal.

Dat is echter niet de enige reden die mij heeft doen besluiten om lid te worden. Eindelijk kon ik een teamsport doen met gezellig mensen. Na het sporten nog een drankje doen, is misschien voor veel mensen heel normaal, maar voor mij is het best bijzonder. Eindelijk kan ik lekker sportief bezig zijn met anderen. Na de tweede training heb ik het inschrijfformulier dus ook meteen ingevuld en het avontuur ging verder!

Na de tweede training was er een competitiedag en aangezien er weinig spelers waren, werd gevraagd of ik het team zou willen versterken. Ehhhm….echt….ik heb pas twee keer getraind; kan ik dat wel? Mijn teamleden zagen het wel zitten, dus afhaken kon ik bijna niet meer. Dus daar gingen we, op naar Zoetermeer. Ik was verdediger en heb best wat ballen tegen kunnen houden. Daarbij  werd ik goed versterkt door mijn teamleden en dat zorgde ervoor dat we aardige resultaten boekte. Ik was dus helemaal ingeburgerd in het team.  Op de derde competitiedag werd ik  zelfs gevraagd om een keer als aanvaller in het veld te staan. Deze uitdaging liet ik niet aan mijn neus voorbij gaan. Een beetje onwennig stond ik in het veld, maar plotseling kreeg ik de bal in mijn stick. De weg naar het doel was vrij en ik hoefde de bal alleen een tikje in de goede richting te geven. En…..Goal!! Dit gaf mij toch wel een kick. Ik had het eigenlijk al besloten, maar nu weet ik het zeker. Ik ga mijn eigen rolstoel aanvragen en ik blijf hockeyen.

Geef een reactie