Ik ben opener!

Lees voor met webReader

Door: Annika Korving

Herinner je nog dat blog waarin ik zei het moeilijk te vinden om open en eerlijk te zijn over mijn hersenletsel? Dat ik het dapper vond als mensen het wel waren? Ik vertelde toen al dat ik opener was over mijn hersenletsel. Maar toch verzweeg ik nog een hoop. Want toch bleef de angst dat mensen het maar raar of eng zouden vinden. Want dat is het toch ergens wel een beetje? Een dame van 21 die vergeetachtig is en haar emoties niet onder controle heeft in het heetst van de strijd?

Ik schaamde me heel erg, ik snapte er niks van en probeerde mijn geheugen te trainen. Want hoe kan het nou dat ik soms niet meer weet wat ik gezegd heb? Ik kon niet geloven dat het aan mijn hersenletsel lag en toegeven dat ik het niet meer wist? Dat was uit den boze. Trots dat ik was verzon ik er wel een verhaal omheen of bood gewoon mijn excuses aan om van het gezeur af te zijn. Maar het vrat enorm aan me, ik probeerde me echt herinneren wat er nou gebeurd was.

Toen ik voor het ZZP (ZorgZwaarte Pakket) 4 een NeuroPsychologisch Onderzoek (NPO) moest laten doen kwam ik er achter dat het vergeten komt omdat mijn korte termijn geheugen niet zo goed werkt. Verbaasd dat ik was, maar aan de andere kant, wat een opluchting ik kan er dus echt niks aan doen. Dat ik mijn woorden niet meer terug kan halen na een ruzie is heel vervelend, maar wel met een reden. Daar zit nou eenmaal de gevolgen van mijn hersenletsel. Jammer maar helaas.

Toch heb ik het nog een tijdje ontkend, ik zou toch met trainen mijn geheugen beter moeten krijgen? Waarom vraag ik me de laatste tijd af? Natuurlijk is het niet leuk om te moeten zeggen ”Sorry ik weet niet meer dat ik dat gezegd heb, ik kan daardoor geen uitleg meer geven of mijn excuus aanbieden. Maar ik vind het wel heel erg dat jij er nog zo mee zit en er zoveel verdriet van hebt”. Ik kan mijn excuus nu wel gaan aanbieden, maar ik kan geen goede reden geven waarom het me nou spijt. Behalve het verdriet van de ander.

Dat mag voor mij nooit een reden tot excuus zijn. Net zoals dat het hebben van geheugenproblemen voor mij nooit een reden voor vergeten mogen zijn. Maar hoe handig ik ook ben geworden met lijstjes ik weet het soms ook even niet meer. Ik moet gewoon eerlijk zijn dat ik het soms niet meer weet en daar kan ik niks aan doen. Daar bied ik mijn excuus niet meer voor aan. Want moet ik sorry zeggen omdat ik hersenletsel heb? Iets waar ik totaal niks aan kan doen? Nee, het is niet leuk voor ons beide. Maar geloof me ik blijf me schamen! Want het blijft niet leuk om dat te moet toegeven.

unnamed

Geef een reactie